Of het nu komt omdat ik ze zelf niet heb en ook nooit gehad heb, of omdat het komt omdat ik me ook echt niet meer kan herinneren hoe het was om er een te zijn, maar ik ben niet handig met baby's. Niet dat ik ze niet lief vind, heus wel, maar ze kunnen niks. Alleen maar poepen, plassen, lachen, huilen en kraaien. Verder niet zo heel veel. En ze stinken. Nou ja, soms. Als ze de pampers vol hebben.

 

Ik ben dus niet zo handig met baby's. De fles geven, dat kan ik nog net, maar verder... Ik had zelfs mijn hele leven nog nooit één baby verschoond. En ik ben altijd bang dat ze vallen, of dat ik ze laat vallen. Ik vind het gezellig als vrienden of familie met de kleine op bezoek komen, maar ik vind het ook altijd wel lekker rustig als ze weer naar huis gaan.

 

Nee, ik heb geen idee wat je met die kleintjes moet doen. En wanneer en vooral ook hoe. Ik ben er echt niet handig in. Nee, noem mij maar een baby-dummy! Ik roep dan ook altijd, dat ik niet oppas, voordat ze uit de luiers zijn. Voordat ze zelf naar naar de wc kunnen. Mooi dat ik niet begin aan luiers verschonen...

 

Maar soms kun je er gewoon niet omheen. Soms heb je vrienden in nood die je niet zomaar kunt laten zitten. Soms zijn er onvoorziene omstandigheden en dan moet je gewoon je principes opzij zetten. Ik had immers toch vakantie! Alleen wel onder de voorwaarde, dat er een complete instructie met de kleine meekomt. Ik moest natuurlijk wel kunnen lezen wat ik moest doen als ze huilde...

 

Ik riep nog heel stoer, dat ik echt geen luiers ging verschonen, dat ik haar wel liet stinken totdat ik afgelost zou worden. Ik zou haar wel buiten neerzetten. Maar goed. Stiekem ben ik toch best dol op de kleine meid. En stiekem geniet ik er wel van als ze zit te grijnzen. Toen ik haar begon te ruiken, kon ik het dan ook niet over mijn hart krijgen. Ik heb echt al mijn pampervrees opzij gezet en haar heel dapper op de tafel gelegd. Onvoorstelbaar zeg. Het leek wel koeienvlaai! En zij maar lachen! Alsof ze het er om gedaan had!

 

Ze had al snel een schone luier om. Ik ben geloof ik nog langer bezig geweest om haar broek weer aan te krijgen. Ze vond het geloof ik heel grappig om me tegen te werken. 's Middags werd ik afgelost. Opgelucht droeg ik haar over. Trots zei ik: "Ze heeft het overleefd!"  En daar achteraan: "En ik ook". (Volgens sommige twitteraars niet echt wat de ouders willen horen. Gelukkig kennen de ouders mij langer dan vandaag!)

 

Nu maar hopen, dat het snel weer beter gaat met haar opa, maar ach, als de nood weer eens zo hoog is, dan mag ze heus best nog een keertje komen!

Toen Bo An haar verjaardagscadeautje van ons kreeg, vroeg ze zich eigenlijk meteen af, of ze dan ook met Knabbel of Babbel op de foto zou kunnen. Net als opa. Het maakte niet uit, of het met Knabbel of met Babbel was, want ze kon ze toch niet uit elkaar houden. En ik moest eerlijk bekennen, dat ik ook niet wist wie nou wie was. Voor mij zijn het gewoon twee eekhoorntjes die erg op elkaar lijken. Wij beloofden haar, dat we daar natuurlijk ons best voor gingen doen.

Opa Ben was een paar jaar geleden met Peet naar Euro Disney geweest. Eind oktober mooi weer en de Disneyfiguren liepen los door het park. En ineens was daar Knabbel of Babbel die wel met Ben op de foto wilde. Hij kon het daarbij niet laten om ook even aan zijn flapoortjes te trekken. Dit leverde een mooi plaatje op en deze leuke spontane foto had Bo An ooit bij oma thuis gezien. Logisch dat ze juist daarom met Knabbel of Babbel op de foto wilde....

Ik was het zelf al bijna weer vergeten. Toen we vertrokken riep ik tegen iedereen, dat ze een date had met Mickey. "Neehee, riep ze, "Je weet toch, met Knabbel! Of met Babbel, dat maakt niet uit…"

 

Afgelopen woensdag was het druk in Disneyland. Druk en regenachtig en nergens loslopende Disneyfiguren. Wel een fotoshoot met ene Duffy en een fotoshoot met Winnie the Pooh. Maar daar was het te druk en Poohs bodyguard was duidelijk chagrijnig. We begonnen bijna te vrezen, dat een foto met Knabbel of Babbel er helemaal niet in zou zitten.

Totdat de Disneytrain langskwam rijden en de Disneyfiguren aan het eind van Main Street toch even uitstapten. Het was druk, maar bo An greep me bij de hand: "Wat jij met 3JS kunt, kun je ook met Knabbel of Babbel! Toch?". Goofy was de eerste die we tegenkwamen. Maar Goofy had het druk en zag Bo An over het hoofd. Pluto was een stuk liever en wilde wel even met haar op de foto. Snel afgedrukt en op zoek naar de volgende. “Daar!”, riep ze. Ik keek waar ze naar toe wees, maar zag niks. “Daar! Knabbel en Babbel!” We renden die kant op, en duwden de anderen aan de kant. Dit moest gewoon lukken. En of het nou Knabbel of Babbel was, dat maakte niet uit. Die konden we immers toch niet uit elkaar houden…

 

Ik moest de foto heel snel nemen, want het was duwen en trekken, en doordat Bo An toch wel een stuk kleiner was dan Knabbel of Babbel, lukte het maar net om ze allebei op de foto te krijgen. Alleen de grote hoed staat er niet helemaal op, maar verder een erg leuke foto! Het was ons toch maar mooi gelukt!

Toen ik eenmaal thuis was, wilde ik het toch graag weten: Wie is nou Knabbel en wie is Babbel? Met wie staat Ben op de foto? En met wie staat Bo An op de foto?
Ik  heb het even uitgezocht:  Knabbel heeft een zwarte neus en zijn tanden dicht op elkaar staan. Babbel heeft een rood-bruine neus en zijn tanden staan uit elkaar. De eekhoorn die Ben aan de oren trekt heeft een rood-bruine neus. En ook de eekhoorn die samen met Bo An op de foto staat, heeft zo’n rood-bruine neus! Ben en Bo An staan allebei met Babbel op de foto! Toeval?

 

 

Een poosje geleden kwam Peet naar me toe: "De PV gaat een dagje naar Disney Land Parijs!"  Ik was meteen enthousiast. "Leuk! heb je ons al opgegeven?" Peet was in eerste instantie minder enthousiast. Was ooit al eens mijn zijn vader geweest en had er trauma's aan over gehouden. Samen hadden ze anderhalf uur vastgezeten in een bootje. Anderhalf uur "It's a small world after all" was niet echt de beste herinnering aan Disney.

 

Maar ik zag het helemaal zitten. Ik was er ook al een keer geweest, maar met een (iets minder geslaagd) schoolreisje. Ik wilde het ook wel eens privé zien. Bovendien doen Peet en ik nooit iets leuks, dus ik vond het hoog tijd voor een gezellig uitje. "Nemen we je nichtje mee! Mooi verjaardagscadeautje!" En er zal toch iemand van het bestuur mee moeten? Nou net iets voor jou! Gelukkig was Peet snel overtuigd. Nichtje blij met haar cadeau: "Dan wil ik wel met Knabbel of Babbel op de foto! Net als opa!"  Oma mee voor de gezelligheid en als hulpoppas. We hadden er helemaal zin in!

 

En het was maar een dagje. Op de nacht van dinsdag op woensdag in de bus, woensdagavond weer terug in de bus. Gelukkig hoef je dan niet zo heel veel mee te nemen! De busreis ging lekker vlot, maar we hadden niet anders verwacht van onze chauffeur! Rond 9 uur waren we op het terrein van Euro Disney. En dat was mooi op tijd. Het park was nog niet eens helemaal open. Rustig de tijd om eerst een beetje rond te kijken dus.

 

En toen klonk het startsein. Nou ja, in de vorm van een vrolijk deuntje dan. Eerst maar naar de "Pirates of the Carribean." Ik had maar niet tegen Peet gezegd, dat je dan ook in een bootje moest... Het was er lekker rustig en we konden bijna meteen met een boot mee.

 

Rondgewandeld door het park, veel gezien, indrukken opgedaan, foto's gemaakt, hier en daar een attractie in, rondje met de trein, beetje eten, weer een attractie, nog een wandeling, een paar druppen regen en toen was het tijd voor koffie. Gelukkig hoefden we er niet voor in de rij en konden we dat gewoon uit een automaat halen. Alleen blijkbaar drinkt heel Frankrijk standaard koffie met suiker. En als je dan geen suiker in je koffie wilt, dan moet je twee keer op het minnetje drukken. Moet je alleen nog wel even weten, of je eerst geld moet inwerpen, of eerst op de knoppen moet drukken. Koffie met suiker dus. Brrr.

 

Na de koffie besloot Peter, dat het hoog tijd was, om zijn trauma te overwinnen: "Kom, we gaan naar 'It's a small world" Ik vroeg hem nog, of hij het zeker wist. "Ja hoor! Je kunt toch niet naar Disney land, zonder dat je 'It's a small world' gezien hebt?" En hij zei niets te veel. Het was echt een attractie om blij van te worden! Nichtje wilde zelfs wel twee keer!

 

Het wilde nog steeds niet echt droog worden. We liepen wat winkeltjes in, kochten popcorn, liepen nog wat rond en we gingen achter de Disneytrein aan. Met echte Disneyfiguren. Want we wilden natuurlijk wel een leuke foto! Toen de Disneysterren van de kar af kwamen, sleurde nichtje me mee. "Jij krijgt het altijd voor elkaar om met 3JS op de foto te gaan. Dan lukt het ons ook vast wel om met Knabbel of Babbel op de foto te komen!" En daar had ze natuurlijk helemaal gelijk in! Nichtje heeft haar foto met Knabbel of Babbel. Net als opa. Alleen trekt hij haar niet aan haar oren...

 

Nat, moe en voldaan liepen we terug naar de uitgang, buiten het park nog even snel een hapje gegeten, nog één keer kort gewinkeld en toen was het toch echt tijd om terug te gaan naar de bus. Ook de terugreis verliep vlot en gezellig, zodat we om 3 uur weer terug waren in Winschoten. Nichtje en schoonmoe werden opgehaald en wij konden direct door naar bed. Om vandaag een gat in de dag te slapen...

 

 

 

Soms is het even niet te doen om alle verjaardagen af te lopen. Druk op het werk, andere afspraken, of gewoon te veel verjaardagen in dezelfde periode. Vier in minder dan een maand tijd bijvoorbeeld...  Soms is het dan gewoon ook beter en leuker om iin plaats van verjaardagen te vieren gezellig uit eten te gaan. Vooral ook, omdat je dan ook echt even de tijd hebt om bij te kletsen.

 

Gister was weer eens zo'n feestelijk etentje. We zijn allemaal tussen 20 april en 17 mei jarig. Echt minder dan een maand dus. En deze keer ook echt allemaal op doordeweekse dagen of onhandige dagen. Meestal kiezen we er namelijk wel eentje uit om ze alle vier te vieren. En nu lukte dat niet. En dat was maar goed ook, want nu hadden we tenminste weer een goede reden voor een feestetentje.

 

En bij een feestetentje hoort natuurlijk een gezellig toetje. Wij dames waren er al uit voordat ze besloten hadden wat we verder zouden nemen. Zaak was alleen nog wel, om de heren ook te overtuigen. Want met z'n tweeën zouden we zo'n vierpersoonstoetje niet op kunnen...

 

Gelukkig hadden de heren na hun enorm bord vlees ook nog wel zin in zo'n feestelijk toetje, dus was de keuze snel gemaakt. En nu maar hopen, dat het een lekker toetje was,  anders zouden we dat nog weken moeten aanhoren. Want ze hebben hebben natuurlijk al zo weinig te zeggen...

 

Na een tijdje ging de muziek harder. We hoorden fluitjes en Cotton Eye Joe. Ik zei nog, dat iemand waarschijnlijk de supergrote steak genomen had, maar nee, we bleken zelf aan de beurt te zijn Even keek de hele zaak mee. Even genoot iedereen mee van ons feestje. En toen was het onze tijd om te genieten. En dat was het zeker wel waard!

 

 

Het begon meteen al goed. "Vol" stond er op het bord van de parkeerroute. Eigenwijs natuurlijk en toch even kijken. Maar nee, het stoplicht bij de parkeergarage van het Casino stond echt op rood. Hulplijn gebeld: "De parkeergarage die hier het dichtsbij in de buurt is, dat is toch die van de Radermarkt?" Komen jullie daar ook naar toe dan?"

Iets later, parkeergarage gevonden, auto geparkeerd en op een leeg parkeerplekje gaan voor de inrit gaan staan om te kijken of de rest er ook aankwam. Voordat ik mijn What's appje verstuurd had zag ik ze al. En ze konden mooi op het lege plekje gaan staan waar ik ze stond op te wachten. Een voor één kropen ze uit de auto. Alleen bestuurder Sab leek nog even wat tijd nodig te hebben. We wilden net kijken of het wel goed met haar ging, toen ze toeterde. Geschrokken liepen we naar de auto. Het bleek loos alarm. Ze stak juist haar blonde koppie om de hoek van de bijrijderstoel, ze was namelijk druk bezig om zich via deze kant van de auto een weg naar buiten te wurmen. De prachtige parkeerplek bleek gewoon iets te krap te zijn...

 

Vrolijk kwetterend liepen we naar het Casino. Alsof we elkaar al heel lang niet gezien hadden. En dat was natuurlijk ook wel een beetje zo... 4 weken om precies te zijn. We wandelden het Casino binnen toen Sab ineens geschrokken riep: "Oeps, ik heb geen ID bij me!" Ik antwoordde nog, dat ze toch helemaal niet mag rijden zonder een rijbewijs op zak, maar gelukkig bleek ze haar rijbewijs ook wel bij zich te hebben. Alleen lag die nog in de auto. En ik heb helemaal niet meer gevraagd, of ze nou weer met zoveel moeite naar binnen gekropen is. We kregen allemaal een zakje met daarin 3 muntjes die we konden gebruiken om ergens op een speeltafel in te zetten. We durfden alleen niet zo goed.

 

We keken onze ogen uit. Al die apparaten, kleuren, lampen en al die mensen. En hij bestaat echt! De eenarmige bandiet! Maar gelukkig konden we hem aan. Of beter gezegd, gelukkig konden we hem weerstaan... De muntjes hielden we nog maar even in onze zakken. Die zouden we later wel opmaken. Eerst maar even een drankje. En het podium opzoeken. Hoewel podium bleek een groot woord te zijn. Het was meer een opstapje. En heel dichtbij. Maar op een heel rare plek. Er konden bijna geen mensen voor staan... Maar gelukkig konden wij er wel mooi staan. En we waren voor ons doen zelfs extreem laat van huis gegaan. Het was natuurlijk niet voor niets, dat de parkeergarage al helemaal vol stond!

 

We hadden zo'n mooi plekje, dat ik de verleiding niet kon weerstaan, om op het podium te klimmen en de microfoon van Dulles vanaf die kant op de foto te zetten... En eigenlijk wilden we helemaal niet verder naar voren, we stonden wel goed. Maar eenmaal daar in de buurt, konden we ons toch niet beheersen...

 

We deden de polonaise tijdens het Wiegelied, en we dansten in het rond, we zongen keihard mee en we lachten. We lachten heel hard. We hadden plezier en we straalden. 3JS speelden "Wat een avond!" en die van ons kon echt niet stuk. We kwamen er bovendien achter, dat we de "#drawsomething" tekeningen van Dulles in het vervolg allemaal moeten aanpassen....

 

Ook na afloop van het spetterende en gezellige optreden, konden Tien en ik ons niet beheersen. Met een prachtige en uitermate charmante snoekduik doken we op het podium om de playlisten te graaien. Ik lag bijna languit... Zouden ze het gezien hebben? Ahum... Maar deze ligt nu wel mooi boven in mijn eigen kleedkamer!

 

En nog steeds hadden we onze muntjes. Maar eerst maar even een drankje. En nog een. Ik maakte een erg flauwe grap, die ik hier onmogelijk kan herhalen, met als gevolg, dat Sab als door een bij gestoken van haar stoel opsprong. Ze wilde echt niet meer op haar stoel zitten. De barkeeper snapte de consternatie niet helemaal, maar had wel de oplossing. Sab begon driftig te poetsen en kon daarna met een gerust hart weer op de stoel gaan zitten... Konden we rustig nog een drankje nemen. En nog een. En blijkbaar werkte onze lol aanstekelijk, want er kwamen steeds meer mannen bij ons aan de bar zitten... Toch maar tijd om onze muntjes op te maken dan?

 

Nog één drankje dan! En nog steeds durfden we onze muntjes eigenlijk niet in te zetten. Unaniem besloten om ze gewoon weer in te wisselen. En blij met onze 10 euro cash verlieten we het Casino. Konden we mooi de parkeergarage van betalen...

 

Nog even een blaastest gedaan en de akoestiek gecheckt (zonder livemateriaal helaas) En toen was het echt tijd om afscheid te nemen naar huis te gaan!  Maar dan moet je wel ook echt de parkeergarage verlaten als je je kaartje in de paal steekt. En dan moet je niet je motor af laten slaan en niet doorrijden, want dan gaat de boom gewoon weer naar beneden... Ik raakte lichtelijk in paniek. Stel je voor dat ik er de hele nacht moest blijven??? Gelukkig kwamen reddende engels Kim en Es naar beneden om me te hulp te schieten. Ze hielden het hoofd koel en zeiden droog: "Kijk, er zit hier gewoon een HELP-knop"  Gered! Kon ik toch naar huis...

 

Na #wordfeud was er ineens #drawsomething. Wordfeud vind ik nog steeds best leuk, hoewel ik stukken minder fanatiek ben dan in het begin. Ik geloof het allemaal wel. En bovendien, win ik toch vaak wel. Best vervelend als je regelmatig tegen me speelt. En zo ontstond dus ooit het "Volendammertje"...

 

Ik kan echt niet tekenen. #drawsomething was dan ook vast niet echt aan mij besteed. Dacht ik. Ik was dan ook oprecht verbaasd, dat ik het eigenlijk toch wel erg leuk vond. Ik kocht zelfs een stylus voor op de iPad, zodat mijn tekeningen nog best een beetje meevielen. Sommigen waren zelfs best leuk.

 

Bovendien werd ik best inventief. De meeste woorden die ik teken woorden dan ook wel geraden en ik moet oppassen, dat het spel me niet al weer begint te vervelen. Gelukkig bedacht ik ook daarvoor (bij toeval) een oplossing. Ik moest het woord "Throat" tekenen. En nou wil het geval, dat ik iemand ken met een gouden strotje! Mijn eerste Dulles-tekening was een feit.

