Ik ben lerares Nederlands en Duits, ergens in het Noorden van Nederland.
Ik schrijf alleen blogs als ik daar zin in heb, en als ik vind, dat iets de moeite waard is om over te bloggen. Over school, over mijn blunders, over concerten, theater, boeken, over uitstapjes en reizen en over alledaagse dingen.
Lees en oordeel zelf...
Hoe ik mezelf kort zou omschrijven?
Ik ben: leuk, lief, grappig, spontaan, intelligent, eerlijk, knettermaf, ontzettend vervelend en vreselijk arrogant ;-), ik praat graag (en veel), maar ik kan ook goed luisteren en ik zing verschrikkelijk vals!
Als je me eenmaal een beetje kent, ben ik best aardig...
Clau Twittert ook...
"Ik google je naam, met nul resultaat..."(fragment uit de blog)
Ik kom soms niet meer bij, als ik zie met welke zoektermen Google mensen naar mijn weblog stuurt. Ik snap al niet hoe die mensen die zoekvragen bedenken, maar ik snap helemaal niet, hoe ze op mijn blog de antwoorden denken te gaan vinden. Vaak moet ik zelf even heel diep nadenken waarom Google denkt, dat de antwoorden op Clau.punt.nl te vinden zijn.
(...)
Er is één zoekterm die ik het vaakst tegenkom. De zoekterm die me het meest verbaast en tegelijk het meest intrigeert. De zoekterm op mijn eigen naam! Ik word daar nieuwsgierig van. Ben elke keer weer erg benieuwd, wie er de moeite neemt om naar mij op zoek te gaan. En vooral, vind je dan op deze site ook echt wat je zoekt?
Vroeger als ik iets wilde vragen, dan leidde ik de vraag vaak in met: "Ik heb een hele domme vraag, maar..." Ik deed dat, uit bescheidenheid, of omdat ik het vervelend vond om iets te vragen, of misschien ook wel, om aan te geven, dat ik me er bewust van was, dat ik niet slim genoeg was om het antwoord te weten op de vraag die ik zou gaan stellen. Het standaardantwoord was: "Domme vragen bestaan niet! (Domme antwoorden wel...)"
Nu heb ik zelf dagelijks, dat mensen mij vragen stellen, waarop ze het antwoord zelf niet weten. Ook mijn instinct is dan, om te zeggen, dat domme vragen niet bestaan. De laatste tijd ben ik daar alleen niet meer zo zeker van. Mijn leerlingen presteren het namelijk steeds vaker om vragen te stellen waarop ik het antwoord net gegeven heb, of, wat nog vaker voorkomt, vragen waarop ze het antwoord eigenlijk zelf al wel weten. (Lees: Waarop het antwoord ALTIJD Nee is!) Voorbeelden uit die laatste categorie: "Mag ik naast hem zitten? Mag ik nu weer in dat groepje?, Mag ik naar de WC? Mag ik een snoepje? Mag ik met geel schrijven? Mag ik muziek luisteren? Mag ik even op Facebook/hyves/partyflock/msn/online soccer manager? De Nee vragen beantwoord ik meestal met: "Wat denk je zelf?!!!"
Vragen uit die laatste categorie krijg ik elke les. Daar kan ik mee leven. Erger vind ik vragen, die ik echt net beantwoord heb. Vragen die niet gesteld hadden hoeven worden, als iedereen gewoon braaf geluisterd zou hebben. Vragen die bijna altijd beginnen met "Mevrouw,..." Eerder had ik de neiging om heel hard te gaan gillen bij deze vragen. De laatste tijd niet meer. De laatste tijd geef ik op deze vreselijk irritante vragen gewoon domme antwoorden. Ik word er steeds beter in:
Ik: "Bladzijde 63, bovenaan, opdracht 17"
Overbodige vraag: "Mevrouw, waar zijn we precies?"
Ik: In Pekel, in lokaal 110. En het is 12.20 uur!
Ik: "Jullie schrijven eerst het woord in het Nederlands op, en dan zet je de Duitse vertaling er achter."
