Laatste artikelen

Alex en haar familie hebben een appartement in Torrevieja. Op ongeveer een half uurtje afstand van Alicante. 200 meter van zee, met een zwembad voor de deur. Idealer kan ik het bijna niet bedenken. 's Ochtends heerlijk rustig wakker worden. Tijdschriftje, het nieuws op de telefoon, boek op de iPad, en een kopje koffie. En genieten van alle zwembadrituelen van de bewoners van de omringende appartementen...

***

Zo viel het me op, dat het de normaalste zaak van de wereld schijnt te zijn om met je benen over de rand sit-ups te oefenen. Het ziet er niet uit, en dan zwijg ik nog over het klotsende geluid, maar als je een knorrige zestigplusser bent en je vindt zelf, dat je er nog geweldig uitziet, dan schijn je daar heel anders over te denken. Ik heb maar niet geprobeerd om het na te doen. Maar ik ben dan ook geen knorrige zestigplusser

***

Ook heb ik me er niet aan gewaagd om met mijn mobiel in het ondiepe gedeelte van het zwembad te gaan zitten om daar de sputters en de golfslagen die ik met mijn benen zou kunnen maken op de foto te zetten, zoals die aantrekkelijke Spanjaard met zijn felgele doorschijnende zwembroekje dat wel deed...

Deze zelfde aantrekkelijke Spanjaard met zijn veel te doorschijnende korte broek heeft mij bovendien geleerd, dat wij allemaal onze handdoeken verkeerd om knopen. En dan vooral de mannen. Hoe het wel moet?: 

Neem een uiteinde, sla dat rond je achterwerk en trek dat zo strak mogelijk op je ene heup aan. Neem nu het andere uiteinde en leg daar een grote knoop in. Prop deze knoop vervolgens achter de rand die je eerder strak getrokken had. Bij voorkeur iets uit het midden.
Zorg er wel voor, dat de knoop goed zit, verschuif hem desnoods nog een klein beetje. 
Het resultaat is verbluffend. Succes gegarandeerd!

***

En dan die charmante Fransman die onder de douche zijn zwembroek naar voren trekt om de boel even goed schoon te spoelen. Als hij zichzelf er van overtuigd heeft dat alles van voren weer glimt, voert hij hetzelfde wasritueel aan de achterkant uit. Hij probeert na afloop zelfs over zijn schouder te kijken of het gelukt is...

***

Maar het allerleukst was toch wel het ochtendritueel van dat Franse gezinnetje. Papa, mama en hun twee dochtertjes. Een soap op zich: 

Elke ochtend tussen tien en half 11. Elke ochtend theater. 
Mama is overduidelijk de baas. Althans, dat denkt ze. Er is alleen niemand die naar haar luistert. Wat standaard resulteert in een hoop geschreeuw. Van mama. En soms ook van de oudste dochter (die niet ouder zal zijn dan een jaar of acht) Een ochtend schreeuwt tegen het oudste wicht dat ze het zwembad uit moet en op de rand moet gaan zitten omdat ze naar deed tegen haar zusje. Het wicht negeert mama en zwemt door. Papa zegt niks.

Mama loopt boos het zwembad uit. Even later schreeuwt ze vanuit het raam dat het half 11 is.

Papa grijnst, haalt zijn schouders op en zwemt nog lekker even door met de meiden...

---

De volgende ochtend. Mama is niet mee. En hee... Papa blijkt het woord "arrête!" Toch te kennen:"Julia! Arrête!" 

Maar Julia kijkt papa uitdagend aan en gaat door met datgene waarvan papa vindt dat ze moet stoppen. (Over de stenen rand huppelen)
Papa haalt zijn schouders op en zegt niks meer.

Mijn voorspelling was, dat mama om 20 over tien uit het raam zo krijsen dat het 'dis heure et demi' is. Ze weet dat papa dan zijn schouders op zal halen en nog 10 minuten door zal zwemmen...

Ik had het bijna goed: Ze schreeuwde pas om vijf voor half elf. En ze loog daarbij niet dat het al half 11 was. Ze riep slechts:"Dejeuner!" (Vergelijkbaar met het 'éééééten' dat mijn moeder altijd overal galmde!)