 

Toen ik Sab de tekening liet zien, zei ze droog: "Ik ben het woord 'Hottie' nog niet tegengekomen!" Toen ik even later voor iemand het woord "Hot" moest tekenen, hoefde ik dan ook niet heel lang na te denken!

 

Ook vriendinnetje Lies deed onbewust al een duit in het zakje, door bij te verblijden met een kunstwerk waarbij ik Simon moest raden. Eitje voor mij!

 

Langzaam bleek, dat de Volendammers, en vooral Dulles leuke tekenobject zijn en dat er wel heel veel op Dulles van toepassing kan zijn! Als ik bijvoorbeeld een regenjas moet tekenen, teken ik Dulles gewoon met een regenjas aan. Dulles met een doedelzak en ga zo maar door. Sab liet Dulles zelfs al touwtjespringen en trots zijn als een pauw! Ik verheug me elke keer weer op de tekeningen van Sab en de tekeningen die ik voor haar mag tekenen. Ze zorgen voor een grijns op mijn gezicht en ze maken "Drawsomething" helemaal "(dr)aw(e)some! Dus na het Volendammertje op Wordfeud, dan nu ook het Voendammertje op Drawsomething. Wie tekent/raadt er mee?

 

 

 

 

 

De mevrouw van het theater had niks te veel gezegd. We hadden prima plekken!  We zaten recht voor Jaap Kwakman, en volgens mij vond hij dat net zo gezellig als dat wij dat vonden! Hij speelde alsof zijn leven er vanaf hing en bezorgde ons een grijns van oor tot oor en rode blosjes. Wij genoten met volle teugen. We hadden dan ook nogal wat onderonsjes met JK! We moesten vooral erg lachen toen hij als antwoord op een telefoon die ergens in de zaal afging riep: “Ik ben er niet!”  We hadden duidelijk  lol en dit werkte erg aanstekelijk.  Ook op Emil.

Het was onze laatste keer, dat wij naar deze theatertour zouden gaan. Kon ook al snel, want de allerlaatste zou een dag later in Den Haag zijn. En dat is vanuit Zuid-Denemarken gezien, toch al bijna Noord-Frankrijk… Maar ook voor de vierde keer bleek de show meer dan geweldig te zijn. En de grapjes nog steeds zo leuk als de allereerste keer. En wij, wij waren helemaal los. We stonden voor de pauze al te swingen tijdens ‘De Stroom’ (terwijl de rest van de zaal gewoon bleef zitten en keek wat er gebeurde) We zongen uit volle borst me. Ook de Polonaise, die konden we deze keer echt niet laten! Gelukkig hadden we vorige week in de Mediamarkt al even geoefend en gelukkig zaten we een beetje aan de zijkant, zodat we gemakkelijk weg konden. Dat we daarbij weer eens raar aangekeken werden, dat maakt ons echt niet meer uit. Dat zijn we inmiddels wel gewend!

Na afloop toch maar in de signeerrij gaan staan. Want ja, ik had een single-abonnement waar maar twee handtekeningen opstonden. Ik zei tegen Dulles, dat ik in de Mediamarkt niet goed had opgelet, dat ik het te druk had gehad met kletsen. Hij grijnsde en zei: “Dat weet ik wel zeker!” Hij wist me ook te vertellen, dat de missende handtekening die van Japie Kwakman was. Jaap keek schuldbewust. Alsof hij de handtekening expres vergeten was, zodat ik nog wel een keer bij hem langs moest komen…

We feliciteerden Jaap met zijn dochter Fee, die die dag 1 jaar oud geworden was en we wachten geduldig op de fotomomenten. En hoewel de mannen heel moe waren en graag naar huis wilden, wilden ze nog best even met ons op de foto. Vooral Jaap de Witte was erg blij, dat we hem nog even wakker hielden terwijl Jan en Jaap het druk hadden met foto’s en cadeautjes…

 

Een geweldige avond. Een fantastische afsluiting van een reeks van theateravonden. Ik verheug me nu al op de theatertour van volgend jaar. Ben erg benieuwd wat de mannen dan voor ons in petto hebben. "Bronnen" gaat de tour heten. En er worden nummers gespeeld die voor de 3JS als inspiratiebron gediend hebben. Ik ga zeker kijken! Misschien wel vier keer.  Maar eerst op naar Caprera.

De tweede vrijdag op rij huppelde ik vrolijk door de school. Mijn leerlingen konden mijn humeur niet verpesten. Ze hoefden niet lang te raden hoe dat nou weer kwam… Na het laatste lesuur zou ik doorrijden naar Assen. Twee lieve vriendinnetjes van het station halen en dan eerst wat eten. Maar voor het zo ver was, moest ik natuurlijk nog wel eerst even beslissen, wat ik aan moest doen. Werd het een spijkerrokje? Of toch het zwarte jurkje met het jasje? Gelukkig zaten er nog allemaal lieve leerlingen in de kantine, die me best even kledingadvies wilden geven.

Ze waren het al snel met elkaar eens. Het zwarte jurkje met het rode hempje, het zwarte jasje en de riem vonden ze wel heel leuk. Dat moest ik aan doen. Alleen over de laarzen werden ze het niet eens. Werden het de zwarten? Of toch de bruinen? "Doe maar van allebei één mevrouw, we vinden het zo ook wel leuk haha." De vraag ook nog maar even op twitter gegooid en hoewel de meningen verdeeld waren, wonnen de bruinen het toch van de zwarten… Peet kon het niet laten om te twitteren, dat ik een hele koffer vol met kleren bij me had, en dat de kast leeg was!

Taxi Clau stond keurig om half vijf voor het station. Nog even wachten op de dames. Ze moesten nou toch echt wel opschieten, want ik moest echt plassen. Heel nodig. We reden een rondje door Assen, want we hadden geen idee hoe we nou precies bij het theater moesten komen. Een niet al te vriendelijke verkeerswacht liet ons stoppen om andere auto’s voor te laten gaan. En ik moest steeds nodiger plassen. Gelukkig zag ik een vrije (invaliden-) parkeerplaats. En een grand café. Ik ben uitgestapt en naar binnen gerend (voor zo ver dat kon op die enorme hakken). Gelukkig mocht ik wel even naar de wc. En gelukkig wist de vriendelijke meneer ons ook de weg naar “De Nieuwe Kolk” te wijzen. “Je ziet het zo. Kan niet missen!” En daar had hij gelijk in. Het kon inderdaad niet missen. Een enorm gebouw!

Nog even gekeken, of we nog kaarten konden ruilen voor betere kaarten en dat kon. Van rij D naar rij B. en ook nog eens van de linkerkant naar de rechterkant. Prima ruil! De dames zouden nu achter ons zitten. Want rij A, beter kon bijna niet. Nou ja, iets meer naar het midden misschien. Maar de heel aardige theaterjuffrouw verzekerde ons, dat ook de plek waar wij zouden zitten, helemaal super zou zijn!

Even pinnen, en dan snel door naar het restaurant. Het was maar goed, dat ze ons boven neergezet hadden. Ik denk dat ze de bui al zagen hangen, elf dames in een restaurant betekent al gauw een waar kippenhok! Gezellig bijgekletst, want we hadden elkaar natuurlijk al veel te lang niet gezien. Toch maar geen toetje genomen, want stel je voor, dat we te laat in het theater zouden zijn…

 

Om 8 uur opstaan om om half 11 in Groningen te zijn. Lichtelijk overdreven vond Peet. En omdat Peet ook graag overdrijft, twitterde hij, dat ik al om zes uur op was. En dat gelooft vervolgens dus ook gewoon iedereen...

 

Om iets over half 11 stond de auto geparkeerd en kon ik de parkeergarage uitlopen. Vriendinnetje K. Stond daar al eventjes. Lekker in het zonnetje. En daar stond het prima. Ineens komt er een grote auto voorbij rijden. Uit een richting waar normaal helemaal geen auto's mogen komen. Ik zag iets bekends en zwaaide vrolijk. Vriendinnetje K. Keek me wazig aan en vroeg wat ik zag. Verbaasd keek ik haar aan: Een auto zo groot als een tankwagen. En hij reed nog eens bijna over haar tenen heen ook. Bovendien zaten er erg leuke mannen in. En zij heeft hem gewoon niet gezien... Pas toen ik haar meesleurde naar de weg, waar de auto stond te wachten voor de kruising begon haar langzaam tot haar door te dringen wat ze over het hoofd gezien had!

 

Maar de Jees waren niet de enigen die de Mediamarkt vanuit een rare hoek wisten te benaderen. Ook Sab was de weg helemaal kwijt. Gelukkig vond ze die snel genoeg terug, zodat we om iets over elf dan eindelijk naar binnen konden. Nog een beetje bijkletsen, want we hadden elkaar natuurlijk al erg lang niet gezien. We mochten al snel het magazijn in, dat er deze keer gelukkig iets gezelliger uitzag dan de vorige keer. En voor we het doorhadden, was het ook al weer tijd voor de Jees. 

 

Jaap de Witte kwam alleen op, zou wel even een solootje  geven. Hoewel, daar was het nog iets te vroeg voor. En daar kwamen ook de andere twee Jees. Ze hadden ons gewoon voor de gek!

Het werd echt een fantastisch feestje zo vroeg op de zaterdag. We mochten zelfs verzoekjes indienen. En zo kon het, dat we dan eindelijk live mochten genieten van het geweldige nummer "Wat een avond!" Maar ook naar de kleine fans werd geluisterd. Die wilden graag het "Wiegenlied". Ook daar draaiden de mannen hun hand niet voor om. Maar dan moest er wel polonaise  gelopen worden door het magazijn van de Mediamarkt. En dat hoef je natuurlijk maar één keer tegen ons te zeggen. Want wanneer mag je nou de polonaise doen in het magazijn van de Mediamarkt??? De rare blikken van de overige fans hebben we daarbij maar voor lief genomen!

 

Na afloop was er alle tijd om te signeren. Ik had een oude monharmonica meegenomen. Een die ik ooit als grapje van een goede vriend gekregen had. Maar waar ik nog nooit een zuivere noot uit gekregen heb. Maar ik ben dan ook totaal niet muzikaal. Ik verontschuldigde me naar Dulles met de woorden, dat het waarschijnlijk maar een speelgoeddingetje was, en dat ik er geen hoge pet van op had, maar dat er wel een verhaaltje achter zat. Hij antwoordde dat het helemaal geen speelgoedding was. Hij probeerde er zelfs nog even een kunstje op te doen,  helaas dat lukte ook hem niet echt goed. "Ouderdom" was zijn diagnose. Maar hij wilde hem best even signeren...

Dat ik daardoor weer eens een CD heb met maar twee handtekeningen, maakte al lang niet meer uit! (Ik neem hem vrijdag wel weer mee naar Assen)

 

En of het nou kwam door de polonaise, of door de gesigneerde mondharmonica, ik was helemaal hyper en losgeslagen. Ik deed, heel stiekem en een klein beetje puberaal en ondeugend, wat ik al heel lang wilde maar nooit durfde (en wat ik op schoolfoto's nooit mág). Ik kon me echt niet beheersen....  Dus Lieve Dulles, ik heb het nu één keertje gedaan en ik beloof plechtig, dat ik het echt nooit weer zal doen!

 

Ondanks dat het "vroeg was" én dat helemaal niet druk was in de Mediamarkt, hebben we echt een heerlijke ochtend gehad. Wat een topfeest! Wat een gezelligheid en wat een enthousiasme! Ik kan er echt geen genoeg van krijgen. Wow...

 

Na het werk zo snel mogelijk naar huis, en dan als een speer naar Groningen. Martiniplaza. Eerst natuurlijk iets eten met de dames. Want geen theatervoorstelling zonder eerst een etentje. Smetteloos wit. En muisstil. Hier en daar een gast. We keken elkaar al aan. Helemaal onze tent. De ideale plek om in serene rust een maaltijd te nuttigen. We keken elkaar al aan en deden onze uiterste best om het toen al niet uit te proesten.

 

Een vriendelijke dame wees ons een plekje. We waarschuwden haar nog, of het wel verstandig was om ons zo dicht bij de overige gasten te zetten, of ze niet niet bang was dat we al die mensen weg zouden jagen. Maar ze verzekerde ons, dat dat juist gezellig was. En wij beaamden. Voor gezelligheid was je bij ons wel aan het juiste adres.

 

Het bestek stond meer dan keurig rechtop. We voelden ons meteen thuis. Vooral nadat we al het bestek over tafel gegooid hadden. Na veel wikken en wegen maakten we een keuze uit de uitgebreide menukaart (drie gerechten) "Doe maar de varkensrib. Maar dan wel zonder het zuurkoolstamppotje" En dat dan ook gewoon twee keer. En twee keer vis. Want we gingen natuurlijk wel naar een stel Volendammers...

 

Over gezelligheid hadden we weinig te klagen. Maar dat wisten we van te voren. Alleen die muziek. Daar mocht echt nog wel iets aan gedaan worden. En alsof onze stille gebeden verhoord werden, klonken daar ineens 3JS door de speakers. We begonnen spontaan mee te deinen en te neuriën. De sfeer werd er al snel stukken beter op. We werden iets luider. En gelukkig werden de paar overige gasten niet boos. Ze vonden ons geloof ik zelfs wel vermakelijk. Ook de serveerster vond ons erg grappig. Zij dacht dat wij dachten dat de 3JS binnenkwamen. Alsof wij niet hoorden, dat het gewoon een CD was... Dussss!

 

Door al die vrolijkheid begon ik wel spontaan te knoeien. En nu heb ik al wat moeite om netjes te eten, maar helemaal als ik daarbij ook nog eens mijn best moet doen om niet keihard in lachen uit te barsten. Voor de zekerheid toch maar even een slabbetje voorgedaan. Want ik zou natuurlijk niet willen, dat de 3JS mee zouden kunnen genieten van mijn maaltijdresten... (Ik zat namelijk wel ernstig dicht bij het podium)

 

Toen het eindelijk tijd was om ons plekje te zoeken, hadden we het al helemaal warm van al dat lachen. Blosjes en pretoogjes. We waren er helemaal klaar voor. We waren dan ook al snel gespot. En dat bleven we dan ook verder de hele avond wel. We kregen het nog warmer van alle aandacht. Of nee, we werden er zelfs een beetje verlegen van. 

 

Gek genoeg worden de grappen nóg grappiger als je ze vaker hoort. Vooral de grap "Jullie zijn het leukste publiek tot nu toe"  is erg grappig als je dat voor de derde keer hoort. Helemaal als er dan achteraan gezegd wordt: "En dat zeggen we echt niet elke avond". Onze lachbuien riepen slechts een droog: "Dusssssss"  van Dulles op. En dat was niet de eerste keer, dat we Dulles een "Duss" wisten te ontlokken...

 

Napret. We probeerden het netjes te houden deze keer. En dat lukte echt aardig. Totdat Dulles ons uitlegde waarom hij het wonderschone "Volendammer vrouwen" nooit meer ten gehore zou brengen. En nee, die uitleg ga ik hier niet herhalen. Ik zeg alleen, dat het nauw samenhangt met de reden waarom wij niet zomaar op commando komen voor een foto...

 

Wederom, bedankt voor een topavond! (En nog meer bedankt voor mijn onverwoestbare humeur en mijn brede grijns van vandaag! Ook namens mijn leerlingen...)

 

In de categorie "We doen ook nooit eens een keer iets leuks" hadden we zaterdag eindelijk weer eens een feestje. En nog eens dichtbij ook. Veendam. Jan Smit, René Becker, Vangrail. Oh ja, en 3JS niet te vergeten. En omdat het dichtbij was, ook genoeg slachtoffers die mee wilden. Alleen kwamen ze deze keer niet alleen maar dichtbij vandaan. Ze kwamen zelfs helemaal uit het Zuiden van het land!

 

We waren mooi op tijd en gewapend met onze goedkope veilingkaarten gingen we in de rij staan. Een beetje baalden we toen wel, dat iedereen met scheurkaarten gewoon door mocht lopen en iedereen met geprinte kaarten moest wachten. Lang moest wachten. En toen we eindelijk aan de beurt waren, zagen we ook hoe het kwam. We moesten onze naam opgeven en de naam werd gezocht op de gastenlijst. Lang leve het digitale tijdperk!

 

Gelukkig was het binnen nog steeds lekker rustig en hadden we de overige feestgangers al snel gevonden. En gelukkig was het ook helemaal niet warm in de zaal... Langzaam steeds een stukje verder naar voren. Vangrail was namelijk leuk genoeg om van dichtbij te gaan kijken.

 

Helaas was het toen het pauzemuziekje van René Becker aan de beurt. Een heel klein pluspuntje (hoewel dat volgens Peet juist het dieptepunt van de avond was): René had ons favoriete krijsnummer in zijn repertoire! Ik denk alleen, dat hij al heel snel spijt had van zijn keuze. Leverde ons wel weer een nieuwe aflevering voor onze Country Roads soap op! Ons feestje was toen al geslaagd en toen moesten 3JS nog! Gelukkig hebben wij de Jees deze keer niet weggejaagd! (Iets wat ons bij Nick en Simon helaas wel gelukt was...)

 

De avond vloog voorbij. Het cliché is echt zo waar! 3JS maakten er weer een mooi feestje van (helaas veel te kort natuurlijk) Maar wel weer een leuke afwisseling tussen het theater door! Zelfs onze kerels gingen stiekem best een beetje uit hun dak! Gelukkig hadden we daarna Vangrail en Jan Smit nog. En gelukkig hoefden we nog lang niet naar huis... Ouderwets gezellig. Een stapavondje zoals vroeger. En zeker voor herhaling vatbaar! Maar goed. Zo vaak hebben we dan ook geen feestjes...

 

                                 

Het vorige woord is nog niet geraden, maar gisteren las ik deze tweet en ik moest er erg om lachen. Dus, wie kan mij vertellen, wat "Deflorieren" betekent? En nee, bloemen weggooien is echt fout!

 

 

Voorjaarsvakantie. En een voorjaarsvakantie zonder 3JS is natuurlijk geen echte vakantie... Gelukkig speelden ze in Dronten. En gelukkig wilde Sab ook nog wel een keer. Wel een eindje rijden, maar gelukkig wilden onze mannen deze keer ook wel mee. Dus eerst uit eten "Want eten moet je toch..."

 

Dat etentje was al een avontuur op zich. Een heerlijk voorgerecht en daarna wachten op het hoofdgerecht. En terwijl wij zaten te wachten en gezellig zaten te kletsen kregen onze "buren" het hoofdgerecht geserveerd. Het zag er erg lekker uit. Maar het was vooral heel erg veel. We kletsten nog even door en naast ons zaten ze lekker te eten. Nou ja drie van de vier dan. Want de vierde zat alleen maar naar haar spare-ribs te kijken. Ze proefde ze niet eens even. Raakte ze niet aan. En ook haar frietjes bleven onaangeroerd. Wij haalden verbaasd onze schouders op, en wachtten ondertussen zelf op ons hoofdgerecht. Helemaal verbaasd waren we, toen het meisje vroeg of ze haar spare-ribs on een doggybag mee naar huis mocht. We deden ons best om het niet uit te proesten: "Die wil er thuis zeker nog een poosje naar kijken???"