Overbodige vraag: "Mevrouw, moeten we eerst het Nederlandse woord opschrijven?"
Ik: "Nee, je schrijft het woord eerst in het Latijn op..."
Ik: "Je mag de antwoorden op het blaadje schrijven. Als je klaar bent, kun je de woordzoeker op de achterkant maken."
Overbodige vraag: " Mevrouw, krijgen we ook nog een papier waar we de antwoorden op moeten maken?
Ik: "Ja, alsjeblieft, hier heb je ruitjespapier, en voordat je de woordzoeker dan gaat invullen, moet je eerst de hele puzzel overschrijven!"
Ik: "Als je klaar bent met de toets, dan leg je hem op de kop op mijn bureau"
Overbodige vraag: "Mevrouw, moet je het papier bij u inleveren als je klaar bent?"
Ik: "Nee, dan eet je hem op!"
"Mevrouw, bent u naar de kapper geweest?"
Ik: "Ja, kun je het zien?"
"Ja het is veel korter! Leuk!
Ik: "Dank je! Wir fangen jetzt an, Seite 84. Sprech bitte nach!"
10 minuten later, zelfde klas, andere leerling:
Mevrouw, bent u misschien naar de kapper geweest?
Ik: "Niet sinds de laatste keer dat ik die vraag met JA beantwoord heb!"
Nee, domme vragen bestaan niet. Domme antwoorden wel...
De kerstvakantie is geen vakantie. Het is hard werken. Op bezoek bij vrienden, vrienden te logeren, verjaardagen, koopjes jagen, want de uitverkoop begint altijd in de kerstvakantie en natuurlijk niet te vergeten al die feestdagen... Nee, de kerstvakantie is geen vakantie om even lekker uit te rusten.
En ook na de kerstvakantie is het meteen weer volop hectisch. Het gewone leven begint weer. Lesgeven, toetsen nakijken, studiemiddagen (cursus Brainbox geven). Daarnaast moet ik tegenwoordig ook nog een boerderij runnen.... Hoog tijd voor een korte vakantie dus. Even helemaal weg. Weg van school weg van de toetsen en heel ver weg van een internetaansluiting en mijn boerderijtje.
Samen met vier vrienden naar een huisje in Noord Duitsland. "Sunparks Buttjadingen" Een weekend lang lekker niksen. Zwemmen, eten, op de bank hangen, spelletjes spelen, tv-kijken, lezen en verder niet heel veel. En aangezien we alle zes van lekker eten en drinken houden en we op de vrijdag dat we aankwamen allemaal een beetje te lui waren om te kijken of er ergens in de buurt een restaurant was (en omdat het echt heel koud was), belandden we in de "Market Dome" op het park. Hier en daar zaten een paar mensen te eten, maar voor de rest zag het er erg rustig uit. We hebben een plekje gezocht en na het bestuderen van alle verschillende menukaarten (waarom ze niet gewoon alles op één kaart konden zetten, begrepen we al niet) hebben we uiteindelijk toch een keuze kunnen maken. We namen een drankje om ons vrije weekendje te vieren en we leunden achterover omdat we toch nog even op ons eten moesten wachten. Gelukkig begon toen ook het live-entertainment... Een vriendelijke mevrouw probeerde een Quiz te doen. Het geluid was alleen zo slecht, dat we niet eens hoefden te doen, alsof we er niks van verstonden.
Na ongeveer een uur wachten en gevraagd te hebben aan een van de serveersters, kwamen eindelijk onze voorgerechten. De soep was koud. En we wisten zeker, dat we geen gazpacho besteld hadden. Na een uur wachten mag je toch zeker wel verwachten, dat je soep warm is? Had ik al gezegd, dat het buiten heel koud was?