Papa, Julia en Corálie lijken nog niet echt veel trek te hebben...

Kwart voor 11 en ze liggen nog steeds in het water. Papa heeft inmiddels al wel een aantal keren voorzichtig over zijn schouder naar het raam gekeken. Maar mama lijkt een nieuwe tactiek uit te proberen: Negeren!  Ik vermoed dat ze hun ontbijt die ochtend uit de vuilnisbak hebben mogen vissen...

---

Mijn laatste dag, ruim, drie uur later dan normaal, (Ik was al bijna ongerust): 

Ze liggen nog maar net in het water als van de meisjes weer uit het zwembad stapt. Met grote passen loopt ze dapper naar het hek. In rap Frans schreeuwt ze over haar schouder dat ze een bal gaat halen. Mama roept haar terug. Corálie! NON! Coralie doet zoals gewoonlijk net alsof ze niks hoort. Ik zeg het nog één keer! Corálie! Non!

Een waterval aan onverstaanbaar geschreeuw volgt. Dit overtuigt Corálie blijkbaar. Ze druipt af en keert met een pruilgezicht terug naar het zwembad.


Eindelijk victorie voor maman!

 

Deze blog is een bewerking  van de observaties die ik eerder in Torrevieja op facebook heb geschreven.






Reacties

Ik was altijd op pad in de zomervakantie. Naar Alex in Cardiff, naar Steffi, Andreas of Christian in Hanau, naar Julianadorp met de hele groep, op rondtocht langs de zuidkust van Engeland. Ik stapte in de trein, op het vliegtuig of bij anderen in de auto (een rijbewijs had ik nog niet) En nooit met een vast plan. Altijd met als enige doelen, veel zien, genieten, relaxen en plezier maken. Niets was mij te dol en thuiszitten kon de rest van het jaar wel. Ik moest weg, en het liefst zo lang mogelijk en het liefst naar waar de zon scheen. Ik heb toch zeker niet voor niks zo lekker lang vakantie??? 

Voorgaande jaren gingen we dan ook gewoon drie weken op pad. Lekker naar Zuid Frankrijk, naar de zon. Zon, zee, rust en gezelligheid. Dit jaar deed ik het anders. Dit jaar ging ik niet láng weg, maar vaak. Eigenlijk net als vroeger. En mijn laatste uitstapje naar de zon was naar Spanje. Naar Alex.

Op dinsdag 6 augustus vertrok ik in alle vroegte. Ik moest namelijk al om 11 uur inchecken. Vanaf Eindhoven, en dus met de auto, want met de trein en de bus, zo ik dat allemaal misschien wel nooit zo vroeg halen. Nee, met de auto was wel zo lekker. Het was alleen voor het eerst, dat dit provinciaaltje met haar eigen auto naar het vliegveld ging. Altijd werd ik gebracht of ging ik met de trein! Vooraf een parkeerkaart gekocht, zodat ik zeker wist, dat ik tegen redelijk tarief kon parkeren en dat er ook plek was. Keurig mijn nummerbord ingegeven, de slagboom zou vanzelf voor me open gaan. Niet dus. Dan het nummer dat op het papier stond dan maar intoetsen. Nog steeds gebeurde er niks. Met een vuurrood hoofd om me heen gekeken of ik ergens een verborgen camera zag. Niet dus. Of hij was wel heel goed verborgen. Op het knopje gedrukt. Ik hoorde de mevrouw aan de andere kant van de paal al bijna zuchten... "Heb je er weer zo eentje!" Zij kon me ook niet echt helpen. Ik moest de code nog maar een keer intoetsen. Zij keek op haar schermpje mee of het nu wel werkte. Ik vermoed dat ik een cijfer gemist heb. Touchscreenschermpjes en ik zijn namelijk niet altijd goede vriendjes. En het is maar goed, dat de zuchtende mevrouw mijn vuurrode hoofd niet zag.