Ook ons eigen hoofdgerecht bleek enorm. We kregen 2 schnitzels en heel veel patat. Een ook wij kregen het niet allemaal op. Maar wij hebben het in elk geval geprobeerd. Even grapten we nog, dat we wel om een doggybag konden vragen. Maar dat leek ons uiteindelijk toch niet zo prettig voor de rest van de mensen in het theater...

 

De show was misschien nog wel mooier dan de eerste keer. Liedjes kwamen anders binnen dan toen ik ze nog niet eerder gehoord had. Liedjes waar ik het niet van verwachtte, raakten me heel hard. Maar ook de grappen bleken de tweede keer gewoon opnieuw grappig. Een prachtige show! (Alleen jammer van dat lege balkon!) En ook onze mannen hebben er best van genoten! Ze gingen zelfs staan en ze klapten en zongen mee...

 

Na afloop hadden we nog even de tijd voor een drankje (op echte koeienstoelen), bijkletstijd met een hoop gezellige bekenden,  en natuurlijk een fotomomentje. Hét moment waarop wij zichtbaar beginnen te mutsen... Ik werd daarbij deze keer aangemoedigd door de "Dussss, wij moeten werken, daarom" voorzet van Dulles. (die hem een stomp van mij opleverde, omdat ik in Stadskanaal al tegen hem gezegd had, dat hij ons niet voor de gek moest houden met onze Noordelijke tongval) Toch kon ik het niet laten om op de Plien en Bianca-toon door te gaan: "Er sijn hier almaal koeins!" Ik geloof, dat deze kreet me nogal wat verbaasde blikken opgeleverd heeft. Maar ja, de meeste mensen hebben dan ook niet meegekregen, dat er echt koeienstoelen in de bar stonden...

 

Onze mannen vonden het gezellig, hebben zich prima vermaakt met z'n tweeën. Ze vonden het vooral erg grappig om ons een beetje te plagen, maar ze hebben ons verder vooral vol verbazing (plaatsvervangende schaamte?) aan zitten kijken. Ik vrees dan ook, dat ze ons de volgende keer in het theater weer lekker alleen laten mutsen. Dussssss....

 

Ik vind schrijven leuk. Een schrijfster ben ik alleen niet. Ik schrijf voor mezelf en ik vind het leuk dat anderen het soms leuk vinden om te lezen. Meer niet. Maar toen de "Nationale Onderwijsgids" kwam met een schrijfactie, kon ik het toch niet laten. Ik heb een tekst ingestuurd. En hoewel ik schrijf omdat ik het leuk vind, vind ik het toch ook wel leuk om te winnen... Dus als jullie me nou eens allemaal een beetje helpen?

 

 

 

Helaas heb ik niet gewonnen, maar ik wil toch graag iedereen erg bedanken die het verhaal gelezen, geliked of getweet heeft! Het hele verhaal is van de website gehaald, maar gelukkig kun je het  HIER  nog steeds lezen.

In de auto vroeg mam: "Waarom moeten we eigenlijk zo'n eind rijden? Ze konden toch ook wel gewoon naar de Martiniplaza komen? Was een stuk gemakkelijker geweest!" Ik zei niks. Dacht alleen maar: "Dat zul je nog wel zien!"

 

Toen we eindelijk op de rode pluche stoelen zaten, Linksboven in de hoek, prachtig overzicht, zei mams: "Vroeger namen we onze kinderen overal mee naar toe. Lieten wij ze vanalles zien. Leerden we ze over ons land, over de geschiedenis en over de cultuur. Nu nemen ze ons mee..."

Dat we die moeders van ons niet zomaar ergens mee toe namen, daar waren we al snel achter. Een vliegtuighangaar.  Op de landingsbaan lag het wrak van een Dakota. En voor de deur werden we verwelkomd door een piloot. Hij wenste ons een fijne middag, maar waarschuwde ons wel, dat het niet met iedereen even goed zou aflopen. Maar dat mochten we ook niet verwachten van vijf jaar oorlog...

 

In de foyer hingen overal spreuken. Over keuzes die je in je leven moet maken. Maak je je keuzes bewust, of overkomt het leven je? De wc's (heel veel wc's) waren behangen met tegeltjes. Ouderwetse tegeltjewijsheid tegeltjes. Tegeltjeswijsheid met rake teksten. Teksten waarom je moest grinniken, maar ook teksten waarover je even moest nadenken. Teksten die veel beloofden.

 

Dat de tribune zou draaien, dat hadden we inmiddels al wel gehoord. De musical loopt immers al een poosje. Maar dat het decor zo spectaculair zou zijn, dat hadden we nooit verwacht. Overal om ons heen waren delen van het decor opgebouwd. En de tribune draaide door naar de volgende scène. We werden zelfs meegenomen naar zee! Het verhaal verliep in razend tempo en de motoren vlogen over het podium. Wat een geweld daar beneden. Wat een verhaal. En wat een prachtige liedteksten. Een brok energie, woede, ontroering, allemaal met een vleugje humor en fantastische zang. Drie uur lang hebben we ademloos zitten kijken. Intens zitten te genieten. Ontroerd.

 

Na afloop hebben Peet en ik mams alleen maar gevraagd: "Mam, hoe had je dat nou met die Dakota willen doen dan? In de Martiniplaza?"

Vroeger altijd al het braafste meisje van de klas. Nu keurig lerares. Nee, de kans dat ik ooit in de gevangenis terecht zal komen is niet heel groot. En ontsnappen uit een gevangenis, dat zal er dan wel helemaal nooit van komen. Toen we dan ook de mogelijkheid hadden om een keertje te "ontsnappen" vanuit Veenhuizen, hebben we die kans meteen maar met beide handen aangegrepen. Een groep medemaffiosi bijelkaar gezocht en alle voorbereidingen getroffen. En gisteren was het dan eindelijk zo ver. We waren nog maar net binnen, of we hadden al een nieuwe vriend gemaakt. Een erg knappe boef. Liefde op het eerste gezicht...

 

We waren "INBREKERS" en we werden al snel in de boeien geslagen en in de isoleercel gegooid. We moesten rustig blijven, en wachten tot we er uit gehaald zouden worden. Maar we besloten om daar niet op te wachten. Stel je voor, dat er niet genoeg zuurstof voor ons allemaal in de cel zou zitten? Nee, we zouden daar heus wel uit kunnen ontsnappen. Via dat luikje bijvoorbeeld. En dat luikje hadden we al vrij snel open. Handig als de code gewoon ergens hangt... We besloten, dat één iemand door het luik zou klimmen, om ons dan vervolgens de deur te openen. Maar nee, dat bleek niet de bedoeling te zijn. En bovendien was de deur van buiten echt niet open te krijgen. Dan maar door het luik. Of? Gelukkig hadden we een IKEA-lepel bij ons. En die bleek erg gped van pas te komen. Een beetje morren aan het slot, en de deur zwaaide open. We konden zo door de deur naar buiten wandelen. "Uitbrekers" was misschien nog wel een betere naam voor ons geweest...  Lang leve de IKEA! (En de bewakers keken nogal op hun neus)

 

We werden door "maatje" Sjonnie met een "vluchtauto" naar het bos gebracht. We moesten er voor zorgen dat we alle opdrachten die bedoeld waren voor "inbrekers" goed zouden uitvoeren. We kregen nog een paar tips (Wat je ook doet, geef nooit je koffer af! Niet aan een maatje en niet aan een bewaker!) en wat smeergeld mee, en toen moesten we ons zelf redden. Ik zei nog: "Geef mij dat geld nou niet, want ik raak het toch kwijt!" Maar de buit moest verdeeld worden en er zat niks anders op, dat ik ook een deel moest bewaken. En dat hebben ze dus geweten. We waren de eerste opdracht nog maar net voorbij toen ik tot de ontdekking kwam, dat ik mijn geld verloren had. Ik zei toch, dat ik niet geschikt was als crimineel?

 

Al gauw werden we aangehouden. We bevonden ons illegaal in het bos van justitie en we moesten een fikse boete betalen. Een echte crimineel ben ik niet, maar onderhandelen, dat kon ik toch vrij redelijk. Bovendien moesten we het doen met 100 euro minder dan dat de bedoeling was, dus onderhandelen was echt wel nodig. Gelukkig was de bewaker in een goede bui, dus liet hij ons voor veel minder geld doorlopen. We mochten onze barre wandeling door de modder weer vervolgen.

 

Plotseling zagen we een auto zonder lichten. Onze eerste impuls: In de sloot duiken. Maar helaas te laat. We waren al gezien. Bewakers. Op de vraag wat we aan het doen waren, antwoordden we, alsof we het ingestudeerd hadden, dat we onze hond zochten. Bello. Nee Snuf. Nou ja, onze hond in elk geval. We hoefden ons alleen maar te legitimeren, zodat ze zeker wisten, dat wij geen ontstnapte criminelen waren. Hoe dom ben je ook, dat je zonder ID-kaart het bos in gaat? De dames hadden alles thuis gelaten. De mannen hadden wel allemaal een ID bij zich. Gelukkig mochten wij DNA-sporen afgeven. Leeg flesje drank, pen, lippenbalsem, aansteker, (ongebruikt) maandverband. Het mocht allemaal... Ook dom, dat we zelf niet naar ID-kaarten gevraagd hebben. Wie zegt, dat ze zelf geen ontsnapte criminelen waren???

 

Iets verderop, dwars door het kreupelbos, kwamen we ineens bij een bouwkeet. Een vriendelijke vrouw deed open. Ze bleek een maatje te zijn. Tante Truus. En ze was nog jarig ook... En omdat we helemaal nat, en verkleumd waren, had zij wel een lekker broodje knakworst voor ons. Of zij dan onze gouden armband wel mocht. Tuurlijk schat, je bent ook jarig... Oh en of we dan wel even tegen Sjonnie wilden zeggen, dat hij haar verjaardag zomaar vergeten was. De sukkel.

 

Nog een eind sjouwen, wat opdrachten gedaan en toen werden we opgepikt door Sjonnie. Hij wilde graag onze ketting uit de koffer. We hadden nog geprobeerd om te zeggen, dat we die aan Tante Truus gegeven hebben voor haar verjaardag, omdat hij haar vergeten was, maar hij trapte er helaas niet in. Sjonnie dumpte ons een stuk verder op weer bij een hunebed. En we mochten weer de modder in.

 

En ineens doken daar heel veel mannen op in het bos. Ik liep voorop, maar ik heb het hele bos bij elkaar gegild. Bewakers. We moesten geboeid mee naar Norg, omdat er allerlei boeven ontsnapt waren, het was voor onze eigen veiligheid. We kregen nog een lesje over de mannelijke en de vrouwelijke hulst en terwijl we "geboeid" luisterden, kwamen we er ineens achter, dat we niet alleen aan elkaar vastgeketend waren, maar dat we ook nog eens aan de ketting gelegd waren. En daar werden we achtergelaten. Gelukkig hadden we een nagelvijltje en de IKEA-lepel. We waren dan ook vrij snel los van de ketting. Er bleek ook een sleuteltje te liggen, maar die hadden we niet eens nodig... We moesten geld betalen voor een stempel in een pas gevonden ID-kaart en we moesten betalen om weer helemaal los te komen. De stempel zouden we betalen, maar we hadden al vrij snel besloten, dat we zelf wel los zouden komen. Als mijn boei tenminste niet steeds vaster en vaster kwam te zitten... Iedereen was inmiddels los, behalve ik. En de bewaker kon me ook niet bevrijden. Hij voelde zich er zo ongemakkelijk over, dat we uiteindelijk helemaal niks meer hoefden te betalen voor de bevrijding. Alleen de stempel kostte geld. En een stuk minder dan gepland!

 

We vonden nog een stempel in het bos, en die hebben we maar bij de kaart opgedrukt. En toen waren we er. We kregen bonuspunten omdat we onze koffer nog hadden, we kregen punten omdat we de stempel in het bos nog gebruikt hadden en we hadden nog heel veel geld over. Zelfs het geld uit het verloren portemonneetje werd nog bij het totaalbedrag opgeteld. Pfffft, daar was ik mooi gered! Ik was toch bijna geliquideerd door mijn eigen handlangers! En ondanks, datw e echt niet geschikt zijn als criminelen, zijn we toch zo voordelig het bos uitgekomen (Geld dat je niet bij je hebt, kun je niet uitgeven), dat we nog gewonnen hebben ook! Onze eigen handboeien!

 

Een erg leuke ervaring, maar ik was toch wel heel blij, dat we konden ontsnappen, en  dat ik gewoon thuis in mijn eigen bed mocht slapen!

Eind december vorig jaar, blogde ik, dat Peet en ik erg gezellig dineergezelschap zijn, en dat we te boeken zijn. We kregen een aantal reacties en twee weken geleden zouden we in Joure gaan eten. Alleen twee weken geleden werd het ineens rotweer. Toch maar besloten om het uit te stellen. Naar afgelopen vrijdag.

 

's Middags had prins Friso een ski-ongeluk gehad. Alle tv-zenders stonden op de kop. Konden het nergens anders meer over hebben. Voordat we gingen eten, nog even de tv aangezet voor de oppas (want dat was te ingewikkeld om uit te leggen). Nog even snel het laatste nieuws gekeken, maar dat was nauwelijks anders dan eerder die middag. Het enige lichtpuntje aan het RTL-4 bulletin was wel die leuke ski-leraar. Daar wilden wij ook best skiles van!

 

Een klein eindje wandelen. Leuk eettentje midden in Joure. Ouderwets oude koeien uit de sloot gehaald. Bijgekletst, over het werk en over alle andere belangrijke en minder belangrijke dingen en ook nog eens erg lekker gegeten. Alle ingrediënten voor een gezellig etentje. En over een ding waren we het helemaal met elkaar eens. Uit eten gaan is de ideale manier om lekker bij te kletsen. Want: "Eten moet je toch!"

 

Bijna vier uur later gingen we terug naar hun huis. Nog even een laatste drankje en nog even het laatste nieuws. Maar het laatste nieuws was geen nieuws. Vier uur lang had RTL4 hetzelfde nieuws herhaald. Weer die leuke skileraar. Een drankje werd nog een drankje. Nee, we zouden geen lelijke grappen maken over Friso. Dat was allemaal al sneu genoeg. Vooral voor de familie. En nee, we gingen ook niet zeggen, dat het een beetje "dom" was van Friso. Die grap was op twitter al wel genoeg gemaakt. Grappen maken over het RTL4 nieuws dat toch geen nieuws was, dat mocht best. En grappen maken over RTL-Boulevard kon ook best. Vooral toen een heuse "Bergknuffelaar" het woord nam. "Je moet respect hebben voor de bergen. Kijken en luisteren naar wat ze te zeggen hebben. De sneeuw voelen en waarschuwingen serieus nemen"  En de presentatoren maar met hun gezicht in de plooi knikken.

 

Ook de grootste royaltykenner (letterlijk) van Nederland mocht nog even zijn zegje doen. En nee, ook daar gingenn we geen grapjes over maken. Hoewel hij op zo'n grote flatscreen tv wel erg beeldvullend was. Want flauwe grapjes maken dat is toch wel heel gemakkelijk. Maar goh, op welk tekenfilmfiguur leek hij nu ook weer? Die ene, die geen nek had, die zijn hoofd op zijn lijf geplakt had, die heel gemene meneer, die een heel bos wilde asfalteren. Goh hoe heet die nou? Wij hadden geen idee waar het over ging, maar gelukkig hebben we altijd nog GOOGLE. En als je daar 'Tekenfilm, Bos en Asfalt' intikt, dan kom je vanzelf terecht bij de Bluffers...  Zo handig, dat internet.

 

Afscheid nemen bleek best lastig. Het was gezellig, het bier van de mannen raakte maar moeilijk op, en live #wordfeud bleek ook wel erg grappig te zijn. Bijna had ik als laatste woord voor de avond "Doei" gelegd. Helaas leverde dat nauwelijks punten op...

 

Ja, Peet en ik zijn gezellig dineergezelschap. Maar in Joure weten ze er zeker ook wel raad mee! Ik zeg, voor herhaling vatbaar. Maar dan laten we de tv uit. Laten we ons niet afleiden door repeterende nieuwsuitzendingen zonder nieuwswaarde...  

Je zou het bijna vergeten, maar naast mijn Engels en mijn Duits, geef ik ook nog steeds gewoon Nederlands. En hoewel ik echt een enorme hekel heb aan het corrigeren van gemaakte toetsen, blijft het nakijken van Nederlandse toetsen soms toch echt wel heel grappig. Vooral het onderdeel "Verrijk je Taalschat" zorgt regelmatig voor een glimlach op mijn gezicht. En als een antwoord zelfs een schaterlach veroorzaakt, dan wil ik nog wel eens een bonuspuntje uitdelen...

 

Grappige antwoorden kreeg ik bijvoorbeeld ooit op de volgende vragen: "Welk dier blaat?", "Hoe noem je een inwoner van Chili?", "Aan iemand die betere cijfers haalt dan jij, kun je je goed...." en "Noem een spreekwoord waarin het woord 'boot' voorkomt en geef ook de betekenis."

 

Vandaag was het weer zo ver. Een schriftelijke overhoring over taalschat. Eerst moeilijke woorden en daarna een opdracht met spreekwoorden en uitdrukkingen.De uitsmijter van de toets was een plaatje dat ik van internet gehaald had. Ik voerde een van de uitdrukkingen die in het boek stond als zoekterm bij Google in. Daar vond ik dit plaatje: 

 

 

 

 

 

 

De bijbehorende vraag was: "Welke uitdrukking past bij deze afbeelding? Leg je antwoord uit."  Ik kreeg veel verschillende antwoorden. Slechts één keer werd het juiste antwoord gegeven. Maar veel leuker dan het juiste antwoord was het antwoord:

 

 

Misschien had ik ook beter gewoon DIT plaatje kunnen gebruiken. Iemand een idee wat wél het goede antwoord had moeten zijn?

 

Voordat ik kon reageren, schreeuwde een andere leerling het antwoord al door het lokaal.

Ik keek hem aan. Trok mijn wenkbrauwen op en stelde hem een aantal vragen:

 

 

Hij keek me verbouwereerd aan. "Nee mevrouw, hoezo?"

 

 

Weer die verbaasde blik. "Nee, maar wat bedoelt u nou dan?"

Even keek hij naar beneden. Had nu inmiddels al wel het idee, dat ik hem voor de gek had. "Nee, ook niet"

En ben jij misschien toevallig al 36 jaar oud? "Nee. Mevrouw, u doet raar!"

 

"Goed, alle vragen dus met nee beantwoord? Waarom denk jij dan dat je moet reageren als er "Mevrouw!" geroepen wordt???" 