Na de ergernissen van het lange wachten op het voorgerecht en het lawaaiige live-entertainment kwam eindelijk het hoofdgerecht. Koud, bijna rauwe biefstuk, aangebranden kipfilet dat verstopt was onder een berg patat en een serveerster die niet wist wat voor pasta's ze uitserveerde. Van dat lange wachten hadden we enorme trek gekregen. Was dat niet het geval geweest, dan waren we waarschijnlijk weggelopen. Nu hebben we alleen maar geklaagd. Ik eerst. Dat we onze nagerechten niet meer wilden en dat we zeker niet van plan waren om daar voor te gaan betalen. Dat het eten echt slecht was en dat we de bediening ook niet om over naar huis te schrijven vonden. De manager keek me een beetje hulpeloos aan en zei, dat ze het druk hadden. Een Entschuldigung en een drankje om het goed te maken kon er nog niet eens van af. De toetjes hebben we uiteraard niet meer betaald!
Toen we weg wilden lopen, was ik Peet ineens kwijt. Hij was de keuken ingelopen om daar in zijn beste middelbare school Duits verhaal te gaan halen. Het stoom kwam hem uit de oren. Ik geloof niet, dat de koks hem konden verstaan, maar ik weet zeker, dat ze de boodschap wel begrepen hebben! Betere live-entertainment dan die mevrouw die in haar eentje haar best stond te doen...
Na het slechte begin van het weekend, hebben we gelukkig wel lekker kunnen genieten van de zaterdag en de zondag. Het zwembad, het gezelschap, de sauna en het enige eetcafétje op de boulevard dat wél open was, waren gelukkig wel goed!
Het is januari. Voor de meeste mensen de tijd om goede voornemens na te streven. Ik doe daar niet aan, ik ben daar jaren geleden mee gestopt. Ik ken mezelf, dat is gewoon niks voor mij. Zou ik wel aan goede voornemens gedaan hebben, dan was één van die voornemens beslist geweest, dat ik in 2010 meer zou gaan bloggen dan in 2009. Alleen, een van mijn slechte eigenschappen is, dat ik mijn goede voornemens niet kan nakomen. Een greep uit alle mislukte goede voornemens: rommel achter mijn kont opruimen, sneller nakijken, werkplekken overzichtelijk houden, minder snoepen, minder koffie drinken, vroeger naar bed gaan, een agenda bijhouden, vaker met vrienden afspreken en me houden aan mijn goede voornemens... Nee, ik ben niet goed in goede voornemens.
Een voornemen is wat mij betreft al een raar woord. Je neemt je iets voor. Je bent van plan om iets te gaan doen. In mijn geval blijft het dus meestal bij van plan zijn. Het blijft een voornemen. En wat dat betreft, dat ook het grote probleem van een voornemen. Je kunt je iets blijven voornemen en het vervolgens niet doen. En daarom doe ik het dus gewoon niet meer.
Voornemens maken, betekent je eigen slechte eigenschappen onder ogen zien. Voornemens niet nakomen, betekent dan dus, dat je je slechte eigenschappen accepteert en dat je jezelf accepteert. Dat je kunt leven met je slechte eigenschappen. Ze zijn een deel van wie je bent!
Ik heb veel slechte eigenschappen. Ik kan prima tegen rommel om me heen, ik ben geen huisvrouw, ik vind nakijken niet leuk, vind het heerlijk om geld uit te geven en zo kan ik nog wel even doorgaan. Een van mijn slechtste eigenschappen, is denk ik, dat ik erg verslavingsgevoelig ben. Ik ken geen maat. Vroeger al niet, en nu nog steeds niet. Als ik (vroeger) verliefd was, kon ik niet eten en maar aan één ding denken. Als ik in een boek begin, dan kan ik hem bijna niet wegleggen, als ik een bandje leuk vind, dan wil ik alle cd's, dvd's, en dan wil ik naar elk concert in de buurt en als ik een computerspelletje leuk vind, dan kan ik daar helemaal in opgaan. MarioKart, Professor Layton, My Sims, Mario Galaxy... Ik vergeet de tijd en ik wil er het liefst de hele dagen mee bezig zijn. Intense verslavingen, maar verslavingen die ook áltijd weer over gaan. En gelukkig zijn het allemaal redelijk onschuldige verslavingen. Het zijn zelfs verslavingen, die ik met Peet kan delen. En samen verslaafd zijn is maar een halve verslaving. Of zoiets.