De slagboom ging open en ik reed het terrein op. En of het nou kwam doordat ik nog een beetje giebelig was van mijn geblunder, ik reed de inrit van de garage zo voorbij en ik stond ineens weer voor de uitgang. En toen had ik dus nog niet geparkeerd! Autootje in de achteruit, nog steeds heel hard hopen dat er geen camera's waren. Tegen de pijlen in de garage in gereden. Op zoek naar een mooi plekje. Alleen, de garage was tjokvol. Niet een overdekt plekje te vinden. Gelukkig was er op het panoramadak nog wel een mooi plekje. Mijn auto kon 10 dagen lang genieten van een prachtig uitzicht. En veel bezoek van oplettende vliegtuigspotters, zoals later bleek! 

Vol trots mijn minimale hoeveelheid bagage uitgeladen en naar de ingang van het gebouw gewandeld. Ruimbagage ingecheckt, hoog tijd voor een kop koffie en een broodje. En daarna door de douane, de tax-free en op naar de gates. Keurig op tijd en daarbij ook nog eens alle tijd om rond te neuzen. Ik had het maar mooi even geflikt! 

Eenmaal in het vliegtuig kon ik pas echt genieten. De prachtige wolken, afgewisseld met de kleurrijke landschappen onder mij, versterkten dit ultieme gevoel van vrijheid. 

Diezelfde middag kon ik nog genieten van een totaal andere wereld. Zon, zee, strand, palmbomen, een zwembad voor de deur, kleurrijke drankjes, "salty nuts" en mensen die om mij geven. De wereld kende ik nog niet. En toch had ik het gevoel dat ik thuiskwam. Thuis in een warm bad! Mijn laatste restje zomervakantie kon beginnen! 


Reacties

Natuurlijk ben ik tussendoor ook wel thuis geweest. Heel af en toe. Gelukkig was het daarbij mooi weer, zodat ik lekker gebruik kon maken van mijn privézwembadje in mijn achtertuin. Lekker kon lezen en lui in de zon kon liggen. Ouderwets feesten op de nacht van Winschoten en verder kon ik naar het zwembad, een dagje winkelen in Zwolle, bootje varen in Giethoorn (stond al heel lang hoog op mijn verlanglijstje. Ooit wel gedaan, maar al veel te lang niet!) oppassen op neefje en nichtje, barbecuen, naar de kinderboerderij, dagje met Tim in de trein naar Groningen, geluncht bij de burgerking en een ijsje meegesmokkeld de trein in, bijkletsen met vriendinnetjes, lekker uit eten, avondje Noorderzon... Met volle teugen genieten!

Als een van de toppers een dagje winkelen in Bremen, met mijn lieve nichtje Bo An en haar papa en mama. Maffe petjes gekocht, en heel lang hebben gewacht op het broodje van haar mams. Als afsluiter heerlijk afgekoeld in de bedrieglijke fonteintjes. Welke zal er nu gaan spuiten? Met als gevolg, dat Bo An kletsnat was. Gelukkig hadden we nieuwe kleren gekocht in de Primark. Alleen hadden we geen nieuwe onderbroeken gekocht. Er zat niks anders op, die moest maar drogen uit het raam. En door de file waar we in terechtgekomen waren en door het klieren met water, moest er iemand in eens heel nodig plassen. En dan is het maar goed, dat ze in Duitsland ook gewoon een MacDonalds hebben, zodat we ons jaarlijks zomeruitje toch af konden sluiten zoals het hoort. Bij de Mac! 

Nee, vervelen? Daar heb ik deze vakantie echt geen tijd voor gehad! 


Reacties

Ja, ik was heus al wel eens in Parijs geweest. Een paar jaar geleden voor het eerst. Met een groep tweedeklassers en twee collega's. Dit was niet om over naar huis te schrijven en ik geloof dan ook niet, dat ik dat gedaan heb! 