 

 

Terug van weggeweest? Op verzoek... Het Duitse woord van de week. En meteen maar een toepasselijke:

 

Het was al weer een tijdje geleden dat we naar Nick en Simon geweest waren. Westerbork? Nee wacht, Helden van Amstel. Nee, het MPF, daar waren ze ook! Ja en Symphonica en Rosso natuurlijk. Maar dat telt niet echt, dat was heel groot. En daar waren we niet met z'n allen. Nee, het was echt al weer veel te lang geleden, dat we de mannen gezien hadden. En het was ook al weer veel te lang geleden, dat we samen op pad geweest waren. Dat was in november,  Fryske Musicnight. Dus was het maar goed, dat ze in de Pomstee in Roden zouden komen. Dat het ook nog een Valentijnsfeestje was, was alleen maar leuk meegenomen. Wij hadden er zin in!

 

Toen Simon eerder deze week twitterde, dat hij een anti-griepcoctailtje nam, voelden wij al nattigheid. We wensten hem beterschap, en hij verzekerde ons, dat er niks aan de hand was, en dat de optredens gewoon door zouden gaan. Er moest meer gebeuren om hem van het podium te houden. Storm in een glas water... En playbacken, dat nooit! Goed, het feest zou gewoon doorgaan! En vrijdag twitterde Simon zelfs, dat hij helemaal opgeknapt was, en dat moest ook wel, want het was feest! Is het dan gek, dat ik me zaterdagochtend al een klein beetje zorgen begon te maken toen ik deze tweet las?

 

Vol goede moed gingen we naar Roden. We waren mooi op tijd, dus lekker bijkletsen en rustig naar binnen toen de deuren open gingen. Mooi plekje voor het podium. Compleet met statafel en barkrukken. Hoe leuk is dat? En een feestje was het wel. Dat hebben wij er zelf wel van gemaakt. Want wachten is nooit leuk. Dus dan kun je er maar beter voor zorgen, dat je het zelf in elk geval gezellig hebt. En gelukkig werkten de DJ's ook wel aardig mee. Al snel hadden we hun harten veroverd. Letterlijk. In de vorm van haarbanden met hartjes. We waren beeldig! En dat moesten Nick en Simon natuurlijk wel weten. Dus twitterden we, dat we er wel klaar voor waren!

 

Maar het duurde nog wel even, dus besloten we om via twitter de aandacht van de DJ's te trekken. We vroegen Country Roads  aan, omdat we die zo goed vals konden meeblèren. Peet heeft nog geprobeerd, om de DJ's te waarschuwen. Maar gelukkig hebben ze niet naar hem geluisterd . Ze draaiden de volledige feestversie en wij gingen helemaal uit ons dak! Hoezo vals??? En Peet zei nog dat de vogels van het dak vielen, en Nick en Simon van schrik weer weg zijn gegaan....

 

Het duurde maar en het duurde maar, maar eindelijk was het dan toch 23.59, tijd voor Nick en Simon. Dachten wij. Vonden wij. Vooral omdat er al een aantal fans heel vervelend begon te worden. Via het podium voor iemands neus gingen staan bijvoorbeeld. En niet naar de beveiliging luisteren. Een waar spektakel! We zouden het grappig gevonden hebben, als we niet best verontwaardigd geweest waren... Respect voor de beveiliging! Nick en Simon mochten nu echt wel komen. We hadden alle muziek nu wel gehoord. Helemaal toen Gers Pardoel zo ongeveer voor de vierde keer voorbij kwam.

 

Eindelijk was het dan zo ver. Nick en Simon kwamen het podium op. Ze stonden verkeerd om. Nick had niet eens een gitaar om. Ze kwamen ons alleen iets vertellen. En dat  vonden ze echt nog veel erger dan dat wij dat vonden. Ze konden echt niet optreden. Hadden het geprobeerd, maar er kwam geen geluid uit Simon. Hij demonstreerde het met een regeltje uit Rosanne en inderdaad, het was niet om aan te horen. Zelfs onze versie van Country Roads klonk nog beter dan dat...

 

Natuurlijk vonden we het jammer, dat het niet door kon gaan. Maar respect voor de mannen, dat ze ons dat zelf verteld hebben. We hopen, dat Simon zich snel beter voelt. We hopen, dat we er bij kunnen zijn op de nieuwe datum, we hopen, dat we dan weer zo'n mooi plekje met statafel bij het podium kunnen bemachtigen. Als dat allemaal lukt, dan beloven we, dat we dan niet weer keihard Country Roaaaaaaaaaads zullen gaan krijsen! Voorpret is halve pret, en nog een keer voorpret kan dan niet anders dan dubbele pret zijn. We bewaren ons gestempelde bierviltje zorgvuldig en we verheugen ons op de herkansing! En mooi, dat we die hartjes dan weer opzetten!

 

Eigenlijk was ik het de hele week al wel een beetje van plan. Want wanneer kunnen wij hier in Nederland nou dan het ijs op? Ik had het plan alleen nog niet goed uitgewerkt. Schaatsen met mijn mentorklas. Van half 3 tot 4. Twee lesuren. Op de vijver. Gewoon omdat het nu nog kon! En dan daarbij, toen ik zelf op de middelbare school zat, zette ik mijn huiswerk ook een weekje opzij!

 

Maandag had ik er nog niet goed genoeg over nagedacht en gisteren had ik mijn klas niet. Nou ja, gisteren had ik samen met mijn klas een toneelvoorstelling, dus toen had ik ze nauwelijks gesproken. Niet tegen ze gezegd dus,  dat ze hun schaatsen mee moesten nemen...

 

Vandaag begon het te borrelen. Peet gevraagd waar mijn schaatsen waren. "Daar waar je ze de laatste keer neergegooid hebt natuurlijk! En ze zullen wel goed roestig zijn. Je hebt ze toch niet ingevet? Als je er dan nog maar op kunt staan! En had je dat niet even gisteren kunnen bedenken? Ik kan er nu toch niet goed bij? Alles staat er voor! Mopper mopper."  Laat maar, ik zoek ze zo zelf wel. En dat zijn de magische woorden, want Peet weet, dat als ik moet zoeken, de chaos compleet is. Toen ik onder de douche vandaan kwam zei hij dan ook poeslief: "Nou ze liggen klaar, ik hoop, dat je er iets mee kunt!" Warme broek in de tas, dikke sokken, warme trui, petje, muts, sjaal. Ik kon gaan schaatsen! Nu alleen nog regelen dat het ook mocht!

 

Het begon min of meer als grap, of ik niet mocht schaatsen tijdens mijn mentoruur.Want twee uur schaatsen, is natuurlijk altijd leuker dan een uur mentorles en een uur studievaardigheden? En eigenlijk werd mijn vraag meteen serieus genomen. "Leuk! Regel maar!" . Het mocht! Snel inbreken in de gymles om te vragen wie er allemaal mee zou gaan schaatsen. Alle vingers gingen de lucht in. Afspraak gemaakt: Om twintig voor drie bij de vijver!

 

Iedereen was er. De hele klas stond op het ijs. En wat hadden we een ijspret samen! Ze waren stomverbaasd dat ik zelf ook gewoon meedeed. Dat ik zomaar mijn schaatsen bij me had! Ze moesten wel lachen om mijn twee verschillende veters (één was twee jaar geleden geknapt) Ik wist alleen nog niet goed, of ik nog wel durfde... Wilde mijn schaatsen aandoen. Mijn sportzooltjes in de schoen stoppen. Zaten daar gewoon al zooltjes in! Die was ik dus zeker al twee jaar kwijt! Waar zo'n mentorles toch niet goed voor is!

 

 

Ik houd van mijn werk. Helemaal op dagen als gisteren en vandaag!

 

 

Een toneelvoorstelling in een klaslokaal. Over pesten en groepsgedrag. Geen idee wat ik kon verwachten, maar het onderwerp was veelbelovend. Natuurlijk wordt er in mijn klas niet gepest. Ik ga daar bovenop zitten. En geloof me, dat wil je echt niet! Nee, mijn klas is een lieve klas. Mijn leerlingen accepteren elkaar en ze respecteren elkaar. Ze pesten niet om het pesten en ze willen zelfs meewerken om het pesten te stoppen. Heus zijn ze niet altijd lief voor elkaar, maar soms hebben ze dat gewoon niet door. Ik had dan ook alle vertrouwen in de voorstelling. Wat mij betreft kon die er alleen nog maar voor zorgen, dat ze elkaar nog beter leren te begrijpen!

 

Vier leerlingen, drie op school, één thuis. De ene die thuis zit, zit thuis omdat ze gepest wordt. Op school zit een meisje achter de laptop, te chatten met het meisje thuis. De twee andere leerlingen komen binnen vallen. Wat ze achter die laptop aan het doen was. "Chatten? Met dat schaap behehehehe. Van gras eten word je lelijk.." De toon was gezet. En het meisje achter de laptop greep niet in. Liet het zomaar gebeuren. Liet de pesters zelfs haar laptop gebruiken. De scene, hooguit 10 minuten, liep niet goed af voor het meisje dat thuis zat.

 

En toen mocht mijn klas ingrijpen. Ze mochten de scène zelf aanpassen, zodat het meisje thuis weer vrolijk naar school kon gaan. Wat waren ze fel! En wat hadden ze goede oplossingen! Wat waren ze origineel! En wat durfden ze zelf goed de plaats in te nemen van het meisje dat niet durfde in te grijpen! Ze gaven het verhaal een totaal andere wending. De pesters werden hard aangepakt. Het verhaal kreeg zo een meer dan goede afloop!

 

Deze mentor was ontroerd. En meer dan trots op ze. Het is duidelijk, ze hebben het begrepen. Pesten is niet nodig! En belangrijker nog, ze kunnen er zelf voor zorgen dat het stopt!  

 

De hele dag zitten te wiebelen op je stoel. Giebelen in de klas. Mijn leerlingen hoeven al niet eens meer te vragen wat er met me is. Ze zuchten, halen hun schouders op en raden: "3JS, zeker weer?"  Toen ik ze vertelde, dat ik al vanaf afgelopen donderdag een nieuwe CD in huis had liggen, maar dat ik die nog niet gedraaid had, omdat ik me graag wilde laten verrassen in het theater zeiden ze alleen maar: "Dat moet dan lekker rustig zijn voor de 3JS, als u eens een keer niet keihard kunt meeblèren!" Een mening die Peet volkomen met ze deelt...

 

Woensdag. Lange dag op school. Laatste twee uren duurden heel lang. Toen was het eindelijk vier uur. Direct na schooltijd snel naar huis, omkleden, opfrissen, wallen wegpoetsen, haklaarzen aan en als een speer naar tante Cis. Direct door naar Stadskanaal om daar eerst nog even lekker te eten. Twitterlesje tussendoor. En voorpret.

 

En toen was het eindelijk tijd om het theater in te gaan. We hoefden niet te dringen en te rennen, we konden rustig naar binnen wandelen en op de zesde rij gaan zitten. Ietsje uit het midden. Op zich een prima plekje, hoewel natuurlijk wel een stuk verder naar achteren dan dat ik gewend ben...

 

Helemaal jammer, dat er een grote meneer recht voor ons zat. Gelukkig hadden ze in het theater ook stoelverhogers. Zit je dan, Rij zes, met stoelverhogers. Maar we konden de mannen wel mooi zien. En zij ons ook wel geloof ik... De show was geweldig. Ik heb van iedere seconde genoten. Prachtige nieuwe nummers, (té mooi om mee te zingen!) veel oude bekende nummers (zodat ik toch mee kon zingen) Een cover van Herman van Veen en veel, heel veel humor. Meer zeg ik nu even niet. Ga zelf maar kijken! We waren na afloop dan ook zo onder de indruk, dat we de stoelverhogers hebben laten liggen. Sorry mensen van "Geert Teis"!

 

Na afloop hadden de mannen alle tijd om te signeren, een praatje te maken en om te poseren voor de foto's. Dulles vroeg nog, of ik er geen spijt van had, dat ik de cd nog niet geluisterd had. Nee, geen seconde. Ik vond het heel bijzonder om de show zo in me op te nemen en blanco te genieten. Ik zei, dat ik de CD toch nog wel grijs ging draaien. Dat wist hij wel zeker. En dan die grijns! 

 

Meteen nog maar wat reclame gemaakt voor de nog niet uitverkochte shows van Assen en Groningen, en gevraagd, of ze de DVD niet een keer in Assen konden maken. Aangezien dat toch de een na laatste avond was. Splinternieuw theater, wat wil je nog meer? Jaap K. Leek het helemaal nog niet zo'n gek idee te vinden! Dulles vond het boekje dat hij van ons voor zijn verjaardag had gekregen "Lief" en ik gaf zo ongeveer licht... (Als je die rode wangen van mij tenminste zo mag noemen!)

 

 

En toen dan toch nog even op de foto. Het licht was er niet heel geweldig, en Dulles leek niet zo veel zin hebben in foto's. (Logisch, zou ik ook niet meer hebben...) Hij keek steeds strak voor zich uit. Toen ik eenmaal aan de beurt was, kon ik het dan ook niet laten. Ik zei: "Jongens, ik wil wel graag een beetje een gezellige foto hoor!" Waarop Jaap de W. grapte: "Ja Jan Dulles, zet jij ook eens even een gezellig gezicht op!" En dit is dan het het uiteindelijke resultaat! Weer een bewijs van een heerlijke avond!

 

 

 

 

Sinds de zomervakantie ben ik lichtelijk verslaafd aan Wordfeud (#wf). Elke dag leg ik wel ergens een woordje. En ik ben er niet heel slecht in. Er zijn zelfs al best veel mensen die niet meer met me willen spelen. Tijd dus voor een beetje meer uitdaging.

 

En die uitdaging ontstond toevallig. Het begon met "Jan" (Omdat ie zo moooooooooooi is) Hoewel, tijdens de Volendammer kermis ontstond de sport om zo vaak mogelijk het woord "SNOR" neer te leggen. Met dank aan dit briljante nummer... (Je moet er bij geweest zijn).

 

Na Jan lagen ook al gauw, "ziener", "bonst" en "dansen" op het bord. Het "Volendammertje" was geboren! Zanger, hoeren, vis, haven, coke, sax, sexy, steelt, bloos, weg, zoen, lef.... Zomaar wat woorden die op het virtuele bord liggen. (of gelegen hebben)  Allemaal woorden die een associatie oproepen met Volendam. We hebben helemaal nieuwe spelregels bedacht. Niet de punten tellen, maar het woord telt. Elk woord moet iets met Volendam te maken hebben. (En het liefst natuurlijk met de 3JS)

 

Nóg verslavender dan met de gewone spelregels. Gewoon om de spanning er een beetje in te houden. De C, de Q, de X en de Y blijven lastig. Hoewel  Yo, Yin, Yang, eX, seXy, saX, eXtra, miX, Coke, en zelfs aQua en Qat natuurlijk best te verdedigen zijn... Het wachten is nu nog op het woord "paling". En op een manier om bonuspunten te krijgen voor de woorden Jan en Jaap!

 

Ik ben altijd wel in voor een "Volendammertje"! #WF is er echt weer een stuk leuker door geworden...

 

Doe je mee?

Vroeger had ik een poster van de Muppets. Miss Piggy was mijn favoriet. Omdat het zo'n enorme muts was. Broertje vond Kermit en Fozzy leuker. En nee, Kermit mocht volgens hem niet verliefd worden op Miss Piggy, want Miss Piggy vond ie stom. We lazen Muppetboekjes en af en toe keken we ook wel naar de Muppetshow op tv. Maar eigenlijk vonden we ze toch ook heel vaak niet zo grappig. Of kwam dat dan vooral omdat we die Amerikaanse "beroemdheden" toch niet kenden?

 

Gisteren keek ik nietsvermoedend naar de tv. En ineens kwam deze reclame van de AH voorbij. Ik moest vreselijk lachen. Ik herkende mezelf helemaal in die hyperende manager die graag met Held Kermit op de foto wilde... Keihard juichend: "Die wil ik ook!" Peet trok zijn beruchte wenkbrauw op..."Ik wil ook met Kermit op de foto" Nu haalde Peet ook zijn schouders op.

 

En dat ik niet de enige was, die op slag verliefd was op de Muppethandpoppen, bleek wel uit alle reacties op mijn tweet! Het idee ontstond om een AH-tweet-up te houden, zodat we samen met al onze Muppet-helden op de foto konden. Om toe te voegen aan onze foto's-met-beroemdheden-verzameling. Wie weet, blijft dat niet bij een idee...

 

De meligheid sloeg volledig toe en de flauwe woordspelingen konden niet uitblijven. We vonden onszelf hysterisch grappig, Toen ik Peet de grap probeerde uit te leggen en ik hem vertelde, dat ik erg om mezelf moest lachen, antwoordde hij alleen maar: "Tja, dat blijkt"

Ik kon me vandaag echt niet bedwingen. Ik wilde, net als de AH-manager, heel graag met Kermit op de foto. De komende weken eten wij rookworst en gehakt en drinken wij vooral Chocomel, maar de eerste twee handpoppen zijn binnen! Manamana...

Vorig jaar wisten we al, dat we weer zouden gaan. Een feestje dat we niet wilden missen. Gezellige muziek, nog gezelligere mensen en een ellenlange busreis. Wat wil je nog meer? Buschauffer "Lee Towers" was mooi op tijd en wij zochten een mooi plekje in de bus. Iets meer plekjes dan we nodig hadden, want de bus was toch niet vol. Hadden wij genoeg ruimte voor al onze hapjes en drankjes. En we waren de bocht nog niet om, of de eerste drankjes werden verdeeld. Dat beloofde een gezellig ritje te worden. Ik maakte het me maar gemakkelijk en deed mijn laarzen uit. Ik voel me ook overal thuis...

 

De DVD ging aan, allemaal oude nummers van #VVAL kwamen langs, we aten de broodjes bal, chips en koeienkoppen (een keer iets anders dan biggen) Ik was mijn laarzen weer eens kwijt. (het is namelijk heel grappig, om die te pikken en te verstoppen.) We hadden een korte plaspauze. Dronken nog wat blikjes leeg en toen waren we eindelijk bij de AHOY. En dat was maar goed ook, want de afvalzakjes raakten al behoorlijk vol!

 

 

We waren echt heel vroeg. Moesten zelfs wachten tot de deuren open gingen. Tascontrole (en weer werd mijn pakje water niet gevonden...) Mooi de tijd om rustig een plekje te zoeken. We mochten zelfs in het voorste vak. De "Snakepit" kwamen we later achter toen we onze bandjes kregen. Een prachtig plekje, met alle ruimte, waar we rustig konden staan, hossen en alles mooi konden zien. We konden zelfs met de ruggen tegen de dranghekken aan leunen, beter kon volgens ons echt niet. We hadden mooi tijd om even te twitteren, dat we een goed plekje hadden, en dat we daar alle ruimte hadden. (Of zou dat gewoon komen omdat ik zo bizar vals stond te zingen?) We hadden zelfs rustig de tijd om een foto te maken maken van de eerder gemaakte tweet!

 

En het werd ook niet veel drukker, want de armbandjes waren op, en toen mochten er geen nieuwe mensen meer bij ons in het vak. Heus niet erg! Wij gingen ons wel vermaken, daar in het voorste vak, vlakbij het hoofdpodium! En dat we geen "Manusje van Amstel" gewonnen hadden, was ook niet erg. Er liepen genoeg vlaggetjes rond.