Als ik goede voornemens had gemaakt, dan was daar nu dus al niks meer van terechtgekomen. Mijn nieuwste verslavingen slokken mijn tijd op. Ik kom niet aan lezen, twitteren of bloggen toe en het is maar goed, dat ik nog geen nakijkwerk heb. Mijn nieuwe verslavingen zijn gelukkig prima te combineren. De ene op de achtergrond op tv, zodat ik af en toe even naar de leuke mannen van de Jees kan kijken. De andere verslaving is een stuk vermoeiender. Ik heb er zo ongeveer een tweede baan bij. Ik ben tegenwoordig niet alleen docente, maar ik ben tegenwoordig ook nog eens een heuse "Boerin".... op Farmville! (En ik zoek nog leuke buren!)
Nu maar wachten, tot ook deze verslavingen vanzelf weer overgaan. En tot die tijd? Boer ik gewoon nog even door! (Met op de achtergrond de muziek van de Jees...)
Waar heeft Clau in 2009 allemaal niet over geblogd?
Internet/Weblogs | Pech...
|
31 December 2009 | 12:15:05
Gemiste blogkansen...
Het jaar is bijna om en ik heb in 2009 maar matig geblogd. Weinig zin, Geen inspiratie? Nog minder tijd? Feit is, dat ik heel veel onderwerpen heb laten liggen. Gelukkig heb ik de laatste twee maanden de schade flink ingehaald. Het lezersaantal is dan ook meer dan verdubbeld! Waar ik wel over geblogd heb, is gemakkelijk terug te lezen. Maar ik heb niet geblogd over:
-De verbouwde woonkamer
-Schaatsen in Pekel
-Lessencarrousel en Open Huis op school
-Weekendje Land van Bartje (censuur!)
-Vrienden van de Amstel (met de 3J’s)
-“Vrouw van de week” op vrouw.nl
-Studiedag in Groningen
-De voorjaarsvakantie
-Schaatsen in de Smelt in Assen
-Onze verjaardagen
-EuroRevue
-Dagje Walibi
-Het dagje Preston Palace
-Nick en Simon in de Smelt in Assen
-Nick en Simon op het Gigantengala in Erica
-Jan Smit (met of zonder Yolanthe)
-De Dolle Dollarddagen
-De personeelsdag
-Nacht van Winschoten
-Onze zomervakantie in Moliets
- de gondelvaart
-Lehrertreffen met de collega’s uit Grossefehn
-Stadswandeling met de brandweer
-De herfstvakantie
-Studiedag in Rhede
-Het kerstdiner van school (maar dat ging ook niet door)
-Eerste en tweede kerstdag
-De antwoorden en de oplossing van Dr. Denker (hoewel ik die wel heb)
-De eerste verjaardag van neefje Tim en de geweldige brandweerauto die hij voor zijn verjaardag kreeg!
- het oliebollenfestijn bij een collega
En verder heb ik ook niet geblogd over: (grote en kleinere) ergernissen: Prachtige “windmolentjes op zonne-energie” die een mand lang in onze lerarenkamer hebben gestaan, een stalkende collega, mijn enorme laarzen in allerlei kleuren, alle razend gezellige etentjes en feestjes en verjaardagen, een doorhangende bank, de gerepareerde bank, piepende drogers, vreselijk irritante telefonische enquêtes en andere irritante telefoongesprekken, een kapotte verwarmingsketel, een lekkende regenpijp, niet goed werkende riolering, verkeerd bezorgde post, mijn bedeltjesverslaving, een nieuwe fiets, boeken die ik wel of niet gelezen heb, de oliebollenactie, de credietcrisis en verdwenen toetsen.