Vorig jaar ben ik nog in Parijs gewees, alleen maar in Disneyland. Heerlijke ervaring, maar niet echt Parijs. En dit schooljaar zijn we een dag naar Parijs geweest tijdens onze schoolreis naar de Ardennen. Een hele dag. En we hebben een hoop gezien. Alleen als je op ruim 60 leerlingen moet letten, dan is het lastig om ook nog eens om je heen te kijken en te genieten... Ik moest zelfs op de foto's terug zien wat ik gezien had. Hoog tijd dus, om eens een keer écht naar Parijs te gaan. Met mijn lieve collegaatje Frans! Handig, had ik meteen een gids die wist wat we moesten zien, die wist hoe de metro werkte, die de weg wist en die ook nog eens te taal sprak! Ideaal! Ik had er helemaal zin in. 

Trein gereserveerd, hotel geboekt, het was prachtig weer, veel hoefden we niet mee. Ik was heel trots op mezelf, dat ik alles in mijn mooie roze reistas had weten te proppen en dat ik verder alleen maar een handtas bij me had! Dat het heel vroeg was, dat maakte niet uit. We konden vast in de trein nog wel een beetje slapen... 

De reis ging voorspoedig. Om ongeveer twee uur kwamen we aan in Parijs. Helemaal gaar. Mijn mooie roze tas had het inmiddels begeven. Niet bestand tegen de vele trappen van de Parijse metro en mijn grof geweld. Hotel zoeken. En hoe zeer het me ook spijt, ik heb beloofd om deze slapstick niet in een blog te beschrijven. Houden we lekker voor ons zelf! Het komt er op neer, dat we ons hotel al heel snel gevonden bleken te hebben... Ook onze speurtochten naar De Notre Dame, het Centre Pompidou en het Louvre houden we lekker voor ons. We hebben alles gezien en nergens lang naar hoeven zoeken. 

Meteen de eerste dag hebben we de Eiffeltoren beklommen. Iets wat bij ons allebei boven op het verlanglijstje stond. Het gevoel dat me daarboven bekroop valt met geen pen te beschrijven. Ontroering, trots, weemoed, een ontlading van emoties. Met volle teugen genieten. Ik stond er toch maar mooi even! 

Parijs ontdekken, zoals ik vroeger Londen, Cardiff, Frankfurt en Amsterdam ontdekt heb. Zonder vast plan. Met een klein verlanglijstje. Zonder veel tijd te besteden aan eten, om maar niet te veel tijd te verliezen en zo uitgebreid mogelijk te kunnen genieten. De stad zien. De stad voelen, ruiken. Genieten op een zo eenvoudig mogelijke manier. Precies zoals ik dat in mijn studententijd deed. De manier waarop ik dat nog steeds het liefst doe. Herinneringen aan die tijd op een plaats waar ik deze ervaring nog niet eerder beleefd had. Ik heb drie fantastische dagen gehad. En ik heb Parijs nu eindelijk echt in mijn hart gesloten. Ik weet zeker, dat ik nog een keer ga! Wilma, nogmaals, dikke dankjewel!








Reacties

Een jaar of acht moet ik zijn geweest. En broertje dan dus vijf. Iets ouder dan zijn zoontje nu. We waren met onze ouders op vakantie in een kleine caravan in Cochem. Aan de Moezel. Broer ging elke dag dapper op pad om "Zehn Brötchen bitte" te halen. Zijn Duits was toen stukken beter dan dat van mij. Gelukkig heb ik die schade wel weer ingehaald. 

We wandelden kilometers door de bergen, Vijf uur lang. Met zonnehoed en wandelstok. Bekaf waren we op onze korte pootjes. En toen moesten we dus ook nog weer terug. Wij konden geen stap meer zetten. Gelukkig vonden we een treinstation. Prima, de trein zou vast een stuk sneller gaan, konden we mooi even uitrusten. Vijf minuten. Dat was voor mij dan ook meteen de laatste keer, dat ik een vijf uur lange wandeling gemaakt heb. Shoppen uiteraard niet meegeteld, dat houd ik met gemak vol. Het aantal kilometers dat ik dan afleg, is alleen beperkt. 