 

 

 

Nee, wij waren meer dan tevreden. We genoten van een spetterende opening. We wisten niet waar we kijken moesten. We stonden echt perfect. Totdat we er achter kwamen, dat JURK! op het andere podium speelde. En Waylon ook. Best jammer. Maar we konden alles goed zien, en horen, en we stonden overal midden in. We waren in goed gezelschap, we hadden genoeg te drinken en meer dan genoeg lol. Van Velzen, Guus, Kane, Rowwen Heze, Jan Smit. Er gebeurde meer dan te beschrijven valt. Het geluid was goed, maar de graphics waren echt fantastisch! Echt een visueel spektakel.

 

Tijdens Kane stond ik met een telefoon in de ene hand, en een fototoestel in de andere hand, en dat allemaal om een vriendinnetje toch nog een klein beetje mee te laten genieten!

 

En dan "De Dijk". Vroeger toen ik nog studeerde, ging ik regelmatig naar optredens, en ze zijn gewoon nog steeds net zo gaaf. Helemaal samen met Carice van Houten. Wat ontdekking! Echt een enorme verrassing. Prachtig!

 

We hebben drie uur lang staan genieten. We hebben zelfs nog de polonaise gedaan. En dat allemaal in het voorste vak. En dan die snippers op het eind. Wat is het bijzonder om daar middenin te staan! En wat is het bijzonder om die snippers (overal) op te vangen en thuis weer terug te vinden...

 

Niet vergeten om meteen maar even kaarten te bestellen voor volgend jaar!

 

 

 

En daarbij hoort deze foto (die ik niet geplaatst heb):

Wij dachten echt dat ze aan het oefenen waren toen ze begonnen te zingen. We keken dan ook erg raar op, toen Dulles er echt al bleek te zijn. En ik wil helemaal niet weten hoe hij naar ons heeft staan te kijken. Volgens mij ziet het er namelijk heel raar uit: Negen dames, hangen boven een tafel, alsof daar heel iets interessants gebeurt... Om nog maar te zwijgen over al die uitstekende achterwerken. (Als hoofdsponsor heb je natuurlijk wel een naam hoog te houden.)

 

Na rustig te hebben gewacht op een aantal interviews (sorry als we te hard gelachen hebben, maar lieve Dulles, we zagen je heus wel stiekem gluren hoor!) was het eindelijk tijd voor het akoestisch optreden. Ik was zo onder de indruk, dat ik er pas na twee filmpjes achter kwam, dat ik helemaal niet op de opnameknop gedrukt had. Gelukkig was ik niet vergeten te genieten. Gelukkig hebben anderen die filmpjes wel opgenomen. En gelukkig heb ik ook nog wel een paar andere filmpjes kunnen maken. Wat prachtig. En wat was het geluid goed. Vooral "Godvergeten" kwam echt keihard binnen, maar ook "4 Elementen" was echt erg mooi. Er staat ons een fantastische theatershow te wachten, en ik ben bang, dat ik mijn papieren zakdoekjes niet moet vergeten...

 

Na afloop was er voor iedereen tijd om te feliciteren, cadeautjes af te geven, knuffelen, zoenen en foto's. Wij wilden als allerlaatste, konden we mooi genieten van de rest (en gluren wat voor cadeaus Dulles allemaal kreeg) en hadden wij nog iets om naar uit te kijken. We waren allemaal aan de koffie, sommigen aan iets sterkers, dus we konden ook niet direct bij de tafel vandaan. Zonde als de koffie koud zou worden. Logisch! We zagen plantjes (of eigenlijk bloembollen), fotoboekjes, een knipperende cowboyhoed, maar vooral heel veel drank. Of zoals Dulles grapte: "Volgens mij willen jullie mij graag dood hebben!" Ik heb nog nooit zo veel drank bij elkaar gezien!" Wees blij, dat het geen chocola was...

 

We zijn bang, dat we misschien wel heel veel foto's verpest hebben. Foto's waarbij niemand goed in de camera keek, omdat wij "grappig" waren. (of dachten te zijn). Steeds weer, zagen wij Dulles naar onze tafel kijken... Ook daarvoor alvast: Sorry!

 

En toen waren wij eindelijk aan de beurt. Even nog, maakten de mannen van Music en Movies, het grapje, dat de tijd om was. Maar ze hadden zelf geloof ik ook wel door, dat dát echt niet zomaar ging lukken...  Met z'n negenen én de drie mannen op de foto. Dat lukt natuurlijk nooit. En inderdaad. We kijken (bijna) allemaal in de verkeerde lens. Onze verdiende loon natuurlijk. Hadden we maar niet zo melig moeten doen! Cadeautje afgeven en vervolgens allemaal om de beurt nog maar even feliciteren (lees: zoenen!) en op de foto.

 

 

En toen was het echt afgelopen. Maar niet voor de echte stalkers natuurlijk. Die moesten nog even achter op de parkeerplaats kijken. En tja, dan ben ik natuurlijk niet te beroerd om mee te lopen. Ik wilde ook best zien, hoe ze al die spullen in de auto gingen krijgen. En ondanks dat het een erg grote auto was, bleek er toch nog wel wat tetris-kunst aan te pas te komen. En na een allerlaatste babbel en knuffel (voor de mazzelbips onder ons) was het toch echt tijd om te gaan. Want Drunen ligt nu eenmaal niet echt naast de deur. Of zoals JK terecht opmerkte:  "Kerkrade en Winschoten, dat zijn toch wel ongeveer de prijswinnaars wat afstand betreft..."

De terugweg voorliep voorspoedig. Tussenstop in Nijkerk, autowissel in Sneek door naar Zuidlaren en toen weer terug naar Winschoten. Het is niet voor niks, dat Peet twitterde: "Ontbijten met @driejs en @cgrvn komt zeker na 17.00 uur thuis... " Klopt, Half 6 om precies te zijn. Even ontbijten... We hebben direct maar even een patatje gehaald!

 

En ondanks dat we er een halve wereldreis voor hebben moeten maken, had ik dit echt niet willen missen. Dit was een ervaring om niet weer te vergeten.  Ik kan niet anders zeggen dan WOW! En heel erg bedankt natuurlijk!

 

 

 

 

Sabs verhaal kun je HIER lezen

3 januari kreeg ik een mailtje dat ik gewonnen had. Een ontbijtje en een akoestisch optreden van 3JS. Ik hoefde er alleen maar even voor naar Drunen. Even getwijfeld. Heel even maar. Maar al gauw werd ik over de streep getrokken. Ik zou niet de enige zijn die zou gaan, en ik mocht wel in Nijkerk komen logeren. En ook als ik niet alleen zou komen, maar met z'n drieën, dan mochten we best komen logeren. Goed geregeld dus...

 

Oh ja, dat Dulles jarig zou zijn op de bewuste zondag, dat was natuurlijk alleen maar dubbel leuk. Konden we hem mooi feliciteren! En een cadeautje geven. Oh ja, cadeautje geven... Maar wat geef je iemand die alles al heeft? En die al daarbij ook nog eens duizenden harten steelt? En alles wat hij niet heeft toch wel kan betalen? Niks... En daarom bedachten wij dat we alleen maar iets van onszelf konden geven. Onze eigen maffe verhalen over al onze Jeesbelevenissen. Geïllustreerd met foto's. Titel bedenken bleek nog wel even lastig. Hoewel. We gaan zo vaak naar optredens dat we onszelf inmiddels wel "sponsors" mogen noemen. En we hadden nog een leuke "hoofdenfoto" Hoofdsponsors dus... Met als ondertitel: "Een relatiegeschenkje" Een enorme haastklus, want het móest echt op donderdag af, en hier en daar is helaas een foutje ingeslopen, maar wij kunnen er zelf in elk geval erg hard om lachen! Nieuwsgierig? Kijk zelf maar!

 

Zaterdagavond vertrokken we eerste tussenstop Zuidlaren, door naar Sneek, snelle plaspauze en autowissel en toen door naar Nijkerk. Waar we hartelijk ontvangen werden met een drankje. Cadeautjes bewonder, gekletst, gegiebeld en vooral nerveus lopen bedenken wat we de volgende dag aan zouden doen. En of het niet heel leuk was om in de pyjama of in de ochtendjas te gaan. Ik had voor de zekerheid mijn meest sexy speelpakje (Een echte "Britt Dekker"? maar vast uit de kast getrokken! Na lang dubben uiteindelijk toch maar voor een spijkerrokje gekozen...

Om twee uur hebben we heel verstandig toch maar bedacht, dat we beter nog een paar uurtjes konden proberen te gaan slapen. Gevochten om de bedden. Gelukkig had ik van te voren al gezegd, dat ik niet boven in het stapelbed zou kruipen. Ik kreeg het bed alleen en de andere twee kropen gezellig onder de smurfen. En niet iedereen kan zeggen, dat ze ooit onder een smurf gelegen heeft! Snel nog een badkamerschema voor de volgende ochtend gemaakt en toen was het toch echt de hoogste tijd.

 

's Ochtends vroeg werden we al vroeg gewekt door (kater) Dulles. Aankleden, tutten en een snél pré-ontbijtje, want natuurlijk waren we er allemaal van uit gegaan, dat we toch geen hap door de keel zouden krijgen!

Iets later dan gepland, stapten we dan eindelijk in de auto. Dikke pret. Keihard vals meezingen, druk kletsend. Af en toe even twitteren, Kortom, kippenhok... En dank je En dank je Sab, dankzij jou kan ik echt nooit meer normaal naar die ene zin in dit mooie liedje luisteren...

 

Keurig op tijd kwamen we aan in Drunen. De overige bekenden vrolijk begroet en toen wachten in de kou tot de deur open zou gaan. Want natuurlijk hadden we geen jas aan gedaan... om de beurt naar binnen, afstrepen op de gastenlijst, 10 persoonstafel vlak voor het mini-podium. Onze ochtend kon nu al niet meer stuk! En het zou echt alleen nog maar beter worden!!!

 

 

Detail: Het ontbijtje is (hoe Hollands!) in de tas geëindigd en uiteindelijk als lunch nog naar binnengewerkt... Ook lekker!

Dat ons nichtje verstand van mooie mannen had, en dat ze kon zingen, dat wisten we al, maar dat ze ook nog eens hartstikke leuk kon tekenen, daar zijn we nu wel achter gekomen!

 

Het was hoog tijd voor weer eens een logeerpartijtje bij Peet en Clau. We haalden haar tegen één uur thuis op en meteen kregen we een aantal prachtige kunstwerken (die nu netjes boven de bar aan de kaartenslinger hangen.) Nick en Simon én de 3JS voor mij, een prachtige vuurrode brandweerauto mét brandweermannen voor Peet. Dat kan niet anders, die wordt later een echte kunstenares! (Zie de symboliek van 3JS: De Weg)

 

 

Samen gingen we naar de Makro, om allerlei lekkere dingen te kopen, voor 's avonds, als we een spelletje op de Wii zouden gaan spelen! En natuurlijk voor het ontbijt. En ach, vooruit, zoek ook nog maar iets leuks uit, want ze hebben hier zo veel leuke dingen! En ik kon het niet laten... Heb voor mezelf ook maar een cadeautje gekocht!

 

We gingen naar het Panne(n)koekschip, en daarna door naar het China Festival of Lights in Haren. Dé plek om met je Chinese nichtje naar toe te gaan! De pannenkoek was heerlijk en het festival was adembenemend mooi. En het was maar goed, dat we meteen maandag daar naar toe gegaan waren, dinsdag hadden ze stormschade!

Op de terugweg kwamen we langs grote gele auto's met zwaailichten. Peet wilde weten wat ze aan het doen waren, maar natuurlijk had ik geen idee. Ik draaide het raampje open en riep:"Joehoeeeee, wat zijn jullie aan het doen?" Antwoord kreeg ik niet. Ook niet op mijn tweet.  Wel een erg verbaasde blik van een van die jongens langs de weg. En een lachbui vanaf de achterbank...

 

Toen door naar huis. Eerst een potje Catan jr. en daarna Mario-party op de Wii. En geloof me, dat is het nieuwe pesten! Ik verloor steeds... Toen Peet en nichtje eindelijk uitgepest waren, was het hoog tijd om nog even uigebreid in bad te gaan en te gaan slapen. Tot 8 uur de volgende ochtend!

 

 

Dinsdagochtend. We hadden net lekker ontbeten en we zaten te Wii'en. Lekker lui, in de joggingbroeken en in de pyjama. Peet had geen dienst van de brandweer en toch ging zijn pieper. We schrokken er alle drie van. Toen ik de melding bekeek, zag ik dat het bij ons om de hoek was. Een (bijna) omgewaaide boom. Natuurlijk vroeg ik nichtje, of ze wilde kijken. En dat wilde ze wel! We ons snel aangekleed (want in pyjama over straat, dat kon natuurlijk niet) Ik mijn jas zoeken. Maar oh nee, die lag nog bij Peet in de auto. Andere jas dan maar... Wij die kant op. Waren we gewoon nog eerder dan de brandweer... Het was koud, nat en het waaide heel hard. Toch maar besloten om weer naar huis te gaan. Warme chocolademelk met slagroom, kniepertjes, én de Wii. Wij bleven de rest van de dag wel lekker binnen! 's Avonds kwamen pa en ma nichtje weer ophalen. Maar ik denk, dat ze de volgende vakantie gewoon weer een nachtje wil komen logeren!

 

 

 

Vorig jaar had ik al eens geblogd en getwitterd over "De weg" van Guus Meeuwis. Peet en ik hebben het nummer dit jaar per toeval "ontdekt". Het nummer dekte de lading van onze gevoelens en is een vertaling, of misschien beter nog, interpretatie, van het minstens zo mooie  "Der Weg" van Herbert Grönemeyer. Wij zijn van het (minder bekende) nummer van Guus gaan houden en het past voor ons bij 2011. We hebben het zelfs aangevraagd tijdens Serious Request 2011.

 

Op de valreep van 2011, maakten 3JS bekend, dat hun nieuwe single "De weg" zou gaan heten. In 2011 al te downloaden, in 2012 voor het eerst live te zien bij Pau!l en Nieuw (op ongeveer 1 uur en 11 minuten) De songtekst was zelfs al snel te vinden op internet (met correctie van JD) En Dulles heeft zelf de tekst op Facebook geplaatst...  Het nieuwe nummer is verrassend, erg muzikaal, maar vooral ontroerend mooi!

 

Peet vanochtend: "Toch eigenlijk wel raar, dat je je nummer net zo noemt als een nummer van een andere Nederlandse artiest..." Ik had er helemaal nog niet bij stilgestaan. De Weg van Guus in 2011, die in 2012 bijna naadloos overgaat in De Weg van 3JS? Toeval? Ik laat me voorlopig maar even door deze Weg leiden. Nieuwsgierig waar die me zal brengen, er op vertrouwend, dat ik door de donkere dagen heen zal dansen!

 

 

 

Ik houd eigenlijk helemaal niet zo van oliebollen. Vette deeghap. Alleen met krenten en veel poedersuiker vind ik ze wel te doen. En het verhaal, dat een oliebol eigenlijk best gezond is, verandert daar verder weinig aan. Ze zijn vet en ze stinken. Altijd al gedaan... Appelflappen en ananasflappen. Ja, die vind ik dan wel weer erg lekker. Alleen schijnen die dan weer niet zo gezond te zijn als oliebollen. Raar. Zit toch fruit in?

 

Vroeger at ik altijd alleen al appelflappen en oliebollen met rozijnen. De kale bollen liet raakte ik niet aan. En dan die lucht die door het hele huis hing... Vroeger werden bij opa en oma in huis (of in de schuur?) al oliebollen gebakken. Het rijzende beslag stond door het hele huis. En als ik dan geluk had, werden er ook een paar flappen gebakken. Later bakte mijn vader ze zelf. Met de frituurpan op zolder, onder het open dakraam, want mijn moeder wilde die lucht niet door het hele huis hebben. En het open dakraam, daar kon geen afzuigkap tegenop! En pap bakte de allerlekkerste appel- en ananasflappen ooit!

 

Ook toen wij verhuisden, bakte pap braaf elk jaar oliebollen en flappen. Alleen niet op zolder, want die hadden we niet. Nee, in de schuur. En als hij dienst had, moest mam het overnemen. En net als toen opa en oma er nog woonden, stonden ook nu weer overal de emmers met oliebollenbeslag. Broertje en ik hoefden het niet in ons hoofd te halen om de douchedeur open te doen. Douchen was toch niet handig op oudejaarsdag, we zouden zo weer stinken...

 

Pap bakte voor iedereen. Voor de halve straat, voor opa en oma, voor collega's, voor onze vriendjes en vriendinnetjes, maar natuurlijk vooral voor ons. En er blijf altijd genoeg over om ook in het nieuwe jaar nog te eten. Handig voor als we weer eens vergeten waren om brood te kopen (zoals nu bijvoorbeeld...) En het allerlaatste restje was altijd voor de vogeltjes, kwamen die de winter ook een beetje goed door...

 

Nu, jaren later, geen paps, geen oliebollengekte meer. Maar nu hebben we een lief klein neefje, dat op 30 december jarig is. En ik heb een collegaatje dat net zo gek is als mijn paps. En beide wonen in Pekela. Dus voor mij geen verjaardagsfeestje van neeftje meer, zonder oliebollenafsluiter. We kwamen net op tijd. Ze hadden de hele zooi al opgeruimd en zaten lekker aan tafel koffie te drinken. En ook al houd ik dan niet echt van oliebollen, de gekte er om heen, vind ik wel erg gezellig! Natuurlijk kregen we ook een zak vol mee. De zak met oliebollen staat op het aanrecht. Vanavond gaan de bollen op tafel, maar de flappen zijn er, gek genoeg, allemaal al uit gegeten!

Ik weet dat er een "Bel-me-niet-register" bestaat. Maar Peet en ik vinden het veel te leuk om al die bellende bedrijven voor de gek te hebben. Zeggen dat we geen brievenbus hebben als de Telegraaf belt om een abonnement aan te smeren. Wat echt klopte, want we waren op dat moment druk bezig met het plaatsen van kunststof kozijnen en deuren. Wij vinden het gewoon leuk om de telefoonterroristen een beetje te plagen. Hun dag een beetje te verpesten. Zijn we erg goed in. Peet misschien nog wel beter dan ik. Hij heeft ooit de telefoon midden op tafel gezet en is er bij weg gelopen. Telefoniste voelde enige afstand! "Klopt". zei Peet, "Ben tussendoor even verder gegaan met nuttige dingen..."

 

Net had ik er weer eentje aan de lijn. Ik nam de telefoon op en ik hoor een hoop lawaai, maar niemand die iets zegt. Ik roep 3 keer hallo in de hoorn en eindelijk begint er iemand te praten.:"Goedemiddag *kraak* u spreekt met *kraak* van *kraak* spreek ik met *kraak."

Ik antwoordde, dat ik ten eerste niet verstaan heb wie ze was en waarvoor ze belde en ten tweede niet heb kunnen verstaan wie ze graag wilde spreken. Geïrriteerd vroeg ze, of ze sprak met mevrouw S. Ik antwoordde, dat dat niet het geval was. Waarop zij zei, dat ze dan verkeerd verbonden was. Ik: "Nee hoor, u bent niet zo zeer verkeerd verbonden, u hebt gewoon een erg slechte verbinding!" Ik ben namelijk niet mevrouw S. meneer S. die woont hier wel."

 

Ze vond me niet echt grappig. Zou wel terug bellen, als meneer S. thuis was. Ik gaf haar alleen nog de tip, dat ik voor haar hoopte, dat haar verbinding dan wel beter was!

Maar een keer een avondje uit eten. Want dat doen we tegenwoordig veel te weinig... Alle restaurants in de omgeving van Winschoten zijn getest. In de omgeving Beilen/ Westerbork ook. Zelfs in Groningen, Berlijn en in Volendam kunnen we een aantal lekkere restaurants aanbevelen! 2011 was het jaar van uit eten gaan. Te veel om over te bloggen. Deze keer was de laatste van het jaar. Uit eten, zoals uit eten hoort te zijn! Gezellig, bijna alsof je thuis bent En in goed gezelschap. Deze keer met nichtje en haar kersverse man. Bij de plaatselijke pizzeria (waar we al helemaal niet vaak genoeg komen).

 

Eerst even trouwfoto's bekijken, want voor het eten heb je nog geen vette vingers. Prachtig stel op een sprookjesachtige plek... Daarna door. Even langs de locale kerstmisacttractie. Mag toch hopen, dat ze meedoen aan een lampjeswedstrijd. Kan me niet voorstellen, dat je je huis vrijwillig zo versiert. Het leek wel Wales!

 

Ons inmiddels bijna vaste plekje voor het raam. Zodat we goed konden zien dat die ene politie-auto toch wel heel veel rondjes rotonde reed. Berichtje gestuurd naar de vermoedelijke chauffeur en ja hoor, Bingo, volgende rondje stak hij netjes zijn hand op...

 

Peet vertelt het sappige verhaal van een hete brandweerinzet op eerste kerstdag. Wij allemaal in een deuk. En dan ineens vallen Peet en ik stil. We kijken elkaar aan. Uit de boxen klinkt "De Weg" van Guus Meeuwis. De allereerste keer ooit, dat ik dat nummer ergens op een radio hoor. Dat ik hem ergens in het openbaar hoor. Even slikken. Nichtje had het direct door. Toeval bestaat niet. Toch?

 

De borden waren allemaal leeg. Serveerster stelt de briljantje vraag: "Zijn jullie allemaal uitgegeten?" Nou, doe ons nog maar zo'n portie. Natuurlijk zijn we uitgegeten! Hoewel, een toetje lusten we nog wel. En ze bracht ons net de kaart, toen Peets pieper ging. Hij vloog van tafel en rende de deur uit. Hij was alleen sneller terug, dan dat ik kon twitteren...

 

Het toetje smaakte heerlijk en we hebben nog lang nagetafeld. Het restaurant was al lang leeg en wij werden steeds grappiger. We waren echt niet vervelend. Heus niet! We hebben bedacht, dat een weekendje Volendam in het weekend van 7 juli ons wel een goed plan leek (Votown) Alleen willen Peet en TwitterlozeR. dat alleen maar, als Monique dan ook komt... Meteen maar even aan 3JS gevraagd. Helaas geen antwoord op gekregen. Maar ze kunnen natuurlijk ook niet overal antwoord op geven. En helemaal niet op "geflauwehoer"... TwitterlozeR. voegde er zelfs nog aan toe, dat hij dan wel graag een slaapliedje wilde gaan zingen bij 3JS thuis. En geloof me, hij is er gek genoeg voor!

 

Ons laatste etentje van 2011. Dat er in 2012 maar veel van dit soort etentjes of andere gezellige feestjes mogen volgen! Peet en ik zijn het perfecte dineergezelschap. En we zijn te boeken! Ik heb mijn agenda bij de hand. Roept u maar!

De Fryske Musicnight. Heel veel Fries en veel te weinig Jees. En wat duurt het nog lang tot het februari is. Twee maanden overslaan? Of toch naar Volendam? Maar wat nou als die horrorwinter dan ineens uitbreekt? Sta je daar in je eentje op de Afsluitdijk. En ik kan Peet toch niet zomaar alleen laten op tweede kerstdag? En toen ineens was daar een lichtpuntje. Op diezelfde Fryske Musicnight met veel te veel Fries en te weinig Jees...

 

Natuurlijk heb ik meteen 's nachts gekeken toen ik thuiskwam. En natuurlijk heb ik meteen de volgende dag een slachtoffer gezocht om mee te nemen. Lang hoefde ik daar niet over na te denken. Vriendinnetje B. is al tijden benieuwd naar 3JS. En nu dus mooi te combineren met JURK! Twee vliegen in één klap. Ik hoefde niet heel veel moeite te doen om haar over te halen. Ze is namelijk op eerste kerstdag jarig en ik zou haar het kaartje gewoon voor haar verjaardag geven. Dat deed ik vroeger ook altijd al met Clouseau...

 

Even was ik nog bang, dat het allemaal niet door zou gaan. Ineens was het optreden weer verdwenen uit de agenda. Eigenlijk wel logisch, want het zou toch geheim zijn? Maar toen ik al van verschillende kanten gehoord had, dat 3JS nog nergens in het voorprogramma waren geweest bleven alleen de laatste 2 data over. En op 22 december waren de Jees bij Dommelsch live. Bleef dus alleen nog de 24ste in Groningen over. Vandaar ook mijn blije tweet! Krijg ik dus gewoon een bevestiging van JK! Ons Jurk-feestje kon nu echt helemaal niet meer stuk! Hoewel we het natuurlijk eigenlijk stiekem gewoon al wel wisten. Wij verdenken 3JS er zelfs van, dat ze gewoon graag wilden, dat wij ook zouden komen (tuurlijk, tango-dansende fantasie...)

 

We gingen niet haasten. Rustig die kant op wandelen en netjes naar binnen. Niet rennen, gewoon braaf wachten. En de echte JURK!-fans voorlaten. Wel zo aardig van ons vonden we zelf. En we hadden best een mooi plekje. Hoefden we ook niet zo enorm omhoog te staren...

 

Ze begonnen met het prachtige ingetogen "Hou van mij" (geloof me, dat doen we heus!) Vriendinnetje B. was meteen onder de indruk. "Wow, wat kan die zingen! Wat een stem!" (ja, dat wisten wij natuurlijk al wel langer...) Al snel waren we gespot. Logisch, want wij stralen nou eenmaal zo hard, dat we bijna licht geven! "De Stroom" en de hele zaal ging los. "Je vecht nooit alleen" en even moest ik weer slikken. En toen werd het echt Kerst! Met "Have yourself a merry little Christmas" wow...

 

Vier liedjes. Veel te weinig natuurlijk weer. Maar gelukkig kwam JURK! En JURK! is ook gewoon geweldig. Wat kunnen die mannen er een feestje van maken. En dan die band! En dan ineens, sta je rustig te genieten van "Gloria, in exelcis Deo", komen er ineens drie wijzen het podium op, om even te vertellen hoe het echt moet. Kerst zal nooit meer hetzelfde zijn...

 

Een van de hoogtepunten van Jurk was denk ik wel de karaokeversie van "KABALIS" Vriendinnetje B. en Sab gingen helemaal los. Maar ook Dulles zat achter de coullissen zichtbaar te genieten! En wat voelde ik me betrapt toen ie recht in mijn camera keek...

 

Vier en half liedje, veel te weinig natuurlijk. Maar gelukkig waren de mannen van JURK! Echt fantastisch. En nog mooier was het, toen 3JS toch nog terug kwamen voor de toegift. 2 nummers zelfs! Silent Night en het prachtige Limburgse "Het verrukkelijke leven" En ja, ook dat kan ie dus. Volgende keer dan eindelijk dat Gronings nummer? Ik wil best helpen om de tekst te oefenen. Helaas kan ik alleen niet zingen...

 

JURK! en 3JS, ik kan me echt geen betere manier bedenken om de Kerst te beginnen! Enorm bedankt voor weer een onvergetelijke avond! En namens (toen bijna jarige) vriendinnetje B: Erg bedankt voor het drumstokje!

 

December. Tijd van Sinterklaas, van een drukke agenda, van rapportenvergaderingen, van oudergesprekken, van nakijken van etentjes en gezelligheid, van feestjes, van sportdagen en van de tijd voor Kerst.

 

De Adventstijd. Kompleet met Adventskalender. Dé kalender om me door deze maand heen te slepen. Aftellen naar Kerst. Of in mijn geval, aftellen naar de kersttour van JURK! Met als voorprogramma 3JS. Maar eerst aftellen dus. Met de adventskalender van Kindersurprise.

Dit jaar met parachutespringende kerstfiguurtjes. En Kindersurprise-eieren...

 

Op één december begon het meteen al. Met de ééndaagse uitwisseling met onze partnerschool in Pekela. Keihard werken.

Ping-pongtechniek doornemen. Estafette in het zwembad. De scheidsrechters instructie geven. Een goed woordje doen voor je team. De juiste wissels inzetten. Je team naar een welverdiende overwinning schreeuwen. En een patatje na. Maar dan ben je dus wel helemaal schor!

 

Nakijkstress, gecompenseerd met de DVD van Symphonica in Rosso. Sinterklaasvieren op school, Rapportvergaderingen, kerstboom opzetten, kerstfoto's aan de muur, afgelast eindejaarsfeestje, dus dan maar bowlen (en iedereen die mij kent, weet dat ik echt niet kan bowlen en dat ik al helemaal niet van die vieze schoenen aandoe!), prachtig kerststuk van schoonmoe (Ze kan het ook!)  en dan eindelijk het kerstsporttoernooi en het kerstdiner. Dan weet je dat het kalenderjaar er bijna op zit. En dat je twee weken vakantie hebt... En dat is maar goed ook, want door al die drukte (of door de kindersurprise-eieren) had ik al een aantal keren erg slecht geslapen...

 

 

En toen was het dus al vrijdag. Nog maar één nachtje slapen tot het laatste vakje van de adventskalender. Nog maar één nachtje slapen en dan was het echt vakantie. Nog maar één nachtje en dan eindelijk naar JURK! 

 

Maar natuurlijk eerst even de laatste kerstboodschappen. En wanneer kun je dat nou beter doen, dan op de laatste vrijdag voor kerstavond? Gelukkig was het gezellig druk in de AH. Met veel leuke gezellige mensen en Peet in ik (of eigenlijk vooral ik) in een flauwe bui. Van Peet heb ik regelmatig een valse blik gehad. Om me de mond te snoeren. Maar het hielp niet echt. En dan daarbij, het was niet zijn echt valse blik. Ik leef namelijk nog steeds! (vrij geciteerd naar een lief collegaatje...) We hebben meteen maar genoeg boodschappen gedaan voor de rest van het jaar. Zodat we dit jaar niet nog een keer op boodschap hoeven. En anders gaan we toch gewoon uit eten?

 

December. De kalender is op en de Kerst alweer voorbij. Het jaar is (bijna) om. Een raar jaar, waar ik liever niet al te lang bij stil wil blijven staan... Op naar volgend jaar!

 

 

Eerst winkelen met collega's. Erg gezellig! Oogst:  een donkerblauwe suede winterjas, een donkerblauwe corduroy blazer, een zwart shirtje, koraalrood hempje, zwart hempje en een blauw-zwart kanten topje.  En twee zere voeten...

 

En dan moet je dus nog naar een feestje. In Leeuwarden nog wel. Met de vaste groep feestbeesten. Onderweg nog even snel omkleden, nauwelijks tijd hebben om iets te eten en met zere voeten op weg. Zo veel mogelijk rotondes vermijden. En vooral niet toeteren. Heel veel Jan Smit aan moeten horen (En hoewel ik Jan best lief vind, hoef ik hem niet 30 liedjes achter elkaar te horen... Ik ga echt die memorystick in de auto binnenkort eens grondig onder handen nemen!) De leuke jongen van het parkeren nog even geplaagd. Volgens mij had hij best met ons mee willen feesten. Hadden we hem nou toch maar fooi gegeven... Onderweg naar het podium nog lastig gevallen door een vriendelijke meneer die ons bloeses met Friese pompeblêden wilde aansmeren. Hem hem maar vriendelijk verteld, dat ik daar als Groningse toch echt niet aan kon beginnen! En toch nog vroeg genoeg bij het WTC aankomen om mooi vooraan te kunnen staan. Wel dom, dat we daarbij niet goed opgelet hadden, dat er een vleugel op het podium stond. Pal voor onze neuzen. Om nog maar te zwijgen over die camera die veel te dicht bij ons stond... Zou Dulles zich toch nog iets aangetrokken hebben van mijn tweet?  

 

Er kwamen een hoop Friese artiesten langs. Het voelde een beetje alsof we in de Friese versie van het MPF waren beland. Ze hebben daar in Friesland gewoon hun eigen Wia Buze, een Friese Sieneke, een eigen Heleboel en een eigen Albert Gras, compleet met dweilorkest... En normaal versta ik prima Fries, maar ik geloof, dat de akoestiek in de zaal niet heel geweldig was

 

Okee, ik moet toegeven, er zat ook wel iets leuks tussen. Elske DeWall en Die Twa bijvoorbeeld. Maar gelukkig waren daar ook al snel de Jees. Heel snel. Sneller dan we verwacht hadden zefs. Ze begonnen met een prachtig duet "Dûnsje..." met Elske DeWall. Dulles kan gewoon zelfs in het Fries zingen! Helaas was het ook al akelig snel afgelopen. Maar dat maakte ons al niet veel meer uit. Wij hadden onze portie aandacht al wel weer gehad. Toen Dulles "Hou van Mij" aankondigde, leek het er zelfs op, alsof hij dit speciaal voor ons zong: "Voor al die dames die graag even weg willen zwijmelen" En daarbij keek hij ons wel heel indringend aan...

 

Na de Jees hebben we lang staan twijfelen. Blijven we vooraan staan? Voor het geval dat ze nog terugkomen voor nog een nummer? Of gaan we buiten een frisse neus halen? Gaan we ergens iets eten? Of iets drinken? Of misschien ergens zitten? Want die zere voeten... Toch maar besloten, dat we voor bij het podium vandaan zouden gaan. Dorst en trek gingen even voor. En ach, de Jees zaten vast al bijna op de Afsluitdijk. Wel flauw dat ze niet even twitterden of ze nog weer terug zouden komen. Ze zouden toch niet bang zijn, dat wij ze zouden gaan stalken?

 

Na het hapje en het drankje vonden we het wel mooi geweest. Waar wij stonden, was het geluid echt heel slecht. En de voeten deden nog steeds zeer. Tijd om naar huis te gaan. Maar niet nadat wij geconstateerd hadden, dat de akoestiek in de lege entreehal stukken beter was, dan de akoestiek in de zaal. En dan heb ik het dus echt alleen maar over de akoestiek...

 

Toen ik thuis al heerlijk in mijn bed lag, met mijn benen omhoog, las ik, dat Dulles toch nog een duet gezongen had met Syb. Balen, maar ik was wel mooi blij dat ik eindelijk lag. Winkelen én daarna nog naar een feestje. Erg leuk allemaal, maar dat vonden mijn voeten dus niet!

 

Elk jaar gaan we met de tweede klassen naar het theater. Meestal tijdens het Jonge Harten-festival. Vorig jaar, naar de voorstelling HerculISH. Een spetterende eigentijdse remake  van een klassiek verhaal. Met veel humor en nog meer energie en dans waar de deelnemers aan het programma So you think you can dance absoluut jaloers op konden zijn.En dit jaar naar de voorstelling Strada van theatergezelschap Bekijk 't! Met een hoofdrol voor rapper Negativ dus. Een verhaal over dromen en bedrog. En natuurlijk over liefde en over het goede en het kwaad. Losjes gebaseerd op de film La Strada van Frederico Fellini en ook een heel klein beetje geïnspireerd door The Titanic (Die toevállig net de avond ervoor nog op tv was!) Met bovendien nog een klein sausje van Dirty Dancing.

 

Iedereen heeft een droom. De een blijft dromen, want als een droom uitkomt, is het geen droom meer en heb je niks meer om te dromen. De ander maakt dromen waar, want als je dat niet doet, blijven dromen maar bedrog. Ook de acteurs in Strada. Ze hebben allemaal een talent. Alleen weten ze dat niet. Of ze hebben juist geen talent, maar ze denken dat ze dat wel hebben. En dat talent verkopen ze voor € 100,- aan ene ZAMP. En Zamp gaat iedereen wel even beroemd maken. Natuurlijk zien ze hun geld nooit weer terug. Maar ook oplichter Zamp blijkt uiteindelijk een hart te hebben. En een droom. Zamp geeft zijn oplichterspraktijken op en kiest voor liefde, vriendschap en voor zijn droom.

 

De kracht van de voorstelling ligt in het talent. De acteurs kunnen allemaal ook echt iets. Zingen, dansen, heel veel praten, grappen maken. Of ze hebben ballen. Basketballen. En wat "Duan" daar allemaal wel mee kan... Ontzettend knap.

 

Maar de ballen waren niet de enige kracht van het stuk. Humor en herkenbaarheid. En de herkenbaarheid kwam soms letterlijk erg dichtbij. In de voorstelling waren filmfragmentjes verwerkt waar je zelf in had kunnen zitten! Je kon namelijk je eigen filmpje insturen dat verwerkt werd in de voorstelling. En als je dan geluk had, had het zomaar ineens gekund, dat je je eigen gezicht terug zag op het grote scherm! Of misschien zelfs wel in de videoclip  Snelweg van Negativ ft. Sanguita (een van de actrices). De afsluiter van de voorstelling, waarin het verhaal nog een keer in vogelvlucht voorbij komt. En als ik het goed begrepen heb, dan verandert deze clip regelmatig en zijn er verschillende versies in omloop...

 

Strada, een knipoog naar klassiek, maar vooral heel modern, heel flitsend, heel herkenbaar en met een duidelijke boodschap: Dromen mag, als je talent hebt, moet je je best doen, om je talent te ontwikkelen, maar je moet uitkijken wie je daarbij vertrouwen kunt!

 

Ik zou zo weer met een klas naar deze voorstelling gaan. Maar dan zou ik wél van te voren ook filmpjes laten maken en op laten sturen. Wat is er nu leuker dan jezelf terug te zien in een toneelvoorstelling? Want natuurlijk hebben ook mijn leerlingen gewoon veel talenten!

 

 

 

 

Twitterberichtje: "Zeg, heb jij binnenkort nog een 3JS-vrij weekend???"

Ja, wel drie. Alleen die zitten al wel, vol met heel veel andere leuke dingen! Speurtochten in het bos, etentjes met vrienden, een Tiroler verjaardagsfeestje én een bruiloft. Veel gezelligheid, veel lol, maar vooral: veel "latertjes"! En vind dan nog maar eens de tijd om erover te bloggen...

 

Normaal gaan we altijd met buurtvereniging Bovenburen het bos in. Eén keer per jaar. Met zaklampen, pennen, een tas vol met lekkers en een gezellig groepje. Dit jaar ging dat niet lukken. Dit jaar zaten we met de brandweer in Berlijn. Gelukkig kwam er een herkansing. Met Peets PV het bos in. Bijna dezelfde ingrediënten. Dezelfde aanwijzingen, dezelfde invulpapieren, dezelfde suffe vragen, leuke mensen (alleen wel een stuk minder dan normaal!), zaklampen en een goed gevulde tas. Maar hoe de arme Sjarmanta ook haar best deed, ze kon in haar eentje niet twee volle bussen met bovenburenaren goed maken. Volgend jaar gaan we gewoon weer met Bovenburen mee. Hopen we tenminste!

Verrassing voor de jarige. En wij ook allemaal zo gek om volledig uitgedost over straat die kant op te gaan. Gelukkig was het niet heel ver lopen. En gelukkig liepen we allemaal voor gek. Verrückte Leute, Bier, Wein, Schnapps, Bratwurst und Musik. En ik kon heerlijk vals Duits meekrijsen!  Dé ingrediënten voor een avondje lol. Volgend jaar weer? Een kleine sfeerimpressie:

 

 

 

Woensdag zijn ze getrouwd. Ik was nog aan het rommelen op de bovenverdieping, toen ik buiten gerommel hoorde: "Buurvrouw, niet schrikken hoor! We zetten even jullie buren op het dak!" Bruidje op het dak van het schuurtje, brandweerman op de ladder om haar te redden...

Gisteravond, we stonden op het punt om naar onze taxi te wandelen. Weer diezelfde meneer. Nu bij ons voor de deur. Of wij een keukentrapje hadden en of zij die dan wel even mochten lenen. Ze moesten namelijk alle alle lampen in het hele huis vervangen. Door gekleurde lampen... Ben benieuwd hoe de buren de lampen weer teruggedraaid hebben. Ons trapje hebben ze daarvoor in elk geval niet geleend!

Het was een gezellig feestje met heerlijke hapjes, drankjes en gezellige oerhollandse, live-muziek van Savana. Als je haar niet kent, ze past prima in het rijtje Marlous, Charlène en Sieneke. Nieuwsgierig? Voor boeKINKen kunt u mailen naar....) En Danny-Boy. Serieus zo heette hij! Nou ja, dat was zijn artiestennaam dan. (Ik zei nog, dat ik twee broers ken, die samen zo heten, en dat ik bovendien een bus ken, die zo heet...) En deze Danny-Boy was de perfecte mix tussen Burdy en Rinus. Maar dan wel een stuk gezelliger! Het leek het MPF wel! Peet en ik waren helemaal in ons element... Ondanks dat we er niet veel mensen kenden, hebben we een erg leuke avond gehad! Buren, bedankt!

 

 

Drie weekenden vol met gezellige feestjes. En dan is het volgende week eindelijk weer tijd voor... Juist!

 

Aan het begin van de week hadden we besloten, dat we allemaal nog wel iets roods in de kast hadden. Per slot van rekening waren we allemaal naar Symphonica in Rosso geweest. Rood werd het dus. Zouden we tenminste opvallen. En bovendien, zo verdween het rood niet meteen helemaal achter in de kast. (Tuurlijk, ik weet ook wel, dat we helemaal geen rood aan hoeven te doen, dat we zo ook wel opvallen, maar dat maakt niet uit!)

 

Zaterdagmiddag, uurtje of twee stond Taxi Clau bij Sab voor de deur. Of eigenlijk reed de taxi haar deur voorbij.  Ik kwam namelijk van de andere kant dan de vorige keer. En ik miste TienTien. Die was tenminste een stuk duidelijker dan TomTom...

Twee dames in het rood in de auto! We waren er helemaal klaar voor! Een hoop gekakel, en. Oh nee, daar zouden we verder niet over bloggen! Maar wel op de snelheid gelet deze keer. En Sab moest mijn rommel sorteren, zodat we een zak met lekkere dingetjes mee konden nemen naar de HMH. Biggen bijvoorbeeld...

 

In Amsterdam, de auto geparkeerd in de veel te krappe en best drukke parkeergarage bij de Woonboulevard. Sab, weet je zeker, dat we hier vannacht gewoon weer uit kunnen rijden? Niet dat je maar tot 12 uur kunt uitrijden?" Maar Sab verzekerde me, dat het allemaal wel goed zou komen! We stonden op parkeerdek 4,  in vak G. (Voor de zekerheid ook nog maar even naar Peet ge-sms't. Voor het geval dat we onze auto in de drukte niet weer terug konden vinden.)  "Ruzie" gemaakt met een meneer die met een karretje de lift omhoog wilde. Wij gingen naar beneden. Hij vond dat wij niet in de lift mochten: "Ik dacht dat die alleen voor minder validen was?" Tssss wij hadden gewoon echt geen idee hoe we anders naar beneden konden komen! Wij waren toch zeker ook maar gewoon twee provinciaaltjes in de grote stad?  Chagrijn!

 

Het was nog niet heel druk voor de deur. Maar al wel erg gezellig. De ene bekende na de andere. Voorpret is halve pret. En het duurde dan ook niet lang, voordat we onze zak met biggetjes open konden trekken. Feest!

 

Om half 7 mochten we eindelijk naar binnen. "Rustig lopen hoor!", zei de meneer van de beveiliging nog....   Tuurlijk, wat denk je zelf!!! RENNEN!  En dan kan ik toch ineens wel heel hard! Vooraan bij het hek. Wel een beetje aan de zijkant, maar een prachtige plek. En de vloer plakte gelukkig ook helemaal niet! Prima uitzicht. En allemaal gezellige mensen. Dat was toch wel het belangrijkste.

 

Vanaf het eerste moment was het duidelijk. De mannen hadden er zin in! Ze gingen helemaal los. En wij deden mee. Wat een fantastisch feest. Wat een avond! Geweldige gasten. Bertolf is een schatje en Raphael Gualazzi ook. En dan Dulles zelf! Ik kreeg het er gewoon "Italiaans benauwd" van, toen ie pal voor mijn neus nogal sexy stond te swingen.... WOW! Sanne Hans (Miss Montreal),   die Dulles nog even fijntjes duidelijk maakte, dat zij niet de gene was met een drankprobleem, maar dat hij dat zelf was: "Jíj hebt een drankprobleem! Jij kunt namelijk helemaal niet drinken!" En Ellen ten Damme, die Plattgefickt, op de kop, in haar kanten boxer, de zaal op zijn kop zette... Ik heb 2,5 uur lang staan genieten, en met mij al die andere mensen, want ik heb alleen nog maar lovende woorden gehoord en gelezen. Ook nu ben ik nog volop aan het nagenieten. Ik heb de hele dag met een brede grijns door school gelopen. Er dansen al twee dagen 3JS door mijn hoofd... Lieve mannen, en lieve gasten, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Bedankt voor deze meer dan geweldige ervaring!

 

Nog een klein vraagje aan Dulles: Je hebt je toch hopelijk niet bezeerd toen je (bijna) over die box struikelde???

 

Natuurlijk konden we niet zomaar naar huis rijden. We waren nog lang niet uitgepraat. En napret is dubbele pret! Samen foto's gekeken en natuurlijk moesten we ook nog even samen op de foto. Wat weer meer dan hilarische kiekjes opleverde. Uitgebreid afscheid genomen, maar toen werd het toch echt tijd om de auto op te zoeken. Parkeerdek 4, vak G... En dat was nog wel even zoeken....

 

Het parkeerdek was namelijk HELEMAAL leeg. Er stond precies één auto. Die van mij. Ik kreeg helemaal de kriebels. Wat nou als we de garage niet uitkomen? Wat nou als we echt maar tot 12 uur konden uitrijden? Sab bleef rustig: Tuurlijk kunnen we er wel weer uit! Beneden stonden toch zeker ook nog auto's? En de deur was toch gewoon open? En we konden toch betalen?" Gelukkig had ze gellijk en viel het inderdaad mee. Zigzaggend en dwars over alle lege parkeervakken zijn we de garage uitgereden. Pas in de auto bekende Sab me, dat ook zij die lege parkeergarage niet écht een pretje vond... Gelukkig hadden we nog ruim een uur de tijd om op adem te komen, uitgebreid hardop na te dromen. En het laatste restje biggetjes op te eten!

 

 

Vorige week, eindelijk een welverdiend weekje weg. Oppas voor MacGyver was snel geregeld. Moeke wilde haar elke dag wel eten komen geven, de bak verschonen en een uurtje laten luchten. Alles waar mams aan moest denken, stond op een briefje:  Eten, water, ze mag naar buiten, maar als ze alleen is, dan moet ze weer naar binnen. Ze moet boven blijven. Als ze niet naar boven wil, dan doe je haar luikje maar zo, dat ze wel naar boven kan, maar niet naar beneden, ze gaat vanzelf naar boven als ze honger krijgt...

En als MacGyver echt lief was, wilde mams ook wel even komen knuffelen en spelen. Vooral dat laatste vond ze erg fijn vertelde mijn moeder me nog in een SMS: "Geniet maar lekker, MacGyver zit keihard naast me te spinnen..."

Vrijdag, we waren bijna thuis, belde mams weer. Dat we niet raar op moesten kijken, als MacGyver niet gewoon boven zou zitten maar beneden. Ze had het namelijk voor elkaar gekregen om haar luikje zelf open te maken. En dat had ze niet met zachte pootjes gedaan. Ze had het rubbertje er tussenuit weten te slopen, zodat het luikje gewoon naar beide kanten open kon. Mijn moeder vond MacGyver dus elke dag gewoon beneden in de woonkamer. Eigenwijs, lekker in het zonnetje voor het raam of op de bank... En ze heeft niet eens een Zwitsers Zakmes...

 

Stiekem moest ik er wel om grinniken. Het was niet de eerste keer, dat ze op een bijna onmogelijke manier ergens tussendoor geglipt was... Ik kan dan ook alleen maar zeggen: Dan moet je je kat ook maar geen MacGyver noemen!

Ooit liet ik mijn leerlingen in een verhaal van 150 woorden hun herfstvakantie beschrijven. Een leerling had de opdracht niet goed begrepen en beschreef in 150 losse woorden hoe zijn vakantie geweest was. Ik krijg het niet voor elkaar om ons midweekje in zo weinig woorden te beschrijven. Het gevoel van rust, geluk en vrijheid van zo'n midweekje laat zich niet zomaar vastleggen... (En voor mijn eerste twee dagen van de vakantie was ik alleen al 2 blogs kwijt...)

 

Huisje met sauna-internet (dat het niet altijd deed)-Film 1- Prachtig weer- af en toe een drup regen (vooral 's nachts) - Heerlijk uit eten geweest (dagelijks. Een keer zelfs in een privérestaurant) - rust - ruimte -  Dalfsen - Ommen - Zwolle - veel te kort - Legoworld in Zwolle (Peet heeft een hobby en gelukkig was het er helemaal niet druk - lezen (Harry Potter is eindelijk weer uit) - op de foto met Harry, Hagrid en zelfs met een lego-Peet - afsluitend etentje in Spier - dagje winkelen in Leer en Papenburg - computeren - tijdschriften - uitgebreid ontbijten - uitslapen...

 

Jammer dat het weekje vakantie al weer voorbij is. Gelukkig mag Peet woensdag al weer een paar dagen op reis...

 

 

Mailtje: Strikt geheim, feestje voor M&R. Zaterdag 7 oktober. Gevolgd door het programma.
Peet en ik baalden. Leuk zo’n feestje en ook het programma klonk wat ons betreft prima. Alleen die datum… Dan zouden wij in Berlijn zitten. Geen vrijgezellenfeestje voor ons dus. Maar daar hadden we snel iets op bedacht. We zouden M&R gewoon meenemen naar Symphonica in Rosso. Dan zou dat gewoon ons vrijgezellenfeestje worden. Zonder dat zij dat wisten natuurlijk…

We hadden het net geregeld, kregen we een nieuw mailtje: Gewijzigde datum feestje M&R. Het zou nu op 15 oktober worden. Natuurlijk heb ik toen meteen gemaild: "Uhm, M&R zijn er die zaterdag niet. Dan zijn ze in Arnhem. Naar Symphonica in Rosso. Met ons."
Laatste poging. 16 oktober. Dan zouden ze vast niks hebben. Na zo’n avondje feest moesten ze toch zeker uitrusten? (En Peet en ik natuurlijk ook) Wij waren er bij! Alleen het programma was geheim. We moesten ons maar laten verrassen. En warm aankleden.

Om 12 uur hebben we ze overvallen. Met veel lawaai, toeters en bellen en vooral heel veel rommel. Je zult het allemaal maar moeten opruimen! De mannen en de vrouwen gingen uit elkaar en we lieten ons verrassen. We hoefden nog net geen blinddoek voor!

 

Zwiggelte werd het. En al snel hadden we door, dat we op een huifkar mochten. En de aanstaande bruid mocht haar menkunsten laten zien (dat ze ooit een mencursus gehad had, en dat ze daarbij met wagen en al in een boom was blijven hangen, was daarbij maar een detail) Ze kreeg een herkansing. Op de bok van een huifkar. En Paard Fieneke zou haar wel helpen. Ze was met één vinger te besturen. De toekomstige bruid kreeg bovendien het advies om de teugels niet al te strak te houden. (De aanstaande bruidegom mag ons wel dankbaar zijn!)

Ze had haar wagen volgeladen vol met….  En een hele lading thermosflessen en een High-tea voor onderweg. Want Fieneke wilde vast wel ergens stoppen om te rusten.  En dat Fieneke de weg wist, dat was al snel duidelijk. Ze sloeg uit zichzelf af en ze stopte bij het picknickbankje. Alleen toen wilden wij nog niet stoppen. Bovendien was er juist op die plek nog geen zon. We reden nog even verder. Totdat M. zich naar ons omdraaide om te vragen waar ze nu langs moest. Had ze beter niet kunnen doen. Fieneke zag haar kans schoon om rechtsaf te slaan en zo een flink stuk af te snijden. Zou de aanstaande bruid dan toch per ongeluk iets te hard aan de touwtjes getrokken hebben toen ze zich omdraaide?

Fieneke wilde vervolgens helemaal niet meer stoppen. Geen enkele plek vond ze goed genoeg. Ze wandelde stevig door. Water hoefde ze ook al niet. Onze picknick konden we wel op onze buiken schrijven. Fieneke wilde naar huis en ze wist de weg. Dus moesten we maar in de kar High-teaen. Vermoedelijk toch de origineelste plek waar we dat ooit hebben gedaan!

En Fieneke liep gewoon stug door. Behalve toen we de weg over wilden steken. Ze weigerde. Bleef abrupt staan. Wilde rechtsaf. Wij konden ons alleen niet voorstellen, dat we over die drukke weg moesten, dus we hebben (met z'n allen!)  Fieneke de weg bijna over geduwd. Na ruim twintig minuten moesten we toch bekennen, dat Fieneke misschien wel gelijk had. Hier konden we toch niet langs… Gelukkig liepen we behoorlijk voor op schema, omdat we niet hadden kunnen picknicken, maar we moesten toch maar weer terug. En dan blijkt het nog niet zo gemakkelijk te zijn, om een paard en een huifkar te keren op de weg…

Het was een hele ervaring. Lekker in de zon in een huifkar bijkomen van een erg gezellig Symfonica in Rosso feestje. Goed gezelschap en een paard dat de weg wist. Nu maar hopen, dat de aanstaande bruidegom zich beter laat leiden dan Fieneke!

Al maanden was ik aan het sparen. Rood sjaaltje, rood shirtje, rode armbanden, rode oorbellen, rode hoeden (4 in totaal, verzameld op Dutch Valley), rode legging, rode broek, rode laarzen, rode nagellak, rode bloem. Noem maar op en ik had het verzameld. Als een echte ekster. Alsof ik het allemaal tegelijk aan zou kunnen doen… Ik had wel drie avonden gekund en dan had ik nog elke keer iets anders aangehad. En dat terwijl rood echt niet mijn kleur is!

Uiteindelijk koos ik voor het meest hysterische rode shirtje. Met rode glitters. De rode legging, de rode bloem, de armbanden, de laarzen en de nagellak. Alleen het rokje was grijs. En de riem. En dat allemaal voor Symphonica in Rosso. Maar niet zomaar Symphonica in Rosso, Symphonica in Rosso met Nick en Simon!

Op tijd in de bus, via Delfzijl, terug naar Winschoten (Peet had georganiseerd, moest zijn collega’s in Delfzijl dus een warm welkom heten) Om vier uur ging het dan eindelijk echt richting Arnhem. En om half 7 waren we er al. Eerst nog uitgebreid op zoek naar mijn laarzen, want die had ik natuurlijk al weer uitgedaan. En dan is het erg leuk, om ze af te pikken, zodat ik niet snel een sprintje kan trekken naar het podium…

In polonaise naar kaartcontrole, tascontrole (Niet nodig, die is zo klein!) plaspauze en toen was het ein-de-lijk echt tijd om naar binnen te gaan. Gelukkig waren we mooi op tijd om een plekje vooraan bij de hekken te bemachtigen. Wel een beetje aan de zijkant, en nog best ver van het podium, maar een mooi plekje met veel ruimte. En aan de kant van Nick… Onze prachtig roodgehoede mannen stonden gelukkig dichtbij. Konden ze ons mooi drinken komen brengen. Dat leverde meteen prachtige roze “eerste vak” polsbandjes op. En iedereen maar wijsmaken, dat ze die bandjes omhadden, omdat ze VIPS uit Volendam waren…

Uitgebreid staan genieten van een geweldige show vol verrassingen. En van de jonge meiden die met ons mee waren in de bus. Ze gingen helemaal uit hun dak, daar voor ons bij het hek! Verbaasd staan kijken, naar een wat oudere vrouw, die een plekje vooraan wilde bemachtigen, door te beweren, dat ze op zoek was naar haar dochter. Die smoes hadden we nog nooit eerder gehoord en natuurlijk was ze bij ons dan ook aan het verkeerde adres. Haar dochter stond niet bij ons in de buurt. Moet ze maar beter op haar passen! Nog verbaasder staan kijken naar dat verliefde stelletje dat niet van elkaar af kon blijven en geïrriteerd en verbaasd opkeek als ze een duw kregen. Wat verwacht je dan van een concert???

Nick en Simon hebben er een geweldig feestje van gemaakt, daar in Arnhem. Een van de hoogtepunten voor mij waren natuurlijk de Jees. Volgens mij heeft JK ons zelfs wel zien staan… Een kleine impressie van een mooi feestje! Meer foto's vind je hier

 

 

Ik wil volgend jaar wel weer naar Symphonica in Rosso. Dan met de 3JS???

 

Alleen was de achterbank al bezet. Dan toch maar naast de kerels, want die zaten op de stoelen vlak voor elkaar. En de achterste drie rijen, daar was het natuurlijk wel het gezelligst. Helemaal toen er na de eerste plaspauze, tot grote hilariteit van de hele bus, ineens een echte Tiroler bij ons in de bus zat. Of zoals de buschauffeur het zei:  "We hebben er een nieuwe passagier bij!" Misschien dat dat dan ook meteen verklaart waarom hij later dacht hij 36 passagiers moest tellen in plaats van 35?

 

Netjes om twee uur kwamen we aan bij slot Sanssoucci in Potsdam. We dachten, dat we daar op zoek gingen naar de Russische huisjes, het Holländisches Viertel en een terrasje, maar verder dan het enorme park zijn we helaas niet meer gekomen. Bijna twee uur hebben we er rondgedoold. En toen we eindelijk, hongerig en uitgedroogd aankwamen bij de Bratwurstbude, hadden ze deze al opgeruimd! Gelukkig waren er nog een paar blikjes drinken in de bus, zodat we de ergste dorst konden lessen. Tot aan het hotel zouden we het nu wel vol kunnen houden!

 

We reden Berlijn binnen, de "KUDAMM" op. Veel dure winkels en hier en daar een leuk eettentje. En natuurlijk het KaDeWe. En laten we daar nou net vlakbij zitten! Snel de spullen op de kamer gegooid en toen naar de lounge. Gezellig samen even proosten op een mooie reis. En daarna werd het toch tijd om te gaan eten. Alleen hadden wij niet zo veel zin om naar de chinees te gaan. De Griek. Dat leek ons veel lekkerder. En laat iemand nu net een gezellige Griek hebben gezien op de KUDAMM. Zo ver kon dat toch zeker niet zijn?

 

Na 10 minuten begonnen we aan onszelf te twijfelen. Zat er echt een Griek? Hadden we dat goed gezien? Na twintig minuten moesten de eerste mensen echt heel nodig plassen en na bijna een half uur haakte de helft van de groep af. Ze wilden echt NU eten. Ze sloegen een zijstraat in en wij liepen door. Wij wilden naar die ene Griek. En we zouden hem vinden ook!  Zo ver kon dat nu toch zeker echt niet meer ver zijn? Een klein stukje nog. Even tot aan de volgende stoplichten. En ach, we zijn nu al zo ver, we kunnen nu ook nog wel een heel klein stukje verder. Daar zit wel een ijsboer, oh en iets verder zit een Chinees. Maar naar de Chinees wilden we niet. Dan hadden we ook met de rest meegekund... Een tapasrestaurant, een pizzeria oh en wacht, daar zat ie! De Griek! Met de briljante naam "Ach Niko Ach" Eindelijk... En ze hadden nog plek ook! Nou ja, nadat ze twee andere gasten aan een andere tafel gezet hadden...

 

Eerlijk is eerlijk: Het was de wandeling meer dan waard! Wat een heerlijk eten. En wat veel! En hoe goedkoop! En dan heb ik de Ouzo nog niet eens genoemd! We houden het er zeker in. De volgende keer dat ik naar Berlijn ga, dan wil ik wel naar de Griek. Lopend! Want ach, het is maar een klein stukje...

 

De terugweg leek sneller te gaan. Tussenstop in de Engelse "KINGS"  pub met wel heel bijzondere bediening. De serveersters waren niet bij onze tafel weg te slaan. En de rugbybrallen uit Hamburg ook niet. Maar dat kwam vast door dat Tiroler hoedje! Tweede tussenstop bij het Hardrock-café. Daar was alleen weinig Hardrock te beleven. Wel een heel gaaf trabantje in de hoek onder de trap. En toen op naar de eindstop: De lounge in het hotel voor het allerlaatste drankje. En natuurlijk konden we ons niet laten kennen. Wij waren de jongsten. Dus wij moesten wel tot het laatst opblijven!

 

Zaterdag hebben we vooral heel erg ons best gedaan om zo veel mogelijk te zien. De mannen gingen naar de kazerne en wij knepen er in kleine groepjes stiekem tussenuit: Het KaDeWe, de ingepakte Gedächtniskirche, winkeltjes en kraampjes. Helaas was de Fernsehturm iets te ver lopem. Een uur. Dat was nog verder dan de Griek. En die wandeling van de dag ervoor hadden we nog wel in de benen...

 

's Middags hebben we in ruim 3,5 uur tijd heel Berlijn gezien. Nou ja, lang niet, want Berlijn is heel groot. Net zo groot als de hele provincie Utrecht. Maar we hebben wel alle belangrijke bezienswaardigheden gezien. Vooral vanuit de bus, maar af en toe ook van dichtbij. We hebben veel geleerd. Trabantjes klinken als "hummmmummummummmummmummmmm" en ook in Berlijn kennen ze ambtenaren en maken ze daar grapjes over.

 

Na de rondrit hadden we allemaal een dip. Maar zin in eten hadden we wel. Al was het maar 'ne Currywurst want naar de Griek, dat wilden we niet. Dat was veel te ver lopen! Het werd de gulden middenweg. Een Italiaan. En behalve dan, dat ze geen muziek hadden en dat ze ons bijna in de brand staken met de sambuca, was het daar best te eten. De afterparty bij de Irish Pub, nu wel met leuke bediening, met live muziek, met een dansende oma en een "zigeunervrijgezellenfeestje",  was een goede afsluiter van een veel te kort, maar erg gezellig weekendje in Berlijn!  "hummmmummummummmummmummmmm"

Ik maak er normaal geen gewoonte van om op een doordeweekse dag uit te te gaan. "Door de weeks, lerares, geef al jaren keurig les"... De weekenden en de vakanties zijn voor feestjes en plezier. Maar soms moet je wel een uitzondering maken. Als de 3JS op nog geen twintig minuten bij je vandaan ergens optreden bijvoorbeeld. Dan mag het nog woensdagavond zijn, maar de 3JS zo dichtbij huis, dat wil ik echt niet missen! Helemaal niet, als lief Jees-vriendinnetje Sab ook nog eens jarig is!

 

Na een kop koffie reden tante Cis en ik rustig naar Siddeburen. We hadden alle tijd, want de Jees zouden pas rond een uur of 11 komen. En we hadden besloten dat we niet zouden rennen en dringen, maar dat we er maar gewoon op zouden hopen, dat er wel een plekje voor ons vrijgehouden zou worden. Papa di Grazzi hadden we al wel vaak genoeg gezien en Piet Veerman hoefden we ook al niet van dichtbij te zien.

 

Na een rondje Siddeburen hadden we de auto eindelijk geparkeerd en konden we naar de tent. We hadden niet verwacht dat het druk zou zijn, maar dat het zo rustig zou zijn hadden we ook niet echt gedacht. We konden mooi doorlopen naar voren, en we konden achter de andere dames gaan staan. Natuurlijk viel ons de camera meteen op. En het was ook al duidelijk, dat de cameramannen de dames al goed in het vizier had! Het plezier spatte van het grote scherm. Want tja, als je dan toch moet wachten op de Jees, kun je maar beter een beetje voorpret hebben! (Volgens mij werd Piet zelfs een beetje nerveus van onze lachbuien... "Sorry Piet, we lachten je echt niet uit hoor!")

 

Na de evergreens van Piet en de paaldanseressen en onderbroekenlol van Papa di Grazzi , was het dan eindelijk tijd voor de 3JS (zouden we de foto's van JK en JD in paaldanspakjes ooit nog te zien krijgen?) Zij hadden er net zo veel zin in als wij! Of zouden ze aan onze neuzen (en pretoogjes) gezien hebben, dat we stonden te stralen en te genieten?

 

Vanaf tien voor 12 heb ik me lopen bedenken, hoe ik duidelijk kon maken, dat Sab om 12 uur jarig was. Ik bedacht me, dat ik haar uitgebreid zou beginnen te zoenen. Dat zou toch wel opvallen? Maar toen het twaalf uur was, keek JK toevallig mijn kant op. Ik begon als een gek op Sab te wijzen en op mijn horloge. Hij begreep het meteen: "Sabrina jarig?"  Ik schudde driftig ja en stak beide duimen omhoog. Gelukt! Het laatste liedje was voor Sab! (Helaas heb ik het filmpje niet goed opgeslagen...)

 

Na afloop hebben we nog even gewacht tot de mannen naar buiten kwamen. Natuurlijk werd Sab meteen uitbundig door JK gefeliciteerd. Ik flapte het eruit voor ik het door had: "Jij bent echt té schattig!" Hij keek me een beetje onhandig en met die lieve scheve grijns aan. Vriendinnetje T. deed er nog een klein schepje bovenop: "Ja en daar hoef je helemaal niets voor te doen!"  Ik hoef denk ik niet uit te leggen, dat we spontaan in de lach schoten van Jaaps briljante antwoord : "Tja, dat heb ik nu eenmaal aan me hangen..." (helaas laat het gebaar dat hij daarbij maakte zich hier onmogelijk beschrijven) Sab liet zich ondertussen uitgebreid zoenen door Dulles, maar daarna was het toch echt tijd voor de mannen om te gaan. Maar niet nadat Dulles ons eerst nog even de bosjes ingereden had met die enorme auto van hem...

 

De Jees moeten maar niet te vaak door de week naar het hoge Noorden komen. Ik moet er echt geen gewoonte van maken om zomaar midden in de week op stap te gaan. Dat is niet goed voor mijn concentratie. Het is maar goed, dat ik lieve klassen heb, die me donderdag door de dag heen gesleept hebben. En dat terwijl ze alle verhalen hebben moeten aanhoren. Niet dat ze geloofden hoor, dat 3JS Sab (en ons ook???) bij naam kennen, en dat JD me de bosjes in reed. Maar dat maakt niet uit. Wij hebben een geweldige avond gehad. En mede namen Sab wil ik het nog één keer zeggen: "Lieve 3JS, heel erg bedankt!"  (en jij ook Sab, ik vind het bijna zonde om ze op te eten...)

Fris gedoucht maar nog steeds erg duf, kwam ik beneden. Zelfs MacGyver rende me op de trap bijna omver. En die is ook al niet zo heel snel 's ochtends. Ik liep direct door naar de keuken. Misschien dat koffie wonderen zou verrichten...

 

Maar toen? Ik slaakte een enorme gil. Ik was op slag wakker. Adrenaline gierde door mijn keel. Een SPIN! Alleen spinnen rennen altijd heel hard weg als ik begin te gillen. Deze niet. Deze bleef zitten waar hij zat. Pas toen ik ik dichterbij kwam, kam hij in beweging. Met een sprongetje. Maar spinnen springen toch niet? En toen was ik dus echt wakker. Het was helemaal geen spin. Deze was nog groter en had maar vier poten. En oogjes. Waarmee hij me heel vals aankeek. Dit leek wel een... Nee wacht, dit wás een pad. Een kleintje. Dat dan weer wel. Een minipad. Maar wel een heel lelijke!

 

Van beesten met meer dan vier poten, moet ik niks hebben. En al had deze er maar vier, ik was ook van dit exemplaar niet echt gecharmeerd. Niet dat ik bang ben voor kikkers en padden, ik vind alleen niet, dat ze in mijn woonkamer of in mijn keuken horen. Laat ze lekker buiten blijven! In de zon en in de regen! Laat ze lekker kwaken. Vind ik zelfs best gezellig. En ze mogen ook heus rond ons fonteintje zitten. Maar binnen, daar wil ik ze niet hebben!

 

Ik heb eerst geschokt teruggestaard naar het beest. Heb hem nog net niet gevraagd hoe hij binnenkwam. Dat maakte me ook niet echt uit. Belangrijker was, hoe hij weer naar buiten kwam. Maar niet nadat ik eerst wat foto's gemaakt had. Want een pad in de woonkamer. 's Ochtends vroeg, dat gelooft toch zeker helemaal niemand? Maar ook door de flitsen liet het beest zich niet echt van de wijs jagen.

En de openstaande deur snapte hij ook al niet. Ik heb uiteindelijk maar een oude lepel gepakt en de lelijke pad zo naar buiten gewipt. Ik vond mezelf echt best een held. En MacGyver? Die zat er bij en die keek er naar! Ook die vond het niet echt een gezellig speelkameraadje!

Roze, geel en mierzoet. Kermisvoer. Op stokjes, versgedraaid. Of in zakjes of bakjes. Je neemt een hap en weg zijn ze. Gesmolten. Zonder dat je ze echt geproefd hebt. Maar alles plakt wel. En mooi, dat je dan net je handen weer niet kunt wassen. Nee, ik ben geen fan van suikerspinnen...

 

Tot afgelopen zaterdag. Toen hebben we kennis gemaakt met heel andere suikerspinnen. Suikerspinnen met pit en met inhoud. Niet zomaar gesmolten en zonder te plakken!

 

Oompje was jarig en werd 50. En tante wordt over anderhalve maand net zo oud. Samen honderd dus. Mooie reden voor een "eeuw-feestje". En dat het geen gewoon verjaardagsfeestje zou worden, daar waren we al achter toen we hun voor hun huis stonden. 2 enorme opgeblazen poppen stonden voor het tuinhekje op wacht. Onmogelijk over het hoofd te zien. (Behalve misschien als je achterin de auto, achter de bijrijder zit en druk zit te kletsen...)

 

De keuken en de beide jubilarissen waren mooi versierd met slingers, ballonnen en sjerpen met het getal 50 er op. Overal stonden schalen met heerlijke cupcakes, chocola en noga. En in de hoek stond een heuse bar. Een zaaltje afhuren is dan ook niet nodig als je zo'n grote keuken hebt als oompje en tante! De sfeer zat er al helemaal in toen er ineens twee dames aankwamen. Dames die we nog nooit eerder op een feestje gezien hadden. Hoge hakken en minstens zulk hoog haar... Ze leken oom en tante al jaren te kennen. Helemaal met oompje schenen ze een hele geschiedenis te hebben. Afspraakjes, bootje varen, borrels drinken en veel meer. En dat allemaal in oompjes vrijgezellentijd. Hele verhalen hadden ze. Oompje zelf leek zich er alleen niets meer van te herinneren. Maar dat kan natuurlijk ook de leeftijd zijn! En het leuke was... Ze konden nog zingen ook! Maar ook wij moesten meezingen. De tekst stond op een rol behang. En moeders moest assisteren. "Moeke achter het behang!"

 

 

En zo verliep de avond toch ineens heel anders, dan wij van te voren verwacht hadden. We zijn weer een hoop over oompje en tante te weten gekomen en mede dankzij deze beide suikerspinnen, mevrouw Bosma en mevrouw De Boer hebben wij een erg leuke avond gehad! Kortom, sinds vorige week zaterdag, ben ik toch een klein beetje van van Suikerspinnen!

Vrijdagochtend half 11: tassen in de auto, zonnebril op, volle tank, cruisecontrole aan, Harry Potter en de biggen naast me op de stoel. Met goed gezelschap in de auto, op naar Volendam! En om ongeveer 1 uur kwam ik aan. Precies op tijd om samen met de andere dames de Dijk voor de eerste keer te inspecteren. Ik was verrast dat het zo rustig was. Had het er al stampvol verwacht, maar we konden zelfs nog rustig gaan zitten om van ons eerste drankje van het weekend te genieten. In de stralende zon. JD zei het al "God is een Volendammer..."

 

Om iets voor drieën waren we terug op de parkeerplaats. Mooi op tijd om de 4 auto's uit te laden. Want stop 7 dames 3 dagen lang in een huisje en je weet zeker dat je meer dan genoeg rommel mee hebt. Grote tassen met veel te veel kleren, schoenen, slippers, heel veel boodschappen en drinken. En natuurlijk 60 eieren. Heel logisch! Want we moesten wel een goede bodem hebben...

 

Bedden opgemaakt, soepje gegeten, omgekleed, opgetut, klaar voor de kermis! En iedereen was er! Bridget Maasland (al weet zij daar zelf niet zo heel veel meer vanaf), Stanley Menzo, Jan en Monique Smit, Kees Tol, Simon Keizer, Jaap Kwakman, en zelfs zanger Rinus was er! Rinus deelde handtekeningenkaarten uit, en Iedereen mocht met Bridget op de foto. Het maakte haar niet uit. Dat ze daarbij gekke bekken en zoengezichten trok, vonden zij en wij erg grappig. En dan is het wel jammer, dat je op een digitale foto altijd meteen het resultaat kunt zien... Bekende Nederlanders zijn ook maar gewoon mensen.

 

Na een paar uur staan hadden wij het als Niet-Volendammers eerst wel gezien. We besloten om via de visboer weer terug te gaan naar het huisje. Daar nog wat eten en drinken en toen zouden we naar bed. Dachten we. Alleen was het buiten met de GI-Joe van de beveiliging en met de (heel veel) blauwe buurmannen nog wel erg gezellig. Toen we de buurmannen later vroegen met z'n hoevelen ze nou precies waren, was het antwoord in koor: "Met 7! Dat is het enige juiste antwoord. Of niet?" Volgens GI-Joe hadden we alleen iets te veel lawaai. Alsof wij boven de herrie van de kermis uit konden komen...

 

Zaterdagochtend waren we voor 10 uur allemaal al weer fris en fruitig. Onbijtje, douche, maskertje, tutten, zonnebaden in het gras, fotomomentjes, muziekje aan, hapje, drankje, kletsen met de visite en met de (nu gele) buurmannen. En daarna was het dan eindelijk weer tijd om richting de kermis te gaan. Want daar waren we al weer veel te lang niet geweest! We zijn zelfs even de echte kermis over gegaan, enkele knettergekke (niet blogbare) foto's gemaakt om vervolgens toch maar weer naar de Dijk te gaan. Met veel TamTam uit de ene speaker en met Ikèbusnor (Ik ben schooooor helemaal schoooooor) uit de andere speaker vermaakten wij ons wel. Hoewel Simon (van Nick) ons best een beetje raar aankeek hoe wij uit ons dak gingen. Helemaal toen wij ook nog eens in polonaise met de gele buurmannen de Dijk over gingen. Terwijl wij toch alleen maar lekker meededen!

 

Tussendoor moest er gegeten en omgekleed worden, maar 's avonds konden we weer los (helemaal los jalalalalalajalalala) En het was druk! Echt druk. Niet normaal! We zagen de gele buurmannen in de verte al aankomen. Maar toen duurde het nog heel lang voordat ze zich door de drukte naar ons toe geworsteld hadden. Wij stonden wel op een mooi plekje. Het trapje van het havenkantoor. Met prachtig uitzicht over de drukte en met vriendelijke bediening vanuit het café. We hadden het maar goed voor elkaar!

 

We konden alleen niet meer op onze benen staan, we verlangden naar onze heerlijke stoeltjes op het terras en naar een gezellig praatje met GI-Joe en de (andere helft van de) gele buurmannen. Voor het noodweer los kon barsten ben ik naar bed gegaan. Ik heb de burenklucht, de gluurders, de briljante opmerking over gras en koeien en het eind van de kermis helaas gemist. Ik ben duidelijk geen Volendammer. Ik ben een Jas. En Volendammers houden dan niet van Jassen, maar deze Jas houdt wel van Volendam! Het huisje voor de kermis van 2012 is al geboekt en ik ga gewoon weer mee!