En al helemaal niet over: Blaffende honden, mauwende katten, buren, het weer, de NS, roze jurken, blokjes pyjama’s, kaartjeblazen, potkachels, berensloffen, wintersokken, kanten onderrokken, gele pruiken, veel te grote zonnebrillen, strandlakens, slippers, nooduitgangen, dubbeldekkers, dakdekkers, de sauna, het bronnenbad, dagdromen en fantasietjes, glitterjasjes, elektronische gordijnen, gratis Duitse oma's en Adventskalenders met knappe mannen…
En nu maar hopen, dat 2010 meer blogs oplevert dan 2009... (Ben nu wel heel benieuwd wat Google met déze weblog doet! )
Een paar weken geleden belde Alex me op. Alex is mijn "sister" (in crime) uit Cardiff. Ik ken haar nu 17 jaar. We zien en spreken elkaar regelmatig. We noemen elkaar "Sis" en zo voelt het ook echt! Sis omdat we zo veel op elkaar lijken (vooral emoties en doen en laten) Een kleine greep: we zijn dol op leuke mannen, lezen graag, we shoppen tot we er bij neervallen, we gaan graag samen de kroeg in (om te poolen, een biertje te drinken en om naar mannen te kijken) en Alex is juf op de basisschool en ik ben "mevrouw" op de middelbare school... Er is alleen een groot verschil. Ik heb een talenknobbeltje en in de 17 jaar die ik Alex ken, heeft ze nauwelijks een woord Nederlands geleerd. Ze komt nog steeds niet veel verder dan 'klootzak', 'lul', 'huppelkut' en stomme trut. Maar die woorden kent ze nu dus al 17 jaar.
Drie en half jaar geleden werd haar zoontje Edward geboren en natuurlijk werd ik toen zijn "Auntie". En niet Auntie Claudia, want dat is te moeilijk, ook niet Auntie Clau, want dat klinkt te veel naar cow en cow mag hij niet zeggen van zijn moeder. Nee, de kleine slimmerik noemt me al sinds hij een beetje kan brabbelen Auntie Dia, want Dia klinkt als dear en dear is wel lief! Hij heeft duidelijk wél gevoel voor taal!
Alex belde me op met de openingszin: "Sis, you'll never believe this!" Ze had een moeder van een vervelend kind de waarheid gezegd en toen was die vrouw ineens in het Nederlands op haar beginnen te mopperen. Dat ze een Trut was. Ik, geschokt: "NEVER" Toen vervolgde ze vol trots hoe ze die mevrouw eens flink op haar nummer had gezet: "Don't you ever use that word in front of me again!" En how rude het wel niet was om zomaar in een andere taal te gaan schelden. En dat dat best stupid was omdat ze nooit zomaar could guess what languages deze juf wel niet allemaal beheerste. Ik heb haar met een stalen gezicht verteld dat ik vreselijk trots op haar was! (Om vervolgens keihard in lachen uit te barsten en tegen haar te zeggen, dat het ook wel puur toeval was, dat die mevrouw nou juist dat woord uitkoos om haar uit te schelden...)
Toen ik klaar was met lachen, vertelde ze me, dat ze na de Kerst bij me zou komen logeren. Samen met haar zoontje Eddie. Uiteraard kon in het niet laten om heel veel cadeautjes voor ze te kopen. Voor Edward kocht ik een spelletje om Nederlandse woordjes te leren. En natuurlijk moesten we dat meteen even uitproberen. Zonder enige moeite en accentloos sprak hij me na: Vlinder, bloem, pop, koek, appel, hond, poes enz.
De hoop om Alex Nederlands te leren, heb ik jaren geleden al opgegeven. Ik heb nu al mijn hoop gevestigd op "nephew" Edward. Want zoals het er nu naar uitziet, heeft hij wel iets meegekregen van het taalgevoel van zijn "Auntie" Dia!
Vanochtend ben ik al vroeg naar de winkel gegaan. Ik wilde er natuurlijk wel zeker van zijn, dat ik een krant zou kunnen bemachtigen. Het was voor 9 uur en echt idioot druk. Maar ik heb hem! En ik heb "al" tien vakjes opgelost. De gemakkelijkste tien waarschijnlijk. Kortom, ik heb het druk vandaag! (En morgen en overmorgen...)
En speciaal voor iedereen die al 2 dagen lang googlet op dr. Denker kerstpuzzel 2009:
Duidelijkere afbeeldingen, hints en ruimte om te discussiëren, vind je hier en hier. En okee, ik heb over mijn hart gestreken: in een reactie onder deze blog vind je hints voor bijna alle opgaven...
Al ruim anderhalve maand wordt het Noorderdierenpark in Emmen 's middags omgetoverd tot een Chinees lichtspektakel. Kleurrijke zijden lampionnetjes en overal lichtjes. Natuurlijk ontbreken de hapjes en de drankjes ook niet...We hadden er al veel over gehoord. Veel mensen waren razend enthousiast. Betoverend, sprookjesachtig, mooi... Het China Festival of Lights in Emmen. Tijd dus om het festival met eigen ogen te gaan bekijken!
Even hadden we gisteren overwogen om niet te gaan. Het sneeuwde de hele ochtend, de NS gaf nog steeds een negatief reisadvies en het zou zelfs gaan ijzelen. En tja, ik ben nu eenmaal een beetje een mietje als het slecht weer is. Bovendien vind ik, dat je niet onnodig risico's moet nemen. We hadden al een andere datum geprikt en ik had zelfs al een driegangenmenu voor die avond voorbereid (als alternatief gezellig programma) Alleen om drie uur 's middags was het zo dooi als maar kon. De canneloni toch maar in de koelkast gezet. Die kunnen we morgen ook nog wel eten! We zijn in de auto gestapt naar Emmen. En daar hebben we geen spijt van gehad!
Wat een prachtig gezicht, al die lichtsculpturen. Helemaal met die sneeuw er bij! Prachtig. Van al dat wandelen in de kou kregen we uiteraard trek, maar gelukkig hadden we het "all-in-arrangement" mét een complete Chinese maaltijd dus. Prima moment om ook even lekker op te warmen. Als toetje hadden we koffie (eigenlijk chinese thee, maar wij zijn nu eenmaal meer koffieleuten) met fortune-cookies.
Ik maakte mijn cookie op geheel, "Clau-eigen-wijze" open. Onhandig dus. Het koekje brak (wat op zich ook de bedoeling was, alleen het ging iets te snel) De helft met de spreuk vloog over tafel. Peet was net iets sneller dan ik en griste het weg. Voordat ik kon lezen, moffelde hij het weg. In het bakje waar de overige drie spreuken al inzaten. Ik pakte de spreuken er één voor één uit en las ze door. De enige spreuk waarbij ik me zijn reactie kon voorstellen:
Voordat we zaterdag naar Assen gingen, las ik op de website van Dagblad van het Noorden (DVHN) dat er vier rendieren losgebroken waren en dat ze op de A7 rondliepen. Ik dacht nog: "Goh, wel grappig zo rond Kerst..." Maar verder had ik er geen aandacht meer aan besteed en ben ik me gaan optutten voor het grote feest van die avond.
De hele avond heb ik niet meer aan die arme rendieren gedacht. Tot ongeveer 23.45. Toen wist Jan Dulles te vertellen, dat de A7 deels afgesloten was, in verband met uitgebroken rendieren. Hij hoopte, dat de weg weer open was als zij terug naar huis moesten rijden. (Uiteraard heb ik toen nog geroepen, dat ze ook wel met ons mee mochten in de bus. En ik geloof, dat ze dat ook wel gehoord hebben...)
Zondagochtend was ik belachelijk vroeg wakker. Zonder kater en ik lag nog lekker na te genietend van het mooie feestje van de avond ervoor. Peet was iets minder aanspreekbaar en lag nog in een soort van halfslaap. En omdat ik toch niet meer kon slapen, heb ik de laptop maar aangezet. Op de site van DVHN las ik nu, dat ze een aantal van die rendieren afgemaakt hebben, omdat een verdoving op de een of andere manier niet lukte. Ik vol verontwaardiging tegen Peet:
"Peet, moet je dit horen, ze hebben die arme rendieren gewoon afgemaakt. En dat zo vlak voor Kerst!"
Peet:"Waar heb je het over?"
Ik: "Over die losgebroken rendieren op de A7"
Peet: "Had jij het daar nou vannacht ofzo ook over?"
Ik: "Uhm nee lieverd, dat was ik niet, dat was Jan Dulles, je weet wel, die zanger van de Drie J's, dat leuke bandje, waarbij jij ook helemaal uit je dak ging!"
Peet: "Oh ja, dat was het. Ik dacht toen nog, die Jan Dulles van jou, die kletst enorm uit zijn nek. Losgebroken rendieren. Wat een verhaal. Denkt zeker dat ie grappig is? Laat ie nou maar gewoon gaan zingen en geen grapjes meer maken!"
Ik: "Okee schat, slaap jij nou maar gewoon weer verder!"
Jan D. dacht juist helemaal niet dat hij grappig was (Dat heeft hij ook helemaal niet nodig!) Sterker nog, dit hele verhaal is helemaal niet grappig. Eerder zielig. De A7 is echt een tijdje dichtgeweest. Het hele optreden van de Jees was misschien bijna niet doorgegaan? En de Kerstman moet het met drie rendieren minder doen. Arme beesten. Wat? Arme Kerstman! Of nee, arme mensen die nu misschien wel veel te laat hun cadeautjes krijgen...
Oranje punthoedjes, een opblaasgitaar en een brede glimlach...
Muziek/Concert | Mooi Volendams...
|
20 December 2009 | 19:56:44
Locatie: De Bonte Wever (Voorheen de Smelt) in Assen
Wat: Simone FM eindejaarsfeest
Met wie: Een hele bus feestgangers uit Winschoten
Bij binnenkomst in de zaal, kreeg iedereen een oranje feesthoedje. En later ook nog eens een vlaggetje. Onze heren combineerden deze twee feestartikelen, wat er voor zorgde, dat ze overal in de zaal prima terug te vinden waren. Naar de WC-gaan bleek met zo'n vlaggentoren op je hoofd wel lastig te zijn...
De stemming zat er al snel in. Mede dankzij de "briljante" teksten van de Dikdakkers. Cowboys en indianen (of zoals ze dat zelf zeggen: Koyboys en Indianen...) En niet te vergeten: Zij wil een hobbelpaard, een met een lange staart (...)maar vliegen zijn niet dom, die doen van brombrombrom. Kom er maar op. En erger nog, zorg er maar eens voor, dat de hele zaal vervolgens meedoet!
Er volgde een keur van bekende, maar vooral minder bekende artiesten. De sfeer bleef goed, maar dat kwam vooral natuurlijk, omdat wij met zo'n grote groep erg gezellige mensen waren! Rond 23 uur hebben we aanstalten gemaakt, om voor het podium terecht te komen, want om 23.30 zouden de 3 J's komen, en tja, die wilde ik natuurlijk wel van dichtbij bekijken! En dit lukte dus echt wonderbaarlijk goed. Zonder enige moeite kwamen we recht voor het podium uit!
Tijdens het wachten op de J's konden we nog even genieten van Dennis Bax. (parapaparapaparapapapapapa) En Dennis Bax zong zelfs nog het prachtige "Verlangen" . Wat stond hij raar te kijken toen ik dat lied dus zomaar keihard mee kon brullen. Volgens mij was ik de enige in het publiek die de tekst kende.... Tja, je was ooit Clouseaufan of je was het niet!
Na Dennis Bax kwam Monique Smit. En zij is denk ik toch wel de vrouwelijke artiest die ik dit jaar het vaakst gezien heb. Niet geheel vrijwillig, maar omdat ze nu eenmaal steeds voor Nick en Simon aan moest optreden. En onze mannen kwamen zowaar bij ons staan voor het podium. Dit was een absoluut wonder, want meestal bekijken ze de boel liever van een afstandje...
Met de Jees ging het dak er helemaal af. De jongens gaven een heerlijke enthousiaste show weg. Jan Dulles ging helemaal los met een opblaasgitaar. En hij grapte verder nog, dat de A7 afgesloten was vanwege losgebroken rendieren en dat ze misschien wel helemaal niet terug naar huis konden. Mijn fantasie zal wel weer eens een keertje tango met de werkelijkheid dansen, maar ik weet toch bijna zeker, dat Jan D. en Jaap K. regelmatig mijn kant uitkeken (of zou dat gewoon komen, omdat ik zo uit mijn dak ging en mee stond te krijsen?) Van Jaap K. kreeg ik ik elk geval nog een brede glimlach!
Helaas heb ik niet in de gaten gehad, dat de Jees gewoon langs de bar liepen en dat ik ze had kunnen aanspreken en dat ik misschien zelfs met ze op de foto had gekund. Ik had het namelijk te druk met feesten voor het podium. Samen met Peet en de rest van de bus. En dat bij, lach niet.... Jannes :s
Moesten Nick en Simon het zaterdag in het Gelredome nog doen met nepsneeuw (of nano-cameraatjes?), sinds gisteravond is dat niet meer nodig. Althans, bij ons in Winschoten niet. Hier ligt echte sneeuw. Heel veel echte sneeuw!
Het begon gistermiddag al voorzichtig. De klas die ik had, was door het dolle heen. Ze deden net, alsof ze nog nooit eerder sneeuw gezien hadden. Ze vroegen nog net niet aan me, wat dat witte spul was, dat uit de lucht kwam dwarrelen... Ik grapte nog, dat we in plaats van een sportdag in de sporthal wel konden sleetjerijden, langlaufen, glijbaantjes maken, sneeuwpoppen bouwen of sneeuwballen gevechten konden gaan houden. Wist ik toen veel...
Vandaag was deel een van het sporttoernooi, voor de helft van de klassen en ik zou met vier van mijn mentorleerlingen(die vandaag geen toernooi hadden) naar Duitsland rijden, om daar kerstinkopen te doen voor de Duitse kerstlunch van morgen. Maar gezien het weer, leek het me verstandiger om niet met vier kids naar Duitsland te rijden. Ik had met ze afgesproken, dat we de boodschappen maar gewoon in Pekel zouden gaan halen. En daar was ik vanochtend echt heel blij om!
We hadden net alle boodschappen gedaan, het lokaal gezellig ingericht, alles klaargezet, toen het bericht kwam, dat alles voor morgen afgelast zou worden en de school dicht zou gaan. Het sporttoernooi wordt verplaatst, en ook de kerstlunch zou dan maar afgeblazen moeten worden. Even hebben we overwogen om de lunch vandaag nog te doen, maar dat bleek organisatorisch helaas onbegonnen werk. Als ons geploeter door de sneeuw en al ons werk voor niets....
Ook ons eigen kerstdiner van vanavond ging niet door. Vanavond geen kerstdiner, morgen de school gesloten. Dat betekent dus, dat ik nu al vakantie heb! En dat betekent verder, dat ik nog een lunch én een diner in het vooruitzicht heb!
Ik ben er helemaal klaar voor. Laat Santa's Party maar komen!
Al ruim anderhalve maand wordt het Noorderdierenpark in Emmen 's middags omgetoverd tot een Chinees lichtspektakel. Kleurrijke zijden lampionnetjes en overal lichtjes. Natuurlijk ontbreken de hapjes en de drankjes ook niet...We hadden er al veel over gehoord. Veel mensen waren razend enthousiast. Betoverend, sprookjesachtig, mooi... Het 
Onhandig dus. Het koekje brak (wat op zich ook de bedoeling was, alleen het ging iets te snel) De helft met de spreuk vloog over tafel. Peet was net iets sneller dan ik en griste het weg. Voordat ik kon lezen, moffelde hij het weg. In het bakje waar de overige drie spreuken al inzaten. Ik pakte de spreuken er één voor één uit en las ze door. De enige spreuk waarbij ik me zijn reactie kon voorstellen:
Home