We visten in de forellenvijver in het bos, we speelden op de camping, we aten halve kippen in het dorp. We maakten uitstapjes naar steden in de buurt. We bewonderden Trier. Vakantie zoals vakantie hoort te zijn. En het was prachtig weer. Totdat het begon te regenen. Keiharde regenbuien. Het riviertje achter de camping (ongetwijfeld een zijtak van de Moezel) begon woest te kolken. En terwijl het weer slechter werd, begon ook broer een ernstige vorm van diarree te ontwikkelen. Had ik al gezegd, dat we in een kleine caravan sliepen? En dat ik daarbij onder lag en hij boven? In een soort van hangmat? Ik zal verder niet in detail treden, maar we zijn toen vrij vlot terug naar Nederland gegaan.

Jaren later reden we regelmatig in de buurt van deze omgeving, als we bij vrienden in Hanau op bezoek gingen. Maar nooit vierden we er opnieuw vakantie. Toen mijn broer mij een paar weken geleden dan ook vertelde, dat ze naar die omgeving om vakantie zouden gaan,

grapte ik spontaan: Gaaf! Dan kom ik gewoon even langs! Natuurlijk had ik niet verwacht dat hij mijn grapje serieus zou nemen en minstens zo spontaan reageerde dat ik dat gewoon moest doen. Kortom, ongeveer direct toen mijn vakantie begon, heb ik mijn spullen in een tas gegooid, en ben ik dapp

er in mijn eentje, met heerlijke muziek uit de speakers naar het zuiden gereden. In de hitte, zonder airco en helemaal vrij, omdat ik daar zin in had. Net als vroeger. 

Het was er nog net zo mooi als vroeger en even waande ik me dan ook weer dat meisje van acht. Helemaal toen ik een enorme zomerhoed vond en mijn lieve neefje daarbij spontaan zei: "Die moet je opzetten tante Clau! Dan zie je er leuk uit!"



Reacties

Soms heb je van die dagen, dat de zon schijnt! En dat je lijkt te zweven. Lijkt te stralen. En op van die dagen lijkt ook iedereen dat op te vallen. Je stapt bijvoorbeeld de lerarenkamer binnen en een collega slingert je naar je hoofd: "Moie! Die wil ook even laten zien dat ze afgevallen is! Wat zie je er leuk uit vandaag!" *bloos

Vervolgens kom je je lokaal binnen en leerlingen roepen ongeveer hetzelfde. "Mevrouw, heeft u nieuwe kleren? Wat ziet u er leuk uit! En die schoenen vind ik ook heel gaaf!" *Grijns

Dan komt er een meisje naar je toe:"U bent echt heel erg afgevallen. Hoe doet u dat zo snel? Sport u veel? U slikt toch geen pillen ofzo? U ziet er zo goed uit!" Als je ze dan vervolgens geruststelt met de mededeling, dat je toch echt al ruim een half jaar bezig bent en dat je echt wel gezond eet, zijn ze nog verraster: "Wow! Kan dat dan echt? Het valt de laatste maand pas echt op!" Grappig is wel, dat het nou juist die laatste maand echt een beetje stilstaat...

Maar dan het meest twijfelachtige compliment voor vandaag: 

Je loopt naar je lokaal en achter je loopt een stel meiden keihard te kibbelen en te giebelen. Je vangt nog net op: "Moooiieee! Dat doe je toch niet? Doe even normaal!" Vervolgens word je door een van diezelfde meiden aangesproken: "Mevrouw! Bent u afgevallen ofzo? U bent echt wel vet dun!" Je kijkt ze aan, bedankt ze en geeft ze een compliment voor hun briljant gevonden paradox. Ze kijken je aan met een blik waaruit duidelijk blijkt, dat ze bij Nederlands niet zo heel goed opgelet hebben. Maar ze gaan vrolijk verder met hun complimentjes: "Ja mevrouw! U bent nu helemaal gewoon. Normaal. Nét zo normaal als wij..." 

Ik schoot keihard in de lach, waarop de dames nog verbaasder keken. Ik heb ze maar niet nogmaals te gecomplimenteerd met hun originele vergelijking met ingebouwde paradox. Of eigenlijk misschien wel met hun contradictio in terminis. Ik heb besloten om gewoon te genieten van het compliment en om daarbij dat "nét zo normaal als wij" niet ál te letterlijk te nemen...






Reacties

Een hele tijd geleden zag ik een leuke status op facebook bij iemand. Je zou zomaar op een onverwacht moment een cadeautje krijgen. Voorwaarde was wel,  dat jouw reactie een van de eerste vijf reacties op die status was. Ik vond dat zo leuk, dat ik de status zelf ook op mijn eigen facebook gekopieerd heb. Cadeautjes krijgen is natuurlijk altijd leuk. Cadeautjes weggeven is minstens minstens net zo leuk! Pay It Forward!

Vandaag lag er pakje op mijn mat. Ik had niet direct door van wie het was, en natuurlijk kon ik al helemaal niet raden wát het was. Totdat ik het openmaakte. De regel "Zeg eens eerlijk, je was vergeten dat je er aan meegedaan had" maakte meteen al duidelijk hoe goed de afzender mij wel kent. Nee, vergeten was ik het niet. Ik had er alleen al een poosje even niet aan gedacht. En haar vraag: "Vergeet jij je eigen P.I.F's dit jaar niet?" Spreekt eveneens boekdelen. Ja, ik ben een chaoot. En ja, ik vergeet wel eens wat. Maar mijn beloftes kom ik altijd na. Ik vind het toch zelf zeker ook veel te leuk om zomaar op een onverwacht moment een cadeautje te krijgen? Kortom, ik zal binnenkort zelf ook eens op zoek gaan naar leuke cadeautjes! 




Reacties (3)

Als je verhuist, dan stuit je op dozen die ergens achter een luik stonden. Dozen vol herinneringen. Tastbare dingen uit lang vervlogen tijden. Voorwerpen met een verhaal. Oud speelgoed. Schriften en agenda's van de middelbare school. Clouseauspulletjes (Inclusief setlisten en een spijkerjasje dat van ellende bijna uit elkaar valt). Vakantiekaartjes, brieven. Foto-albums. Krantenknipsels. Poesie-albums. Vriendenboeken. Gastenboeken. Als een soort privémuseum vertellen ze het verhaal van je leven. Doodzonde dat het in dozen verstopt zit. Heel fijn dus, dat je af en toe eens weer in die dozen rommelt. En heel soms kom je dan een klein juweeltje tegen. Je allereerste poesiealbum met daarin de wijze woorden van je vader. En het enige wat je dan nog kunt denken is: "Pap je had helemaal gelijk!"






Reacties

Een jaar of acht oud was ze. Voor het eerst liep ze samen met haar vader richting het oorlogsmonument. Roze jasje aan en best zenuwachtig. Stil en onder de indruk liepen ze door. Ze was erg benieuwd wat ze allemaal zou horen als het stil zou zijn. Waar ze aan zou denken. In gedachten verzonken deed ze haar best om haar vader bij te benen, toen ineens een jongen voorbijfietste. Ongeveer net zo oud als zij. Vrijpostig riep hij haar toe: "Dag mooi meisje!" Verbaasd keek ze om zich heen. Haar vader kneep haar in de hand en knipoogde. Fluisterde zachtjes: "Hij heeft het tegen jou! Zie jij hier nog andere meisjes in de buurt?" Ze bloosde diep. Verbaasd. Verlegen. Verward. Van de minuut stilte heeft ze  maar weinig meer meegekregen. Ze dacht alleen maar aan die mysterieuze jongen op de fiets.

De blik in haar vaders ogen vergat ze ook niet gauw weer. Een mengeling van trots, maar ook iets wat ze op dat moment niet thuis kon brengen. Pas veel later begreep ze, dat het bezorgdheid moest zijn geweest... 

Nu, bijna dertig jaar later denkt ze nog vaak terug aan dat verlegen meisje van een jaar acht. Meestal staat ze haar mannetje wel. Meestal is het meisje van toen ver te zoeken. Maar heel af en toe krijgt ze een complimentje op een moment dat ze dat niet had verwacht. En heel af en toe voelt ze dan toch weer dat kneepje in haar hand. Ziet ze die knipoog van haar vader, beginnen haar wangetjes te gloeien en voelt ze zich weer dat "mooie meisje" van een jaar of acht... 

Reacties (3)

 

Laat alle zekerheden varen
Steek alle schepen maar in brand
Ik wil gevoel niet meer verklaren met verstand
Zoek in haar ogen naar de liefde
Vraag aan haar handen naar de weg
Wanneer je luistert naar je hart als wat ik zeg
Dan ben je vrij, voor altijd vrij

(Uit: 3JS, Geloven in het leven) 


Soms is het moeilijk om keuzes te maken. Bang voor de toekomst. Bang om te verliezen. Bang om de ander pijn te doen. Bang voor je eigen verdriet. Bang voor de confrontatie met jezelf. Bang voor je angst.

Soms moet je dan toch knopen doorhakken. Toegeven dat iets niet is wat je je er ooit van voorgesteld had. Toegeven dat je niet gelukkig bent. Toegeven dat je de ander ook niet gelukkig maakt. Toegeven dat je vastloopt. Toegeven dat het anders moet. 

Je realiseert je daarbij, dat je eerlijk moet zijn. Eerlijk naar de ander, maar vooral eerlijk naar jezelf. Je realiseert je ineens, dat jij verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Je bent niet langer verantwoordelijk voor het verdriet en voor de pijn van de ander. De enige die je gelukkig kan maken, dat ben jezelf. En hoe je dat doet, dat is jouw keuze, en alleen jouw keuze. Je hoeft daarbij geen verantwoording af te leggen. Niet naar de ander, niet naar de rest van de wereld. De enige aan wie je verantwoording schuldig bent, dat ben jezelf! Je moet jezelf in de ogen kunnen kijken. Trots kunnen zijn op jezelf en jezelf geen verwijten moeten maken. Weten dat je altijd achter je keuzes hebt gestaan. Geen spijt hebben van het verleden. Geen spijt hebben over de toekomst! 

Je weet dat jouw keuze gevolgen heeft voor anderen. Jij bepaalt daarmee niet alleen je eigen toekomst, maar tegelijk bepaal je ook de toekomst van de ander. Jij hebt een keuze. De ander lijkt even geen keuze te hebben. Je voelt dat jouw keuze niet alleen jezelf zal verrijken, maar dat je de ander daarmee uiteindelijk ook gelukkiger zult maken. Je kiest dus niet alleen voor je eigen geluk, maar eigenlijk ook voor dat van de ander. Alleen zal dat eerst misschien nog even niet zo voelen.

Je moet loslaten. Je verwachtingspatroon aanpassen. Niet meer verwachten dat de ander nog dezelfde persoon is als die je jarenlang gekend hebt. Niet meer verwachten, dat de ander nog net zo zal reageren als toen. Je verantwoordelijkheden nemen. Weten dat je fouten hebt gemaakt. Weten dat de ander ook fouten heeft gemaakt. Weten dat de ander weet, dat hij ook fouten heeft gemaakt. De fouten toegeven. Toegeven zonder te verwijten. Vergeven. Vergeven en loslaten. Het verleden achter je kunnen laten, zonder dat het je in het heden en in de toekomst nog dwarszit. 

Je moet verder. Je begint opnieuw. Je hebt je leven weer in eigen handen. Het kost tijd. En wanneer die tijd precies is, dat bepaal jij. En jij alleen. Jij weet dat jouw keuze goed voor je geweest is. Je weet dat jij weer gelukkig gaat worden! 

De ander moet ook opnieuw beginnen. Krijgt ook nieuwe kansen, nieuwe keuzes. En ooit zal de ander dat ook zo zien. Misschien kan hij het dan zelfs wel voorzichtig toegeven... Je hoopt dan ook, dat híj snel weer gelukkig zal zijn! 


Twee april krijg ik de sleutel van mijn nieuwe huis. Twee april begint mijn nieuwe lente. Twee april, mijn nieuw begin! 









Reacties (7)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl