| |
 |
Het "Volendammertje" #WF
Mooi Volendams...
|
25 Januari 2012 | 22:42:25
|
Sinds de zomervakantie ben ik lichtelijk verslaafd aan Wordfeud (#wf). Elke dag leg ik wel ergens een woordje. En ik ben er niet heel slecht in. Er zijn zelfs al best veel mensen die niet meer met me willen spelen. Tijd dus voor een beetje meer uitdaging.
En die uitdaging ontstond toevallig. Het begon met "Jan" (Omdat ie zo moooooooooooi is) Hoewel, tijdens de Volendammer kermis ontstond de sport om zo vaak mogelijk het woord "SNOR" neer te leggen. Met dank aan dit briljante nummer... (Je moet er bij geweest zijn).
Na Jan lagen ook al gauw, "ziener", "bonst" en "dansen" op het bord. Het "Volendammertje" was geboren! Zanger, hoeren, vis, haven, coke, sax, sexy, steelt, bloos, weg, zoen, lef.... Zomaar wat woorden die op het virtuele bord liggen. (of gelegen hebben) Allemaal woorden die een associatie oproepen met Volendam. We hebben helemaal nieuwe spelregels bedacht. Niet de punten tellen, maar het woord telt. Elk woord moet iets met Volendam te maken hebben. (En het liefst natuurlijk met de 3JS)
Nóg verslavender dan met de gewone spelregels. Gewoon om de spanning er een beetje in te houden. De C, de Q, de X en de Y blijven lastig. Hoewel Yo, Yin, Yang, eX, seXy, saX, eXtra, miX, Coke, en zelfs aQua en Qat natuurlijk best te verdedigen zijn... Het wachten is nu nog op het woord "paling". En op een manier om bonuspunten te krijgen voor de woorden Jan en Jaap!
Doe je mee? |
|
|
|
manamana
Mijn eigenste mening
|
23 Januari 2012 | 22:37:40
|
Vroeger had ik een poster van de Muppets. Miss Piggy was mijn favoriet. Omdat het zo'n enorme muts was. Broertje vond Kermit en Fozzy leuker. En nee, Kermit mocht volgens hem niet verliefd worden op Miss Piggy, want Miss Piggy vond ie stom. We lazen Muppetboekjes en af en toe keken we ook wel naar de Muppetshow op tv. Maar eigenlijk vonden we ze toch ook heel vaak niet zo grappig. Of kwam dat dan vooral omdat we die Amerikaanse "beroemdheden" toch niet kenden?
Gisteren keek ik nietsvermoedend naar de tv. En ineens kwam deze reclame van de AH voorbij. Ik moest vreselijk lachen. Ik herkende mezelf helemaal in die hyperende manager die graag met Held Kermit op de foto wilde... Keihard juichend: "Die wil ik ook!" Peet trok zijn beruchte wenkbrauw op..." Ik wil ook met Kermit op de foto" Nu haalde Peet ook zijn schouders op.
En dat ik niet de enige was, die op slag verliefd was op de Muppethandpoppen, bleek wel uit alle reacties op mijn tweet! Het idee ontstond om een AH-tweet-up te houden, zodat we samen met al onze Muppet-helden op de foto konden. Om toe te voegen aan onze foto's-met-beroemdheden-verzameling. Wie weet, blijft dat niet bij een idee...
De meligheid sloeg volledig toe en de flauwe woordspelingen konden niet uitblijven. We vonden onszelf hysterisch grappig, Toen ik Peet de grap probeerde uit te leggen en ik hem vertelde, dat ik erg om mezelf moest lachen, antwoordde hij alleen maar: "Tja, dat blijkt"
|
|
|
|
#VVAL
Muziekfestivals | Op stap met Clau
|
22 Januari 2012 | 20:26:38
|
Vorig jaar wisten we al, dat we weer zouden gaan. Een feestje dat we niet wilden missen. Gezellige muziek, nog gezelligere mensen en een ellenlange busreis. Wat wil je nog meer? Buschauffer "Lee Towers" was mooi op tijd en wij zochten een mooi plekje in de bus. Iets meer plekjes dan we nodig hadden, want de bus was toch niet vol. Hadden wij genoeg ruimte voor al onze hapjes en drankjes. En we waren de bocht nog niet om, of de eerste drankjes werden verdeeld. Dat beloofde een gezellig ritje te worden. Ik maakte het me maar gemakkelijk en deed mijn laarzen uit. Ik voel me ook overal thuis...
We waren echt heel vroeg. Moesten zelfs wachten tot de deuren open gingen. Tascontrole (en weer werd mijn pakje water niet gevonden...) Mooi de tijd om rustig een plekje te zoeken. We mochten zelfs in het voorste vak. De "Snakepit" kwamen we later achter toen we onze bandjes kregen. Een prachtig plekje, met alle ruimte, waar we rustig konden staan, hossen en alles mooi konden zien. We konden zelfs met de ruggen tegen de dranghekken aan leunen, beter kon volgens ons echt niet. We hadden mooi tijd om even te twitteren, dat we een goed plekje hadden, en dat we daar alle ruimte hadden. (Of zou dat gewoon komen omdat ik zo bizar vals stond te zingen?) We hadden zelfs rustig de tijd om een foto te maken maken van de eerder gemaakte tweet!
En het werd ook niet veel drukker, want de armbandjes waren op, en toen mochten er geen nieuwe mensen meer bij ons in het vak. Heus niet erg! Wij gingen ons wel vermaken, daar in het voorste vak, vlakbij het hoofdpodium! En dat we geen "Manusje van Amstel" gewonnen hadden, was ook niet erg. Er liepen genoeg vlaggetjes rond.
Nee, wij waren meer dan tevreden. We genoten van een spetterende opening. We wisten niet waar we kijken moesten. We stonden echt perfect. Totdat we er achter kwamen, dat JURK! op het andere podium speelde. En Waylon ook. Best jammer. Maar we konden alles goed zien, en horen, en we stonden overal midden in. We waren in goed gezelschap, we hadden genoeg te drinken en meer dan genoeg lol. Van Velzen, Guus, Kane, Rowwen Heze, Jan Smit. Er gebeurde meer dan te beschrijven valt. Het geluid was goed, maar de graphics waren echt fantastisch! Echt een visueel spektakel.
Tijdens Kane stond ik met een telefoon in de ene hand, en een fototoestel in de andere hand, en dat allemaal om een vriendinnetje toch nog een klein beetje mee te laten genieten!
En dan "De Dijk". Vroeger toen ik nog studeerde, ging ik regelmatig naar optredens, en ze zijn gewoon nog steeds net zo gaaf. Helemaal samen met Carice van Houten. Wat ontdekking! Echt een enorme verrassing. Prachtig!
We hebben drie uur lang staan genieten. We hebben zelfs nog de polonaise gedaan. En dat allemaal in het voorste vak. En dan die snippers op het eind. Wat is het bijzonder om daar middenin te staan! En wat is het bijzonder om die snippers (overal) op te vangen en thuis weer terug te vinden...
Niet vergeten om meteen maar even kaarten te bestellen voor volgend jaar!
|
|
|
|
Ontbijt en meer...
Jarig/Beroemheden | Mooi Volendams...
|
16 Januari 2012 | 21:23:40
|
Bericht aan Dulles op zijn facebookpagina:
"Eigenlijk had ik hier een youtubefilmpje met "lang zal hij leven" willen plaatsen. Helaas waren wij alleen een beetje afgeleid toen jij binnenkwam..."
En daarbij hoort deze foto (die ik niet geplaatst heb):
Wij dachten echt dat ze aan het oefenen waren toen ze begonnen te zingen. We keken dan ook erg raar op, toen Dulles er echt al bleek te zijn. En ik wil helemaal niet weten hoe hij naar ons heeft staan te kijken. Volgens mij ziet het er namelijk heel raar uit: Negen dames, hangen boven een tafel, alsof daar heel iets interessants gebeurt... Om nog maar te zwijgen over al die uitstekende achterwerken. (Als hoofdsponsor heb je natuurlijk wel een naam hoog te houden.)
Na rustig te hebben gewacht op een aantal interviews (sorry als we te hard gelachen hebben, maar lieve Dulles, we zagen je heus wel stiekem gluren hoor!) was het eindelijk tijd voor het akoestisch optreden. Ik was zo onder de indruk, dat ik er pas na twee filmpjes achter kwam, dat ik helemaal niet op de opnameknop gedrukt had. Gelukkig was ik niet vergeten te genieten. Gelukkig hebben anderen die filmpjes wel opgenomen. En gelukkig heb ik ook nog wel een paar andere filmpjes kunnen maken. Wat prachtig. En wat was het geluid goed. Vooral "Godvergeten" kwam echt keihard binnen, maar ook "4 Elementen" was echt erg mooi. Er staat ons een fantastische theatershow te wachten, en ik ben bang, dat ik mijn papieren zakdoekjes niet moet vergeten...
Na afloop was er voor iedereen tijd om te feliciteren, cadeautjes af te geven, knuffelen, zoenen en foto's. Wij wilden als allerlaatste, konden we mooi genieten van de rest (en gluren wat voor cadeaus Dulles allemaal kreeg) en hadden wij nog iets om naar uit te kijken. We waren allemaal aan de koffie, sommigen aan iets sterkers, dus we konden ook niet direct bij de tafel vandaan. Zonde als de koffie koud zou worden. Logisch! We zagen plantjes (of eigenlijk bloembollen), fotoboekjes, een knipperende cowboyhoed, maar vooral heel veel drank. Of zoals Dulles grapte: "Volgens mij willen jullie mij graag dood hebben!" Ik heb nog nooit zo veel drank bij elkaar gezien!" Wees blij, dat het geen chocola was...
We zijn bang, dat we misschien wel heel veel foto's verpest hebben. Foto's waarbij niemand goed in de camera keek, omdat wij "grappig" waren. (of dachten te zijn). Steeds weer, zagen wij Dulles naar onze tafel kijken... Ook daarvoor alvast: Sorry!
En toen waren wij eindelijk aan de beurt. Even nog, maakten de mannen van Music en Movies, het grapje, dat de tijd om was. Maar ze hadden zelf geloof ik ook wel door, dat dát echt niet zomaar ging lukken... Met z'n negenen én de drie mannen op de foto. Dat lukt natuurlijk nooit. En inderdaad. We kijken (bijna) allemaal in de verkeerde lens. Onze verdiende loon natuurlijk. Hadden we maar niet zo melig moeten doen! Cadeautje afgeven en vervolgens allemaal om de beurt nog maar even feliciteren (lees: zoenen!) en op de foto.
En toen was het echt afgelopen. Maar niet voor de echte stalkers natuurlijk. Die moesten nog even achter op de parkeerplaats kijken. En tja, dan ben ik natuurlijk niet te beroerd om mee te lopen. Ik wilde ook best zien, hoe ze al die spullen in de auto gingen krijgen. En ondanks dat het een erg grote auto was, bleek er toch nog wel wat tetris-kunst aan te pas te komen. En na een allerlaatste babbel en knuffel (voor de mazzelbips onder ons) was het toch echt tijd om te gaan. Want Drunen ligt nu eenmaal niet echt naast de deur. Of zoals JK terecht opmerkte: "Kerkrade en Winschoten, dat zijn toch wel ongeveer de prijswinnaars wat afstand betreft..."
De terugweg voorliep voorspoedig. Tussenstop in Nijkerk, autowissel in Sneek door naar Zuidlaren en toen weer terug naar Winschoten. Het is niet voor niks, dat Peet twitterde: "Ontbijten met @driejs en @cgrvn komt zeker na 17.00 uur thuis... " Klopt, Half 6 om precies te zijn. Even ontbijten... We hebben direct maar even een patatje gehaald!
En ondanks dat we er een halve wereldreis voor hebben moeten maken, had ik dit echt niet willen missen. Dit was een ervaring om niet weer te vergeten. Ik kan niet anders zeggen dan WOW! En heel erg bedankt natuurlijk!
En lieve dames, jullie ook allemaal heel erg bedankt voor jullie aandeel in dit meer dan geslaagde weekend!
Sabs verhaal kun je HIER lezen |
|
|
|
Voorpret
Jarig/Beroemheden | Op stap met Clau
|
16 Januari 2012 | 19:43:58
|
3 januari kreeg ik een mailtje dat ik gewonnen had. Een ontbijtje en een akoestisch optreden van 3JS. Ik hoefde er alleen maar even voor naar Drunen. Even getwijfeld. Heel even maar. Maar al gauw werd ik over de streep getrokken. Ik zou niet de enige zijn die zou gaan, en ik mocht wel in Nijkerk komen logeren. En ook als ik niet alleen zou komen, maar met z'n drieën, dan mochten we best komen logeren. Goed geregeld dus...
Oh ja, dat Dulles jarig zou zijn op de bewuste zondag, dat was natuurlijk alleen maar dubbel leuk. Konden we hem mooi feliciteren! En een cadeautje geven. Oh ja, cadeautje geven... Maar wat geef je iemand die alles al heeft? En die al daarbij ook nog eens duizenden harten steelt? En alles wat hij niet heeft toch wel kan betalen? Niks... En daarom bedachten wij dat we alleen maar iets van onszelf konden geven. Onze eigen maffe verhalen over al onze Jeesbelevenissen. Geïllustreerd met foto's. Titel bedenken bleek nog wel even lastig. Hoewel. We gaan zo vaak naar optredens dat we onszelf inmiddels wel "sponsors" mogen noemen. En we hadden nog een leuke "hoofdenfoto" Hoofdsponsors dus... Met als ondertitel: "Een relatiegeschenkje" Een enorme haastklus, want het móest echt op donderdag af, en hier en daar is helaas een foutje ingeslopen, maar wij kunnen er zelf in elk geval erg hard om lachen! Nieuwsgierig? Kijk zelf maar!
 Zaterdagavond vertrokken we eerste tussenstop Zuidlaren, door naar Sneek, snelle plaspauze en autowissel en toen door naar Nijkerk. Waar we hartelijk ontvangen werden met een drankje. Cadeautjes bewonder, gekletst, gegiebeld en vooral nerveus lopen bedenken wat we de volgende dag aan zouden doen. En of het niet heel leuk was om in de pyjama of in de ochtendjas te gaan. Ik had voor de zekerheid mijn meest sexy speelpakje (Een echte " Britt Dekker"? maar vast uit de kast getrokken! Na lang dubben uiteindelijk toch maar voor een spijkerrokje gekozen... Om twee uur hebben we heel verstandig toch maar bedacht, dat we beter nog een paar uurtjes konden proberen te gaan slapen. Gevochten om de bedden. Gelukkig had ik van te voren al gezegd, dat ik niet boven in het stapelbed zou kruipen. Ik kreeg het bed alleen en de andere twee kropen gezellig onder de smurfen. En niet iedereen kan zeggen, dat ze ooit onder een smurf gelegen heeft! Snel nog een badkamerschema  voor de volgende ochtend gemaakt en toen was het toch echt de hoogste tijd.
's Ochtends vroeg werden we al vroeg gewekt door (kater) Dulles. Aankleden, tutten en een snél pré-ontbijtje, want natuurlijk waren we er allemaal van uit gegaan, dat we toch geen hap door de keel zouden krijgen!
Keurig op tijd kwamen we aan in Drunen. De overige bekenden vrolijk begroet en toen wachten in de kou tot de deur open zou gaan. Want natuurlijk hadden we geen jas aan gedaan... om de beurt naar binnen, afstrepen op de gastenlijst, 10 persoonstafel vlak voor het mini-podium. Onze ochtend kon nu al niet meer stuk! En het zou echt alleen nog maar beter worden!!!
Detail: Het ontbijtje is (hoe Hollands!) in de tas geëindigd en uiteindelijk als lunch nog naar binnengewerkt... Ook lekker!
Wordt vervolgd... |
|
|
|
Logeerpartijtje
Clau en haar familie
|
07 Januari 2012 | 16:45:27
|
|
Het was hoog tijd voor weer eens een logeerpartijtje bij Peet en Clau. We haalden haar tegen één uur thuis op en meteen kregen we een aantal prachtige kunstwerken (die nu netjes boven de bar aan de kaartenslinger hangen.) Nick en Simon én de 3JS voor mij, een prachtige vuurrode brandweerauto mét brandweermannen voor Peet. Dat kan niet anders, die wordt later een echte kunstenares! (Zie de symboliek van 3JS: De Weg)
Samen gingen we naar de Makro, om allerlei lekkere dingen te kopen, voor 's avonds, als we een spelletje op de Wii zouden gaan spelen! En natuurlijk voor het ontbijt. En ach, vooruit, zoek ook nog maar iets leuks uit, want ze hebben hier zo veel leuke dingen! En ik kon het niet laten... Heb voor mezelf ook maar een cadeautje gekocht!
We gingen naar het Panne(n)koekschip, en daarna door naar het China Festival of Lights in Haren. Dé plek om met je Chinese nichtje naar toe te gaan! De pannenkoek was heerlijk en het festival was adembenemend mooi. En het was maar goed, dat we meteen maandag daar naar toe gegaan waren, dinsdag hadden ze stormschade!
Op de terugweg kwamen we langs grote gele auto's met zwaailichten. Peet wilde weten wat ze aan het doen waren, maar natuurlijk had ik geen idee. Ik draaide het raampje open en riep :"Joehoeeeee, wat zijn jullie aan het doen?" Antwoord kreeg ik niet. Ook niet op mijn tweet. Wel een erg verbaasde blik van een van die jongens langs de weg. En een lachbui vanaf de achterbank...
Toen door naar huis. Eerst een potje Catan jr. en daarna Mario-party op de Wii. En geloof me, dat is het nieuwe pesten! Ik verloor steeds... Toen Peet en nichtje eindelijk uitgepest waren, was het hoog tijd om nog even uigebreid in bad te gaan en te gaan slapen. Tot 8 uur de volgende ochtend!
Dinsdagochtend. We hadden net lekker ontbeten en we zaten te Wii'en. Lekker lui, in de joggingbroeken en in de pyjama. Peet had geen dienst van de brandweer en toch ging zijn pieper. We schrokken er alle drie van. Toen ik de melding bekeek, zag ik dat het bij ons om de hoek was. Een (bijna) omgewaaide boom. Natuurlijk vroeg ik nichtje, of ze wilde kijken. En dat wilde ze wel! We ons snel aangekleed (want in pyjama over straat, dat kon natuurlijk niet) Ik mijn jas zoeken. Maar oh nee, die lag nog bij Peet in de auto. Andere jas dan maar... Wij die kant op. Waren we gewoon nog eerder dan de brandweer... Het was koud, nat en het waaide heel hard. Toch maar besloten om weer naar huis te gaan. Warme chocolademelk met slagroom, kniepertjes, én de Wii. Wij bleven de rest van de dag wel lekker binnen! 's Avonds kwamen pa en ma nichtje weer ophalen. Maar ik denk, dat ze de volgende vakantie gewoon weer een nachtje wil komen logeren!
|
|
|
|
"De Weg"
Muziek/Liedje van de dag | Mijn eigenste mening
|
01 Januari 2012 | 16:39:37
|
Ik stel je sombere vragen.
Jij danst me door mn donkere dagen heen.
Dans me, dans me, dans me.
Door mn donkere dagen heen.
Ooit komt de weg tot een einde.
Hou jij mn hart dan vast?
Uit: 3JS: "De Weg"
Vorig jaar had ik al eens geblogd en getwitterd over "De weg" van Guus Meeuwis. Peet en ik hebben het nummer dit jaar per toeval "ontdekt". Het nummer dekte de lading van onze gevoelens en is een vertaling, of misschien beter nog, interpretatie, van het minstens zo mooie "Der Weg" van Herbert Grönemeyer. Wij zijn van het (minder bekende) nummer van Guus gaan houden en het past voor ons bij 2011. We hebben het zelfs aangevraagd tijdens Serious Request 2011.
Op de valreep van 2011, maakten 3JS bekend, dat hun nieuwe single "De weg" zou gaan heten. In 2011 al te downloaden, in 2012 voor het eerst live te zien bij Pau!l en Nieuw (op ongeveer 1 uur en 11 minuten) De songtekst was zelfs al snel te vinden op internet (met correctie van JD) En Dulles heeft zelf de tekst op Facebook geplaatst... Het nieuwe nummer is verrassend, erg muzikaal, maar vooral ontroerend mooi!
Peet vanochtend: "Toch eigenlijk wel raar, dat je je nummer net zo noemt als een nummer van een andere Nederlandse artiest..." Ik had er helemaal nog niet bij stilgestaan. De Weg van Guus in 2011, die in 2012 bijna naadloos overgaat in De Weg van 3JS? Toeval? Ik laat me voorlopig maar even door deze Weg leiden. Nieuwsgierig waar die me zal brengen, er op vertrouwend, dat ik door de donkere dagen heen zal dansen!
En langs deze WEG wil ik iedereen dan ook een gelukkig, gezond, muzikaal, vrolijk, gezellig en liefdevol 2012 wensen! |
|
|
|
Ingezoomd, deel II
Foto | Ingezoomd. Het verhaal achter de foto's...
|
31 December 2011 | 11:02:32
|
Oliebol!
 Ik houd eigenlijk helemaal niet zo van oliebollen. Vette deeghap. Alleen met krenten en veel poedersuiker vind ik ze wel te doen. En het verhaal, dat een oliebol eigenlijk best gezond is, verandert daar verder weinig aan. Ze zijn vet en ze stinken. Altijd al gedaan... Appelflappen en ananasflappen. Ja, die vind ik dan wel weer erg lekker. Alleen schijnen die dan weer niet zo gezond te zijn als oliebollen. Raar. Zit toch fruit in?
Vroeger at ik altijd alleen al appelflappen en oliebollen met rozijnen. De kale bollen liet raakte ik niet aan. En dan die lucht die door het hele huis hing... Vroeger werden bij opa en oma in huis (of in de schuur?) al oliebollen gebakken. Het rijzende beslag stond door het hele huis. En als ik dan geluk had, werden er ook een paar flappen gebakken. Later bakte mijn vader ze zelf. Met de frituurpan op zolder, onder het open dakraam, want mijn moeder wilde die lucht niet door het hele huis hebben. En het open dakraam, daar kon geen afzuigkap tegenop! En pap bakte de allerlekkerste appel- en ananasflappen ooit!
Ook toen wij verhuisden, bakte pap braaf elk jaar oliebollen en flappen. Alleen niet op zolder, want die hadden we niet. Nee, in de schuur. En als hij dienst had, moest mam het overnemen. En net als toen opa en oma er nog woonden, stonden ook nu weer overal de emmers met oliebollenbeslag. Broertje en ik hoefden het niet in ons hoofd te halen om de douchedeur open te doen. Douchen was toch niet handig op oudejaarsdag, we zouden zo weer stinken...
Pap bakte voor iedereen. Voor de halve straat, voor opa en oma, voor collega's, voor onze vriendjes en vriendinnetjes, maar natuurlijk vooral voor ons. En er blijf altijd genoeg over om ook in het nieuwe jaar nog te eten. Handig voor als we weer eens vergeten waren om brood te kopen (zoals nu bijvoorbeeld...) En het allerlaatste restje was altijd voor de vogeltjes, kwamen die de winter ook een beetje goed door...
Nu, jaren later, geen paps, geen oliebollengekte meer. Maar nu hebben we een lief klein neefje, dat op 30 december jarig is. En ik heb een collegaatje dat net zo gek is als mijn paps. En beide wonen in Pekela. Dus voor mij geen verjaardagsfeestje van neeftje meer, zonder oliebollenafsluiter. We kwamen net op tijd. Ze hadden de hele zooi al opgeruimd en zaten lekker aan tafel koffie te drinken. En ook al houd ik dan niet echt van oliebollen, de gekte er om heen, vind ik wel erg gezellig! Natuurlijk kregen we ook een zak vol mee. De zak met oliebollen staat op het aanrecht. Vanavond gaan de bollen op tafel, maar de flappen zijn er, gek genoeg, allemaal al uit gegeten! |
|
|
|
Verkeerd verbonden? Nee! Slechte verbinding...
Marketing | Bij Clau thuis...
|
30 December 2011 | 14:25:57
|
Telefoonterreur...
Ik weet dat er een "Bel-me-niet-register" bestaat. Maar Peet en ik vinden het veel te leuk om al die bellende bedrijven voor de gek te hebben. Zeggen dat we geen brievenbus hebben als de Telegraaf belt om een abonnement aan te smeren. Wat echt klopte, want we waren op dat moment druk bezig met het plaatsen van kunststof kozijnen en deuren. Wij vinden het gewoon leuk om de telefoonterroristen een beetje te plagen. Hun dag een beetje te verpesten. Zijn we erg goed in. Peet misschien nog wel beter dan ik. Hij heeft ooit de telefoon midden op tafel gezet en is er bij weg gelopen. Telefoniste voelde enige afstand! "Klopt". zei Peet, "Ben tussendoor even verder gegaan met nuttige dingen..."
Net had ik er weer eentje aan de lijn. Ik nam de telefoon op en ik hoor een hoop lawaai, maar niemand die iets zegt. Ik roep 3 keer hallo in de hoorn en eindelijk begint er iemand te praten.:"Goedemiddag *kraak* u spreekt met *kraak* van *kraak* spreek ik met *kraak."
Ik antwoordde, dat ik ten eerste niet verstaan heb wie ze was en waarvoor ze belde en ten tweede niet heb kunnen verstaan wie ze graag wilde spreken. Geïrriteerd vroeg ze, of ze sprak met mevrouw S. Ik antwoordde, dat dat niet het geval was. Waarop zij zei, dat ze dan verkeerd verbonden was. Ik: "Nee hoor, u bent niet zo zeer verkeerd verbonden, u hebt gewoon een erg slechte verbinding!" Ik ben namelijk niet mevrouw S. meneer S. die woont hier wel."
Ze vond me niet echt grappig. Zou wel terug bellen, als meneer S. thuis was. Ik gaf haar alleen nog de tip, dat ik voor haar hoopte, dat haar verbinding dan wel beter was! |
|
|
|
Rustig avondje uit eten
Sentimentele trut
|
29 December 2011 | 21:54:34
|
Maar een keer een avondje uit eten. Want dat doen we tegenwoordig veel te weinig... Alle restaurants in de omgeving van Winschoten zijn getest. In de omgeving Beilen/ Westerbork ook. Zelfs in Groningen, Berlijn en in Volendam kunnen we een aantal lekkere restaurants aanbevelen! 2011 was het jaar van uit eten gaan. Te veel om over te bloggen. Deze keer was de laatste van het jaar. Uit eten, zoals uit eten hoort te zijn! Gezellig, bijna alsof je thuis bent En in goed gezelschap. Deze keer met nichtje en haar kersverse man. Bij de plaatselijke pizzeria (waar we al helemaal niet vaak genoeg komen).
Eerst even trouwfoto's bekijken, want voor het eten heb je nog geen vette vingers. Prachtig stel op een sprookjesachtige plek... Daarna door. Even langs de locale kerstmisacttractie. Mag toch hopen, dat ze meedoen aan een lampjeswedstrijd. Kan me niet voorstellen, dat je je huis vrijwillig zo versiert. Het leek wel Wales!
Ons inmiddels bijna vaste plekje voor het raam. Zodat we goed konden zien dat die ene politie-auto toch wel heel veel rondjes rotonde reed. Berichtje gestuurd naar de vermoedelijke chauffeur en ja hoor, Bingo, volgende rondje stak hij netjes zijn hand op...
Peet vertelt het sappige verhaal van een hete brandweerinzet op eerste kerstdag. Wij allemaal in een deuk. En dan ineens vallen Peet en ik stil. We kijken elkaar aan. Uit de boxen klinkt "De Weg" van Guus Meeuwis. De allereerste keer ooit, dat ik dat nummer ergens op een radio hoor. Dat ik hem ergens in het openbaar hoor. Even slikken. Nichtje had het direct door. Toeval bestaat niet. Toch?
Het toetje smaakte heerlijk en we hebben nog lang nagetafeld. Het restaurant was al lang leeg en wij werden steeds grappiger. We waren echt niet vervelend. Heus niet! We hebben bedacht, dat een weekendje Volendam in het weekend van 7 juli ons wel een goed plan leek (Votown) Alleen willen Peet en TwitterlozeR. dat alleen maar, als Monique dan ook komt... Meteen maar even aan 3JS gevraagd. Helaas geen antwoord op gekregen. Maar ze kunnen natuurlijk ook niet overal antwoord op geven. En helemaal niet op "geflauwehoer"... TwitterlozeR. voegde er zelfs nog aan toe, dat hij dan wel graag een slaapliedje wilde gaan zingen bij 3JS thuis. En geloof me, hij is er gek genoeg voor!
Ons laatste etentje van 2011. Dat er in 2012 maar veel van dit soort etentjes of andere gezellige feestjes mogen volgen! Peet en ik zijn het perfecte dineergezelschap. En we zijn te boeken! Ik heb mijn agenda bij de hand. Roept u maar! |
|
|
|
JURK! En 3JS, een fantastisch begin van de Kerst...
Mooi Volendams...
|
27 December 2011 | 23:37:32
|
De Fryske Musicnight. Heel veel Fries en veel te weinig Jees. En wat duurt het nog lang tot het februari is. Twee maanden overslaan? Of toch naar Volendam? Maar wat nou als die horrorwinter dan ineens uitbreekt? Sta je daar in je eentje op de Afsluitdijk. En ik kan Peet toch niet zomaar alleen laten op tweede kerstdag? En toen ineens was daar een lichtpuntje. Op diezelfde Fryske Musicnight met veel te veel Fries en te weinig Jees...
"Ze komen op Kerstavond in de Oosterpoort! In het voorprogramma van JURK!"
"Maar dat is toch geheim?"
"Het staat gewoon in hun agenda! Echt!"
Natuurlijk heb ik meteen 's nachts gekeken toen ik thuiskwam. En natuurlijk heb ik meteen de volgende dag een slachtoffer gezocht om mee te nemen. Lang hoefde ik daar niet over na te denken. Vriendinnetje B. is al tijden benieuwd naar 3JS. En nu dus mooi te combineren met JURK! Twee vliegen in één klap. Ik hoefde niet heel veel moeite te doen om haar over te halen. Ze is namelijk op eerste kerstdag jarig en ik zou haar het kaartje gewoon voor haar verjaardag geven. Dat deed ik vroeger ook altijd al met Clouseau...
Even was ik nog bang, dat het allemaal niet door zou gaan. Ineens was het optreden weer verdwenen uit de agenda. Eigenlijk wel logisch, want het zou toch geheim zijn? Maar toen ik al van verschillende kanten gehoord had, dat 3JS nog nergens in het voorprogramma waren geweest bleven alleen de laatste 2 data over. En op 22 december waren de Jees bij Dommelsch live. Bleef dus alleen nog de 24ste in Groningen over. Vandaar ook mijn blije tweet! Krijg ik dus gewoon een bevestiging van JK! Ons Jurk-feestje kon nu echt helemaal niet meer stuk! Hoewel we het natuurlijk eigenlijk stiekem gewoon al wel wisten. Wij verdenken 3JS er zelfs van, dat ze gewoon graag wilden, dat wij ook zouden komen (tuurlijk, tango-dansende fantasie...)
We gingen niet haasten. Rustig die kant op wandelen en netjes naar binnen. Niet rennen, gewoon braaf wachten. En de echte JURK!-fans voorlaten. Wel zo aardig van ons vonden we zelf. En we hadden best een mooi plekje. Hoefden we ook niet zo enorm omhoog te staren...
Ze begonnen met het prachtige ingetogen "Hou van mij" (geloof me, dat doen we heus!) Vriendinnetje B. was meteen onder de indruk. "Wow, wat kan die zingen! Wat een stem!" (ja, dat wisten wij natuurlijk al wel langer...) Al snel waren we gespot. Logisch, want wij stralen nou eenmaal zo hard, dat we bijna licht geven! "De Stroom" en de hele zaal ging los. "Je vecht nooit alleen" en even moest ik weer slikken. En toen werd het echt Kerst! Met "Have yourself a merry little Christmas" wow...
Vier liedjes. Veel te weinig natuurlijk weer. Maar gelukkig kwam JURK! En JURK! is ook gewoon geweldig. Wat kunnen die mannen er een feestje van maken. En dan die band! En dan ineens, sta je rustig te genieten van "Gloria, in exelcis Deo", komen er ineens drie wijzen het podium op, om even te vertellen hoe het echt moet. Kerst zal nooit meer hetzelfde zijn...
Een van de hoogtepunten van Jurk was denk ik wel de karaokeversie van "KABALIS" Vriendinnetje B. en Sab gingen helemaal los. Maar ook Dulles zat achter de coullissen zichtbaar te genieten! En wat voelde ik me betrapt toen ie recht in mijn camera keek...
Vier en half liedje, veel te weinig natuurlijk. Maar gelukkig waren de mannen van JURK! Echt fantastisch. En nog mooier was het, toen 3JS toch nog terug kwamen voor de toegift. 2 nummers zelfs! Silent Night en het prachtige Limburgse "Het verrukkelijke leven" En ja, ook dat kan ie dus. Volgende keer dan eindelijk dat Gronings nummer? Ik wil best helpen om de tekst te oefenen. Helaas kan ik alleen niet zingen...
JURK! en 3JS, ik kan me echt geen betere manier bedenken om de Kerst te beginnen! Enorm bedankt voor weer een onvergetelijke avond! En namens (toen bijna jarige) vriendinnetje B: Erg bedankt voor het drumstokje!
|
|
|
|
Advent
Bij Clau thuis...
|
27 December 2011 | 19:16:41
|
.jpg) December. Tijd van Sinterklaas, van een drukke agenda, van rapportenvergaderingen, van oudergesprekken, van nakijken van etentjes en gezelligheid, van feestjes, van sportdagen en van de tijd voor Kerst.
De Adventstijd. Kompleet met Adventskalender. Dé kalender om me door deze maand heen te slepen. Aftellen naar Kerst. Of in mijn geval, aftellen naar de kersttour van JURK! Met als voorprogramma 3JS. Maar eerst aftellen dus. Met de adventskalender van Kindersurprise.
Dit jaar met parachutespringende kerstfiguurtjes. En Kindersurprise-eieren...
Op één december begon het meteen al. Met de ééndaagse uitwisseling met onze partnerschool in Pekela. Keihard werken.
Ping-pongtechniek doornemen. Estafette in het zwembad. De scheidsrechters instructie geven. Een goed woordje doen voor je team. De juiste wissels inzetten. Je team naar een welverdiende overwinning schreeuwen. En een patatje na. Maar dan ben je dus wel helemaal schor!
Nakijkstress, gecompenseerd met de DVD van Symphonica in Rosso. Sinterklaasvieren op school, Rapportvergaderingen, kerstboom opzetten, kerstfoto's aan de muur, afgelast eindejaarsfeestje, dus dan maar bowlen (en iedereen die mij kent, weet dat ik echt niet kan bowlen en dat ik al helemaal niet van die vieze schoenen aandoe!), prachtig kerststuk van schoonmoe (Ze kan het ook!) en dan eindelijk het kerstsporttoernooi en het kerstdiner. Dan weet je dat het kalenderjaar er bijna op zit. En dat je twee weken vakantie hebt... En dat is maar goed ook, want door al die drukte (of door de kindersurprise-eieren) had ik al een aantal keren erg slecht geslapen...
En toen was het dus al vrijdag. Nog maar één nachtje slapen tot het laatste vakje van de adventskalender. Nog maar één nachtje slapen en dan was het echt vakantie. Nog maar één nachtje en dan eindelijk naar JURK!
Maar natuurlijk eerst even de laatste kerstboodschappen. En wanneer kun je dat nou beter doen, dan op de laatste vrijdag voor kerstavond? Gelukkig was het gezellig druk in de AH. Met veel leuke gezellige mensen en Peet in ik (of eigenlijk vooral ik) in een flauwe bui. Van Peet heb ik regelmatig een valse blik gehad. Om me de mond te snoeren. Maar het hielp niet echt. En dan daarbij, het was niet zijn echt valse blik. Ik leef namelijk nog steeds! (vrij geciteerd naar een lief collegaatje...) We hebben meteen maar genoeg boodschappen gedaan voor de rest van het jaar. Zodat we dit jaar niet nog een keer op boodschap hoeven. En anders gaan we toch gewoon uit eten?
December. De kalender is op en de Kerst alweer voorbij. Het jaar is (bijna) om. Een raar jaar, waar ik liever niet al te lang bij stil wil blijven staan... Op naar volgend jaar!
(Maar gelukkig hebben we de dr. Denker nog om de rest van dit jaar door te komen!) |
|
|
|
Frysk feestje met een Volendams tintje...
Muziekfestivals | Mooi Volendams...
|
27 November 2011 | 23:12:14
|
Eerst winkelen met collega's. Erg gezellig! Oogst: een donkerblauwe suede winterjas, een donkerblauwe corduroy blazer, een zwart shirtje, koraalrood hempje, zwart hempje en een blauw-zwart kanten topje. En twee zere voeten...
En dan moet je dus nog naar een feestje. In Leeuwarden nog wel. Met de vaste groep feestbeesten. Onderweg nog even snel omkleden, nauwelijks tijd hebben om iets te eten en met zere voeten op weg. Zo veel mogelijk rotondes vermijden. En vooral niet toeteren. Heel veel Jan Smit aan moeten horen (En hoewel ik Jan best lief vind, hoef ik hem niet 30 liedjes achter elkaar te horen... Ik ga echt die memorystick in de auto binnenkort eens grondig onder handen nemen!) De leuke jongen van het parkeren nog even geplaagd. Volgens mij had hij best met ons mee willen feesten. Hadden we hem nou toch maar fooi gegeven... Onderweg naar het podium nog lastig gevallen door een vriendelijke meneer die ons bloeses met Friese pompeblêden wilde aansmeren. Hem hem maar vriendelijk verteld, dat ik daar als Groningse toch echt niet aan kon beginnen! En toch nog vroeg genoeg bij het WTC aankomen om mooi vooraan te kunnen staan. Wel dom, dat we daarbij niet goed opgelet hadden, dat er een vleugel op het podium stond. Pal voor onze neuzen. Om nog maar te zwijgen over die camera die veel te dicht bij ons stond... Zou Dulles zich toch nog iets aangetrokken hebben van mijn tweet?
Er kwamen een hoop Friese artiesten langs. Het voelde een beetje alsof we in de Friese versie van het MPF waren beland. Ze hebben daar in Friesland gewoon hun eigen Wia Buze, een Friese Sieneke, een eigen Heleboel en een eigen Albert Gras, compleet met dweilorkest... En normaal versta ik prima Fries, maar ik geloof, dat de akoestiek in de zaal niet heel geweldig was
Okee, ik moet toegeven, er zat ook wel iets leuks tussen. Elske DeWall en Die Twa bijvoorbeeld. Maar gelukkig waren daar ook al snel de Jees. Heel snel. Sneller dan we verwacht hadden zefs. Ze begonnen met een prachtig duet "Dûnsje..." met Elske DeWall. Dulles kan gewoon zelfs in het Fries zingen! Helaas was het ook al akelig snel afgelopen. Maar dat maakte ons al niet veel meer uit. Wij hadden onze portie aandacht al wel weer gehad. Toen Dulles "Hou van Mij" aankondigde, leek het er zelfs op, alsof hij dit speciaal voor ons zong: "Voor al die dames die graag even weg willen zwijmelen" En daarbij keek hij ons wel heel indringend aan...
Na de Jees hebben we lang staan twijfelen. Blijven we vooraan staan? Voor het geval dat ze nog terugkomen voor nog een nummer? Of gaan we buiten een frisse neus halen? Gaan we ergens iets eten? Of iets drinken? Of misschien ergens zitten? Want die zere voeten... Toch maar besloten, dat we voor bij het podium vandaan zouden gaan. Dorst en trek gingen even voor. En ach, de Jees zaten vast al bijna op de Afsluitdijk. Wel flauw dat ze niet even twitterden of ze nog weer terug zouden komen. Ze zouden toch niet bang zijn, dat wij ze zouden gaan stalken?
Na het hapje en het drankje vonden we het wel mooi geweest. Waar wij stonden, was het geluid echt heel slecht. En de voeten deden nog steeds zeer. Tijd om naar huis te gaan. Maar niet nadat wij geconstateerd hadden, dat de akoestiek in de lege entreehal stukken beter was, dan de akoestiek in de zaal. En dan heb ik het dus echt alleen maar over de akoestiek...
Toen ik thuis al heerlijk in mijn bed lag, met mijn benen omhoog, las ik, dat Dulles toch nog een duet gezongen had met Syb. Balen, maar ik was wel mooi blij dat ik eindelijk lag. Winkelen én daarna nog naar een feestje. Erg leuk allemaal, maar dat vonden mijn voeten dus niet!
|
|
|
|
"Bekijk 't!"
Theater | Onderwijs, elke dag anders!
|
25 November 2011 | 23:48:17
|
"Wie? Negativ? Heet die echt zo? Nee toch? Waar moet ik die van kennen dan? Negativ dus. Nooit van gehoord. Rapper zei je? Nee sorry, daar ben ik niet zo in thuis. Maar goed, als jullie zeggen dat hij goed is, dan geloof ik jullie en dan laat ik me verrassen!"
Elk jaar gaan we met de tweede klassen naar het theater. Meestal tijdens het Jonge Harten-festival. Vorig jaar, naar de voorstelling HerculISH. Een spetterende eigentijdse remake van een klassiek verhaal. Met veel humor en nog meer energie en dans waar de deelnemers aan het programma So you think you can dance absoluut jaloers op konden zijn.En dit jaar naar de voorstelling Strada van theatergezelschap Bekijk 't! Met een hoofdrol voor rapper Negativ dus. Een verhaal over dromen en bedrog. En natuurlijk over liefde en over het goede en het kwaad. Losjes gebaseerd op de film La Strada van Frederico Fellini en ook een heel klein beetje geïnspireerd door The Titanic (Die toevállig net de avond ervoor nog op tv was!) Met bovendien nog een klein sausje van Dirty Dancing.
Iedereen heeft een droom. De een blijft dromen, want als een droom uitkomt, is het geen droom meer en heb je niks meer om te dromen. De ander maakt dromen waar, want als je dat niet doet, blijven dromen maar bedrog. Ook de acteurs in Strada. Ze hebben allemaal een talent. Alleen weten ze dat niet. Of ze hebben juist geen talent, maar ze denken dat ze dat wel hebben. En dat talent verkopen ze voor 100,- aan ene ZAMP. En Zamp gaat iedereen wel even beroemd maken. Natuurlijk zien ze hun geld nooit weer terug. Maar ook oplichter Zamp blijkt uiteindelijk een hart te hebben. En een droom. Zamp geeft zijn oplichterspraktijken op en kiest voor liefde, vriendschap en voor zijn droom.
De kracht van de voorstelling ligt in het talent. De acteurs kunnen allemaal ook echt iets. Zingen, dansen, heel veel praten, grappen maken. Of ze hebben ballen. Basketballen. En wat "Duan" daar allemaal wel mee kan... Ontzettend knap.
Maar de ballen waren niet de enige kracht van het stuk. Humor en herkenbaarheid. En de herkenbaarheid kwam soms letterlijk erg dichtbij. In de voorstelling waren filmfragmentjes verwerkt waar je zelf in had kunnen zitten! Je kon namelijk je eigen filmpje insturen dat verwerkt werd in de voorstelling. En als je dan geluk had, had het zomaar ineens gekund, dat je je eigen gezicht terug zag op het grote scherm! Of misschien zelfs wel in de videoclip Snelweg van Negativ ft. Sanguita (een van de actrices). De afsluiter van de voorstelling, waarin het verhaal nog een keer in vogelvlucht voorbij komt. En als ik het goed begrepen heb, dan verandert deze clip regelmatig en zijn er verschillende versies in omloop...
Strada, een knipoog naar klassiek, maar vooral heel modern, heel flitsend, heel herkenbaar en met een duidelijke boodschap: Dromen mag, als je talent hebt, moet je je best doen, om je talent te ontwikkelen, maar je moet uitkijken wie je daarbij vertrouwen kunt!
Ik zou zo weer met een klas naar deze voorstelling gaan. Maar dan zou ik wél van te voren ook filmpjes laten maken en op laten sturen. Wat is er nu leuker dan jezelf terug te zien in een toneelvoorstelling? Want natuurlijk hebben ook mijn leerlingen gewoon veel talenten!
Negativ heeft ons na afloop nog op de foto gezet. Hij twitterde zelfs nog, dat hij het publiek zo leuk vond! En als je goed kijkt, dan zie je me misschien zelfs nog wel ergens zitten!:
Foto gemaakt door Negativ. Bron: Twitter |
|
|
|
Feest!
Op stap met Clau
|
20 November 2011 | 23:12:49
|
Twitterberichtje: "Zeg, heb jij binnenkort nog een 3JS-vrij weekend???"
Ja, wel drie. Alleen die zitten al wel, vol met heel veel andere leuke dingen! Speurtochten in het bos, etentjes met vrienden, een Tiroler verjaardagsfeestje én een bruiloft. Veel gezelligheid, veel lol, maar vooral: veel "latertjes"! En vind dan nog maar eens de tijd om erover te bloggen...
Twee weken geleden. In het bos
Normaal gaan we altijd met buurtvereniging Bovenburen het bos in. Eén keer per jaar. Met zaklampen, pennen, een tas vol met lekkers en een gezellig groepje. Dit jaar ging dat niet lukken. Dit jaar zaten we met de brandweer in Berlijn. Gelukkig kwam er een herkansing. Met Peets PV het bos in. Bijna dezelfde ingrediënten. Dezelfde aanwijzingen, dezelfde invulpapieren, dezelfde suffe vragen, leuke mensen (alleen wel een stuk minder dan normaal!), zaklampen en een goed gevulde tas. Maar hoe de arme Sjarmanta ook haar best deed, ze kon in haar eentje niet twee volle bussen met bovenburenaren goed maken. Volgend jaar gaan we gewoon weer met Bovenburen mee. Hopen we tenminste!
Vorige week. Tiroler feestje
Verrassing voor de jarige. En wij ook allemaal zo gek om volledig uitgedost over straat die kant op te gaan. Gelukkig was het niet heel ver lopen. En gelukkig liepen we allemaal voor gek. Verrückte Leute, Bier, Wein, Schnapps, Bratwurst und Musik. En ik kon heerlijk vals Duits meekrijsen! Dé ingrediënten voor een avondje lol. Volgend jaar weer? Een kleine sfeerimpressie:
Gisteren. Bruiloft van de buren
Woensdag zijn ze getrouwd. Ik was nog aan het rommelen op de bovenverdieping, toen ik buiten gerommel hoorde: "Buurvrouw, niet schrikken hoor! We zetten even jullie buren op het dak!" Bruidje op het dak van het schuurtje, brandweerman op de ladder om haar te redden...
Gisteravond, we stonden op het punt om naar onze taxi te wandelen. Weer diezelfde meneer. Nu bij ons voor de deur. Of wij een keukentrapje hadden en of zij die dan wel even mochten lenen. Ze moesten namelijk alle alle lampen in het hele huis vervangen. Door gekleurde lampen... Ben benieuwd hoe de buren de lampen weer teruggedraaid hebben. Ons trapje hebben ze daarvoor in elk geval niet geleend!
Het was een gezellig feestje met heerlijke hapjes, drankjes en gezellige oerhollandse, live-muziek van Savana. Als je haar niet kent, ze past prima in het rijtje Marlous, Charlène en Sieneke. Nieuwsgierig? Voor boeKINKen kunt u mailen naar....) En Danny-Boy. Serieus zo heette hij! Nou ja, dat was zijn artiestennaam dan. (Ik zei nog, dat ik twee broers ken, die samen zo heten, en dat ik bovendien een bus ken, die zo heet...) En deze Danny-Boy was de perfecte mix tussen Burdy en Rinus. Maar dan wel een stuk gezelliger! Het leek het MPF wel! Peet en ik waren helemaal in ons element... Ondanks dat we er niet veel mensen kenden, hebben we een erg leuke avond gehad! Buren, bedankt!
Drie weekenden vol met gezellige feestjes. En dan is het volgende week eindelijk weer tijd voor... Juist! |
|
|
|
Jalalalalalalala: Hoger, harder, verder wil ik gaan!
Muziek/Concert | Mooi Volendams...
|
31 Oktober 2011 | 20:38:13
|
Voorpret
.jpg) Aan het begin van de week hadden we besloten, dat we allemaal nog wel iets roods in de kast hadden. Per slot van rekening waren we allemaal naar Symphonica in Rosso geweest. Rood werd het dus. Zouden we tenminste opvallen. En bovendien, zo verdween het rood niet meteen helemaal achter in de kast. (Tuurlijk, ik weet ook wel, dat we helemaal geen rood aan hoeven te doen, dat we zo ook wel opvallen, maar dat maakt niet uit!)
Zaterdagmiddag, uurtje of twee stond Taxi Clau bij Sab voor de deur. Of eigenlijk reed de taxi haar deur voorbij. Ik kwam namelijk van de andere kant dan de vorige keer. En ik miste TienTien. Die was tenminste een stuk duidelijker dan TomTom... Twee dames in het rood in de auto! We waren er helemaal klaar voor! Een hoop gekakel, en. Oh nee, daar zouden we verder niet over bloggen! Maar wel op de snelheid gelet deze keer. En Sab moest mijn rommel sorteren, zodat we een zak met lekkere dingetjes mee konden nemen naar de HMH. Biggen bijvoorbeeld...
In Amsterdam, de auto geparkeerd in de veel te krappe en best drukke parkeergarage bij de Woonboulevard. Sab, weet je zeker, dat we hier vannacht gewoon weer uit kunnen rijden? Niet dat je maar tot 12 uur kunt uitrijden?" Maar Sab verzekerde me, dat het allemaal wel goed zou komen! We stonden op parkeerdek 4, in vak G. (Voor de zekerheid ook nog maar even naar Peet ge-sms't. Voor het geval dat we onze auto in de drukte niet weer terug konden vinden.) "Ruzie" gemaakt met een meneer die met een karretje de lift omhoog wilde. Wij gingen naar beneden. Hij vond dat wij niet in de lift mochten: "Ik dacht dat die alleen voor minder validen was?" Tssss wij hadden gewoon echt geen idee hoe we anders naar beneden konden komen! Wij waren toch zeker ook maar gewoon twee provinciaaltjes in de grote stad? Chagrijn!
Het was nog niet heel druk voor de deur. Maar al wel erg gezellig. De ene bekende na de andere. Voorpret is halve pret. En het duurde dan ook niet lang, voordat we onze zak met biggetjes open konden trekken. Feest!
Pret
Om half 7 mochten we eindelijk naar binnen. " Rustig lopen hoor!", zei de meneer van de beveiliging nog.... Tuurlijk, wat denk je zelf!!! RENNEN! En dan kan ik toch ineens wel heel hard! Vooraan bij het hek. Wel een beetje aan de zijkant, maar een prachtige plek. En de vloer plakte gelukkig ook helemaal niet! Prima uitzicht. En allemaal gezellige mensen. Dat .jpg) was toch wel het belangrijkste.
Vanaf het eerste moment was het duidelijk. De mannen hadden er zin in! Ze gingen helemaal los. En wij deden mee. Wat een fantastisch feest. Wat een avond! Geweldige gasten. Bertolf is een schatje en Raphael Gualazzi ook. En dan Dulles zelf! Ik kreeg het er gewoon "Italiaans benauwd" van, toen ie pal voor mijn neus nogal sexy stond te swingen.... WOW! Sanne Hans (Miss Montreal), die Dulles nog even fijntjes duidelijk maakte, dat zij niet de gene was met een drankprobleem, maar dat hij dat zelf was: " Jíj hebt een drankprobleem! Jij kunt namelijk helemaal niet drinken!" En Ellen ten Damme, die Plattgefickt, op de kop, in haar kanten boxer, de zaal op zijn kop zette... Ik heb 2,5 uur lang staan genieten, en met mij al die andere mensen, want ik heb alleen nog maar lovende woorden gehoord en gelezen. Ook nu ben ik nog volop aan het nagenieten. Ik heb de hele dag met een brede grijns door school gelopen. Er dansen al twee dagen 3JS door mijn hoofd... Lieve mannen, en lieve gasten, ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Bedankt voor deze meer dan geweldige ervaring!
Nog een klein vraagje aan Dulles: Je hebt je toch hopelijk niet bezeerd toen je (bijna) over die box struikelde???
Napret
Natuurlijk konden we niet zomaar naar huis rijden. We waren nog lang niet uitgepraat. En napret is dubbele pret! Samen foto's gekeken en natuurlijk moesten we ook nog even samen op de foto. Wat weer meer dan hilarische kiekjes opleverde. Uitgebreid afscheid genomen, .jpg) maar toen werd het toch echt tijd om de auto op te zoeken. Parkeerdek 4, vak G... En dat was nog wel even zoeken....
Het parkeerdek was namelijk HELEMAAL leeg. Er stond precies één auto. Die van mij. Ik kreeg helemaal de kriebels. Wat nou als we de garage niet uitkomen? Wat nou als we echt maar tot 12 uur konden uitrijden? Sab bleef rustig: Tuurlijk kunnen we er wel weer uit! Beneden stonden toch zeker ook nog auto's? En de deur was toch gewoon open? En we konden toch betalen?" Gelukkig had ze gellijk en viel het inderdaad mee. Zigzaggend en dwars over alle lege parkeervakken zijn we de garage uitgereden. Pas in de auto bekende Sab me, dat ook zij die lege parkeergarage niet écht een pretje vond... Gelukkig hadden we nog ruim een uur de tijd om op adem te komen, uitgebreid hardop na te dromen. En het laatste restje biggetjes op te eten!
|
|
|
|
Een echte MacGyver II
Dieren/Katten | Bij Clau thuis...
|
25 Oktober 2011 | 22:44:50
|
Vorige week, eindelijk een welverdiend weekje weg. Oppas voor MacGyver was snel geregeld. Moeke wilde haar elke dag wel eten komen geven, de bak verschonen en een uurtje laten luchten. Alles waar mams aan moest denken, stond op een briefje: Eten, water, ze mag naar buiten, maar als ze alleen is, dan moet ze weer naar binnen. Ze moet boven blijven. Als ze niet naar boven wil, dan doe je haar luikje maar zo, dat ze wel naar boven kan, maar niet naar beneden, ze gaat vanzelf naar boven als ze honger krijgt...
En als MacGyver echt lief was, wilde mams ook wel even komen knuffelen en spelen. Vooral dat laatste vond ze erg fijn vertelde mijn moeder me nog in een SMS: "Geniet maar lekker, MacGyver zit keihard naast me te spinnen..."
Vrijdag, we waren bijna thuis, belde mams weer. Dat we niet raar op moesten kijken, als MacGyver niet gewoon boven zou zitten maar beneden. Ze had het namelijk voor elkaar gekregen om haar luikje zelf open te maken. En dat had ze niet met zachte pootjes gedaan. Ze had het rubbertje er tussenuit weten te slopen, zodat het luikje gewoon naar beide kanten open kon. Mijn moeder vond MacGyver dus elke dag gewoon beneden in de woonkamer. Eigenwijs, lekker in het zonnetje voor het raam of op de bank... En ze heeft niet eens een Zwitsers Zakmes...
Stiekem moest ik er wel om grinniken. Het was niet de eerste keer, dat ze op een bijna onmogelijke manier ergens tussendoor geglipt was... Ik kan dan ook alleen maar zeggen: Dan moet je je kat ook maar geen MacGyver noemen! |
|
|
|
Weekje vakantie
Vakantie/Weekendje-weg | Op stap met Clau
|
23 Oktober 2011 | 22:41:42
|
Ooit liet ik mijn leerlingen in een verhaal van 150 woorden hun herfstvakantie beschrijven. Een leerling had de opdracht niet goed begrepen en beschreef in 150 losse woorden hoe zijn vakantie geweest was. Ik krijg het niet voor elkaar om ons midweekje in zo weinig woorden te beschrijven. Het gevoel van rust, geluk en vrijheid van zo'n midweekje laat zich niet zomaar vastleggen... (En voor mijn eerste twee dagen van de vakantie was ik alleen al 2 blogs kwijt...)
Huisje met sauna-internet (dat het niet altijd deed)-Film 1- Prachtig weer- af en toe een drup regen (vooral 's nachts) - Heerlijk uit eten geweest (dagelijks. Een keer zelfs in een privérestaurant) - rust - ruimte - Dalfsen - Ommen - Zwolle - veel te kort - Legoworld in Zwolle (Peet heeft een hobby en gelukkig was het er helemaal niet druk - lezen (Harry Potter is eindelijk weer uit) - op de foto met Harry, Hagrid en zelfs met een lego-Peet - afsluitend etentje in Spier - dagje winkelen in Leer en Papenburg - computeren - tijdschriften - uitgebreid ontbijten - uitslapen...
Jammer dat het weekje vakantie al weer voorbij is. Gelukkig mag Peet woensdag al weer een paar dagen op reis...
|
|
|
|
Vrij-gezellige dag
Relaties/Trouwen | Op stap met Clau
|
20 Oktober 2011 | 22:00:03
|
Zes dames, een picknickmand, thermosflessen, een paard een een huifkar, samen op pad
Mailtje: Strikt geheim, feestje voor M&R. Zaterdag 7 oktober. Gevolgd door het programma.
Peet en ik baalden. Leuk zon feestje en ook het programma klonk wat ons betreft prima. Alleen die datum
Dan zouden wij in Berlijn zitten. Geen vrijgezellenfeestje voor ons dus. Maar daar hadden we snel iets op bedacht. We zouden M&R gewoon meenemen naar Symphonica in Rosso. Dan zou dat gewoon ons vrijgezellenfeestje worden. Zonder dat zij dat wisten natuurlijk
We hadden het net geregeld, kregen we een nieuw mailtje: Gewijzigde datum feestje M&R. Het zou nu op 15 oktober worden. Natuurlijk heb ik toen meteen gemaild: "Uhm, M&R zijn er die zaterdag niet. Dan zijn ze in Arnhem. Naar Symphonica in Rosso. Met ons."
Laatste poging. 16 oktober. Dan zouden ze vast niks hebben. Na zon avondje feest moesten ze toch zeker uitrusten? (En Peet en ik natuurlijk ook) Wij waren er bij! Alleen het programma was geheim. We moesten ons maar laten verrassen. En warm aankleden.
Om 12 uur hebben we ze overvallen. Met veel lawaai, toeters en bellen en vooral heel veel rommel. Je zult het allemaal maar moeten opruimen! De mannen en de vrouwen gingen uit elkaar en we lieten ons verrassen. We hoefden nog net geen blinddoek voor!
_klein.jpg) Zwiggelte werd het. En al snel hadden we door, dat we op een huifkar mochten. En de aanstaande bruid mocht haar menkunsten laten zien (dat ze ooit een mencursus gehad had, en dat ze daarbij met wagen en al in een boom was blijven hangen, was daarbij maar een detail) Ze kreeg een herkansing. Op de bok van een huifkar. En Paard Fieneke zou haar wel helpen. Ze was met één vinger te besturen. De toekomstige bruid kreeg bovendien het advies om de teugels niet al te strak te houden. (De aanstaande bruidegom mag ons wel dankbaar zijn!)
Ze had haar wagen volgeladen vol met
. En een hele lading thermosflessen en een High-tea voor onderweg. Want Fieneke wilde vast wel ergens stoppen om te rusten. En dat Fieneke de weg wist, dat was al snel duidelijk. Ze sloeg uit zichzelf af en ze stopte bij het picknickbankje. Alleen toen wilden wij nog niet stoppen. Bovendien was er juist op die plek nog geen zon. We reden nog even verder. Totdat M. zich naar ons omdraaide om te vragen waar ze nu langs moest. Had ze beter niet kunnen doen. Fieneke zag haar kans schoon om rechtsaf te slaan en zo een flink stuk af te snijden. Zou de aanstaande  bruid dan toch per ongeluk iets te hard aan de touwtjes getrokken hebben toen ze zich omdraaide?
Fieneke wilde vervolgens helemaal niet meer stoppen. Geen enkele plek vond ze goed genoeg. Ze wandelde stevig door. Water hoefde ze ook al niet. Onze picknick konden we wel op onze buiken schrijven. Fieneke wilde naar huis en ze wist de weg. Dus moesten we maar in de kar High-teaen. Vermoedelijk toch de origineelste plek waar we dat ooit hebben gedaan!
En Fieneke liep gewoon stug door. Behalve toen we de weg over wilden steken. Ze weigerde. Bleef abrupt staan. Wilde rechtsaf. Wij konden ons alleen niet voorstellen, dat we over die  drukke weg moesten, dus we hebben (met z'n allen!) Fieneke de weg bijna over geduwd. Na ruim twintig minuten moesten we toch bekennen, dat Fieneke misschien wel gelijk had. Hier konden we toch niet langs
Gelukkig liepen we behoorlijk voor op schema, omdat we niet hadden kunnen picknicken, maar we moesten toch maar weer terug. En dan blijkt het nog niet zo gemakkelijk te zijn, om een paard en een huifkar te keren op de weg
Het was een hele ervaring. Lekker in de zon in een huifkar bijkomen van een erg gezellig Symfonica in Rosso feestje. Goed gezelschap en een paard dat de weg wist. Nu maar hopen, dat de aanstaande bruidegom zich beter laat leiden dan Fieneke!
|
|
|
|
Vandaag is Rood...
Muziekfestivals | Mooi Volendams...
|
19 Oktober 2011 | 14:33:28
|
 Al maanden was ik aan het sparen. Rood sjaaltje, rood shirtje, rode armbanden, rode oorbellen, rode hoeden (4 in totaal, verzameld op Dutch Valley), rode legging, rode broek, rode laarzen, rode nagellak, rode bloem. Noem maar op en ik had het verzameld. Als een echte ekster. Alsof ik het allemaal tegelijk aan zou kunnen doen
Ik had wel drie avonden gekund en dan had ik nog elke keer iets anders aangehad. En dat terwijl rood echt niet mijn kleur is!
Uiteindelijk koos ik voor het meest hysterische rode  shirtje. Met rode glitters. De rode legging, de rode bloem, de armbanden, de laarzen en de nagellak. Alleen het rokje was grijs. En de riem. En dat allemaal voor Symphonica in Rosso. Maar niet zomaar Symphonica in Rosso, Symphonica in Rosso met Nick en Simon!
Op tijd in de bus, via Delfzijl, terug naar Winschoten (Peet had georganiseerd, moest zijn collegas in Delfzijl dus een warm welkom heten) Om vier uur ging het dan eindelijk echt richting Arnhem. En om half 7 waren we er al. Eerst nog uitgebreid op zoek naar mijn laarzen, want die had ik natuurlijk al weer uitgedaan. En dan is het erg leuk, om ze af te pikken, zodat ik niet snel een sprintje kan trekken naar het podium
In polonaise naar kaartcontrole, tascontrole (Niet nodig, die is zo klein!) plaspauze en toen was het ein-de-lijk echt tijd om naar binnen te gaan. Gelukkig waren we mooi op tijd om een  plekje vooraan bij de hekken te bemachtigen. Wel een beetje aan de zijkant, en nog best ver van het podium, maar een mooi plekje met veel ruimte. En aan de kant van Nick
Onze prachtig roodgehoede mannen stonden gelukkig dichtbij. Konden ze ons mooi drinken komen brengen. Dat leverde meteen prachtige roze eerste vak polsbandjes op. En iedereen maar wijsmaken, dat ze die bandjes omhadden, omdat ze VIPS uit Volendam waren
Uitgebreid staan genieten van een geweldige show vol verrassingen. En van de jonge meiden die met ons mee waren in de bus. Ze gingen helemaal uit hun dak, daar voor ons bij het hek! Verbaasd staan kijken, naar een wat oudere vrouw, die een plekje vooraan wilde bemachtigen, door te beweren, dat ze op zoek was naar haar dochter. Die smoes hadden we nog nooit eerder gehoord en natuurlijk was ze bij ons dan ook aan het verkeerde adres. Haar dochter stond niet bij ons in de buurt. Moet ze maar beter op haar passen! Nog verbaasder staan kijken naar dat verliefde stelletje dat niet van elkaar af kon blijven en geïrriteerd en verbaasd opkeek als ze een duw kregen. Wat verwacht je dan van een concert???
Nick en Simon hebben er een geweldig feestje van gemaakt, daar in Arnhem. Een van de hoogtepunten voor mij waren natuurlijk de Jees. Volgens mij heeft JK ons zelfs wel zien staan
Een kleine impressie van een mooi feestje! Meer foto's vind je hier
Ik wil volgend jaar wel weer naar Symphonica in Rosso. Dan met de 3JS???
|
|
|
|
"hummmmummummummmummmummmmm"
Reis/Duitsland | Op stap met Clau
|
11 Oktober 2011 | 22:11:35
|
Studietripje naar Berlijn
"We gaan toch niet braaf bij onze kerels zitten?"
"Nee tuurlijk niet, wat denk je zelf? Wij gaan op de achterbank!"
Alleen was de achterbank al bezet. Dan toch maar naast de kerels, want die zaten op de stoelen vlak voor elkaar. En de achterste drie rijen, daar was het natuurlijk wel het gezelligst. Helemaal toen er na de eerste plaspauze, tot grote hilariteit van de hele bus, ineens een echte Tiroler bij ons in de bus zat. Of zoals de buschauffeur het zei: "We hebben er een nieuwe passagier bij!" Misschien dat dat dan ook meteen verklaart waarom hij later dacht hij 36 passagiers moest tellen in plaats van 35?
Netjes om twee uur kwamen we aan bij slot Sanssoucci in Potsdam. We dachten, dat we daar op zoek gingen naar de Russische huisjes, het Holländisches Viertel en een terrasje, maar verder dan het enorme park zijn we helaas niet meer gekomen. Bijna twee uur hebben we er rondgedoold. En toen we eindelijk, hongerig en uitgedroogd aankwamen bij de Bratwurstbude, hadden ze deze al opgeruimd! Gelukkig waren er nog een paar blikjes drinken in de bus, zodat we de ergste dorst konden lessen. Tot aan het hotel zouden we het nu wel vol kunnen houden!
 We reden Berlijn binnen, de "KUDAMM" op. Veel dure winkels en hier en daar een leuk eettentje. En natuurlijk het KaDeWe. En laten we daar nou net vlakbij zitten! Snel de spullen op de kamer gegooid en toen naar de lounge. Gezellig samen even proosten op een mooie reis. En daarna werd het toch tijd om te gaan eten. Alleen hadden wij niet zo veel zin om naar de chinees te gaan. De Griek. Dat leek ons veel lekkerder. En laat iemand nu net een gezellige Griek hebben gezien op de KUDAMM. Zo ver kon dat toch zeker niet zijn?
Na 10 minuten begonnen we aan onszelf te twijfelen. Zat er echt een Griek? Hadden we dat goed gezien? Na twintig minuten moesten de eerste mensen echt heel nodig plassen en na bijna een half uur haakte de helft van de groep af. Ze wilden echt NU eten. Ze sloegen een zijstraat in en wij liepen door. Wij wilden naar die ene Griek. En we zouden hem vinden ook! Zo ver kon dat nu toch zeker echt niet meer ver zijn? Een klein stukje nog. Even tot aan de volgende stoplichten. En ach, we zijn nu al zo ver, we kunnen nu ook nog wel een heel klein stukje verder. Daar zit wel een ijsboer, oh en iets verder zit een Chinees. Maar naar de Chinees wilden we niet. Dan hadden we ook met de rest meegekund... Een tapasrestaurant, een pizzeria oh en wacht, daar zat ie! De Griek! Met de briljante naam "Ach Niko Ach" Eindelijk... En ze hadden nog plek ook! Nou ja, nadat ze twee andere gasten aan een andere tafel gezet hadden...
Eerlijk is eerlijk: Het was de wandeling meer dan waard! Wat een heerlijk eten. En wat veel! En hoe goedkoop! En dan heb ik de Ouzo nog niet eens genoemd! We houden het er zeker in. De volgende keer dat ik naar Berlijn ga, dan wil ik wel naar de Griek.  Lopend! Want ach, het is maar een klein stukje...
De terugweg leek sneller te gaan. Tussenstop in de Engelse "KINGS" pub met wel heel bijzondere bediening. De serveersters waren niet bij onze tafel weg te slaan. En de rugbybrallen uit Hamburg ook niet. Maar dat kwam vast door dat Tiroler hoedje! Tweede tussenstop bij het Hardrock-café. Daar was alleen weinig Hardrock te beleven. Wel een heel gaaf trabantje in de hoek onder de trap. En toen op naar de eindstop: De lounge in het hotel voor het allerlaatste drankje. En natuurlijk konden we ons niet laten kennen. Wij waren de jongsten. Dus wij moesten wel tot het laatst opblijven!
Zaterdag hebben we vooral heel erg ons best gedaan om zo veel mogelijk te zien. De mannen gingen naar de kazerne en wij knepen er in kleine groepjes stiekem tussenuit: Het KaDeWe, de ingepakte Gedächtniskirche, winkeltjes en kraampjes. Helaas was de  Fernsehturm iets te ver lopem. Een uur. Dat was nog verder dan de Griek. En die wandeling van de dag ervoor hadden we nog wel in de benen...
's Middags hebben we in ruim 3,5 uur tijd heel Berlijn gezien. Nou ja, lang niet, want Berlijn is heel groot. Net zo groot als de hele provincie Utrecht. Maar we hebben wel alle belangrijke bezienswaardigheden gezien. Vooral vanuit de bus, maar af en toe ook van dichtbij. We hebben veel geleerd. Trabantjes klinken als "hummmmummummummmummmummmmm" en ook in Berlijn kennen ze ambtenaren en maken ze daar grapjes over.
Na de rondrit hadden we allemaal een dip. Maar zin in eten hadden we wel. Al was het maar 'ne Currywurst want naar de Griek, dat wilden we niet. Dat was veel te ver lopen! Het werd de gulden middenweg. Een Italiaan. En behalve dan, dat ze geen muziek hadden en dat ze ons bijna in de brand staken met de sambuca, was het daar best te eten. De afterparty bij de Irish Pub, nu wel met leuke bediening, met live muziek, met een dansende oma en een "zigeunervrijgezellenfeestje", was een goede afsluiter van een veel te kort, maar erg gezellig weekendje in Berlijn! " hummmmummummummmummmummmmm"
|
|
|
|
(verjaardags)feestje in Siddeburen
Muziekfestivals | Mooi Volendams...
|
02 Oktober 2011 | 11:02:38
|
Ik maak er normaal geen gewoonte van om op een doordeweekse dag uit te te gaan. " Door de weeks, lerares, geef al jaren keurig les"... De weekenden en de vakanties zijn voor feestjes en plezier. Maar soms moet je wel een uitzondering maken. Als de 3JS op nog geen twintig minuten bij je vandaan ergens optreden bijvoorbeeld. Dan mag het nog woensdagavond zijn, maar de 3JS zo dichtbij huis, dat wil ik echt niet missen! Helemaal niet, als lief Jees-vriendinnetje Sab ook nog eens jarig is!
Na een kop koffie reden tante Cis en ik rustig naar Siddeburen. We hadden alle tijd, want de Jees zouden pas rond een uur of 11 komen. En we hadden besloten dat we niet zouden rennen en dringen, maar dat we er maar gewoon op zouden hopen, dat er wel een plekje voor ons vrijgehouden zou worden. Papa di Grazzi hadden we al wel vaak genoeg gezien en Piet Veerman hoefden we ook al niet van dichtbij te zien.
Na een rondje Siddeburen hadden we de auto eindelijk geparkeerd en konden  we naar de tent. We hadden niet verwacht dat het druk zou zijn, maar dat het zo rustig zou zijn hadden we ook niet echt gedacht. We konden mooi doorlopen naar voren, en we konden achter de andere dames gaan staan. Natuurlijk viel ons de camera meteen op. En het was ook al duidelijk, dat de cameramannen de dames al goed in het vizier had! Het plezier spatte van het grote scherm. Want tja, als je dan toch moet wachten op de Jees, kun je maar beter een beetje voorpret hebben! (Volgens mij werd Piet zelfs een beetje nerveus van onze lachbuien... "Sorry Piet, we lachten je echt niet uit hoor!")
 Na de evergreens van Piet en de paaldanseressen en onderbroekenlol van Papa di Grazzi , was het dan eindelijk tijd voor de 3JS (zouden we de foto's van JK en JD in paaldanspakjes ooit nog te zien krijgen?) Zij hadden er net zo veel zin in als wij! Of zouden ze aan onze neuzen (en pretoogjes) gezien hebben, dat we stonden te stralen en te genieten?
Vanaf tien voor 12 heb ik me lopen bedenken, hoe ik duidelijk kon maken, dat Sab om 12 uur jarig was. Ik bedacht me, dat ik haar uitgebreid zou beginnen te zoenen. Dat zou toch wel opvallen? Maar toen het twaalf uur was, keek JK toevallig mijn kant op. Ik begon als een gek op Sab te wijzen en op mijn horloge. Hij begreep het meteen: "Sabrina jarig?" Ik schudde driftig ja en stak beide duimen omhoog. Gelukt! Het laatste liedje was voor Sab! (Helaas heb ik het filmpje niet goed opgeslagen...)
Na afloop hebben we nog even gewacht tot de mannen naar buiten kwamen. Natuurlijk werd Sab meteen uitbundig door JK gefeliciteerd. Ik flapte het eruit voor ik het  door had: "Jij bent echt té schattig!" Hij keek me een beetje onhandig en met die lieve scheve grijns aan. Vriendinnetje T. deed er nog een klein schepje bovenop: "Ja en daar hoef je helemaal niets voor te doen!" Ik hoef denk ik niet uit te leggen, dat we spontaan in de lach schoten van Jaaps briljante antwoord : "Tja, dat heb ik nu eenmaal aan me hangen..." (helaas laat het gebaar dat hij daarbij maakte zich hier onmogelijk beschrijven) Sab liet zich ondertussen uitgebreid zoenen door Dulles, maar daarna was het toch echt tijd voor de mannen om te gaan. Maar niet nadat Dulles ons eerst nog even de bosjes ingereden had met die enorme auto van hem...
De Jees moeten maar niet te vaak door de week naar het hoge Noorden komen. Ik moet er echt geen gewoonte van maken om zomaar midden in de week op stap te gaan. Dat is niet goed voor mijn concentratie. Het is maar goed, dat ik lieve klassen heb, die me donderdag door de dag heen gesleept hebben. En dat terwijl ze alle verhalen hebben moeten aanhoren. Niet dat ze geloofden hoor, dat 3JS Sab (en ons ook???) bij naam kennen, en dat JD me de bosjes in reed. Maar dat maakt niet uit. Wij hebben een geweldige avond gehad. En mede namen Sab wil ik het nog één keer zeggen: "Lieve 3JS, heel erg bedankt!" (en jij ook Sab, ik vind het bijna zonde om ze op te eten...)
|
|
|
|
Ongenode gast
Dieren | Bij Clau thuis...
|
28 September 2011 | 09:53:37
|
Fris gedoucht maar nog steeds erg duf, kwam ik beneden. Zelfs MacGyver rende me op de trap bijna omver. En die is ook al niet zo heel snel 's ochtends. Ik liep direct door naar de keuken. Misschien dat koffie wonderen zou verrichten...
Maar toen? Ik slaakte een enorme gil. Ik was op slag wakker. Adrenaline gierde door mijn keel. Een SPIN! Alleen spinnen rennen altijd heel hard weg als ik begin te gillen. Deze niet. Deze bleef zitten waar hij zat. Pas toen ik ik dichterbij kwam, kam hij in beweging. Met een sprongetje. Maar spinnen springen toch niet? En toen was ik dus echt wakker. Het was helemaal geen spin. Deze was nog groter en had maar vier poten. En oogjes. Waarmee hij me heel vals aankeek. Dit leek wel een... Nee wacht, dit wás een pad. Een kleintje. Dat dan weer wel. Een minipad. Maar wel een heel lelijke!
Van beesten met meer dan vier poten, moet ik niks hebben. En al had deze er maar vier, ik was ook van dit exemplaar niet echt gecharmeerd. Niet dat ik bang ben voor kikkers en padden, ik vind alleen niet, dat ze in mijn woonkamer of in mijn keuken horen. Laat ze lekker buiten blijven! In de zon en in de regen! Laat ze lekker kwaken. Vind ik zelfs best gezellig. En ze mogen ook heus rond ons fonteintje zitten. Maar binnen, daar wil ik ze niet hebben!
Ik heb eerst geschokt teruggestaard naar het beest. Heb hem nog net niet gevraagd hoe hij binnenkwam. Dat maakte me ook niet echt uit. Belangrijker was,  hoe hij weer naar buiten kwam. Maar niet nadat ik eerst wat foto's gemaakt had. Want een pad in de woonkamer. 's Ochtends vroeg, dat gelooft toch zeker helemaal niemand? Maar ook door de flitsen liet het beest zich niet echt van de wijs jagen.
En de openstaande deur snapte hij ook al niet. Ik heb uiteindelijk maar een oude lepel gepakt en de lelijke pad zo naar buiten gewipt. Ik vond mezelf echt best een held. En MacGyver? Die zat er bij en die keek er naar! Ook die vond het niet echt een gezellig speelkameraadje! |
|
|
|
Suikerspinnen
Clau en haar familie
|
24 September 2011 | 12:27:59
|
Roze, geel en mierzoet. Kermisvoer. Op stokjes, versgedraaid. Of in zakjes of bakjes. Je neemt een hap en weg zijn ze. Gesmolten. Zonder dat je ze echt geproefd hebt. Maar alles plakt wel. En mooi, dat je dan net je handen weer niet kunt wassen. Nee, ik ben geen fan van suikerspinnen...
Tot afgelopen zaterdag. Toen hebben we kennis gemaakt met heel andere suikerspinnen. Suikerspinnen met pit en met inhoud. Niet zomaar gesmolten en zonder te plakken!
Oompje was jarig en werd 50. En tante wordt over anderhalve maand net zo oud. Samen honderd dus. Mooie reden voor een "eeuw-feestje". En dat het geen gewoon verjaardagsfeestje zou worden, daar waren we al achter toen we hun voor hun huis stonden. 2 enorme opgeblazen poppen stonden voor het tuinhekje op wacht. Onmogelijk over het hoofd te zien. (Behalve misschien als je achterin de auto, achter de bijrijder zit en druk zit te kletsen...)
 De keuken en de beide jubilarissen waren mooi versierd met slingers, ballonnen en sjerpen met het getal 50 er op. Overal stonden schalen met heerlijke cupcakes, chocola en noga. En in de hoek stond een heuse bar. Een zaaltje afhuren is dan ook niet nodig als je zo'n grote keuken hebt als oompje en tante! De sfeer zat er al helemaal in toen er ineens twee dames aankwamen. Dames die we nog nooit eerder op een feestje gezien hadden. Hoge hakken en minstens zulk hoog haar...  Ze leken oom en tante al jaren te kennen. Helemaal met oompje schenen ze een hele geschiedenis te hebben. Afspraakjes, bootje varen, borrels drinken en veel meer. En dat allemaal in oompjes vrijgezellentijd. Hele verhalen hadden ze. Oompje zelf leek zich er alleen niets meer van te herinneren. Maar dat kan natuurlijk ook de leeftijd zijn! En het leuke was... Ze konden nog zingen ook! Maar ook wij moesten meezingen. De tekst stond op een rol behang. En moeders moest  assisteren. "Moeke achter het behang!"
En zo verliep de avond toch ineens heel anders, dan wij van te voren verwacht hadden. We zijn weer een hoop over oompje en tante te weten gekomen en mede dankzij deze beide suikerspinnen, mevrouw Bosma en mevrouw De Boer hebben wij een erg leuke avond gehad! Kortom, sinds vorige week zaterdag, ben ik toch een klein beetje van van Suikerspinnen! |
|
|
|
Ik ben schoooor helemaal schoooor jalalalalalajalalala
Muziekfestivals | Mijn eigenste mening
|
06 September 2011 | 22:42:33
|
 Vrijdagochtend half 11: tassen in de auto, zonnebril op, volle tank, cruisecontrole aan, Harry Potter en de biggen naast me op de stoel. Met goed gezelschap in de auto, op naar Volendam! En om ongeveer 1 uur kwam ik aan. Precies op tijd om samen met de andere dames de Dijk voor de eerste keer te inspecteren. Ik was verrast dat het zo rustig was. Had het er al stampvol verwacht, maar we konden zelfs nog rustig gaan zitten om van ons eerste drankje van het weekend te genieten. In de stralende zon. JD zei het al "God is een Volendammer..."
Om iets voor drieën waren we terug op de parkeerplaats. Mooi op tijd om de 4 auto's uit te laden. Want stop 7 dames 3 dagen lang in een huisje en je weet zeker dat je meer dan genoeg rommel mee hebt. Grote tassen met veel te veel kleren, schoenen, slippers, heel veel boodschappen en drinken. En natuurlijk 60 eieren. Heel logisch! Want we moesten wel een goede bodem hebben...
Bedden opgemaakt, soepje gegeten, omgekleed, opgetut, klaar voor de kermis! En iedereen was er! Bridget Maasland (al weet zij daar zelf niet zo heel veel meer vanaf), Stanley Menzo, Jan en Monique Smit, Kees Tol, Simon Keizer, Jaap Kwakman, en zelfs zanger Rinus was er! Rinus deelde handtekeningenkaarten uit, en Iedereen mocht met Bridget op de foto. Het maakte haar niet uit. Dat ze daarbij gekke bekken en zoengezichten trok, vonden zij en wij erg grappig. En dan is het wel jammer, dat je op een digitale foto altijd meteen het resultaat kunt zien... Bekende Nederlanders zijn ook maar gewoon mensen.
Na een paar uur staan hadden wij het als Niet-Volendammers eerst wel gezien. We besloten  om via de visboer weer terug te gaan naar het huisje. Daar nog wat eten en drinken en toen zouden we naar bed. Dachten we. Alleen was het buiten met de GI-Joe van de beveiliging en met de (heel veel) blauwe buurmannen nog wel erg gezellig. Toen we de buurmannen later vroegen met z'n hoevelen ze nou precies waren, was het antwoord in koor: " Met 7! Dat is het enige juiste antwoord. Of niet?" Volgens GI-Joe hadden we alleen iets te veel lawaai. Alsof wij boven de herrie van de kermis uit konden komen...
Zaterdagochtend waren we voor 10 uur allemaal al weer fris en fruitig. Onbijtje, douche, maskertje, tutten, zonnebaden in het gras, fotomomentjes, muziekje aan, hapje, drankje, kletsen met de visite en met de (nu gele) buurmannen. En daarna was het dan eindelijk weer tijd om richting de kermis te gaan. Want daar waren we al weer veel te lang niet geweest! We  zijn zelfs even de echte kermis over gegaan, enkele knettergekke (niet blogbare) foto's gemaakt om vervolgens toch maar weer naar de Dijk te gaan. Met veel TamTam uit de ene speaker en met Ikèbusnor (Ik ben schooooor helemaal schoooooor) uit de andere speaker vermaakten wij ons wel. Hoewel Simon (van Nick) ons best een beetje raar aankeek hoe wij uit ons dak gingen. Helemaal toen wij ook nog eens in polonaise met de gele buurmannen de Dijk over gingen. Terwijl wij toch alleen maar lekker meededen!
 Tussendoor moest er gegeten en omgekleed worden, maar 's avonds konden we weer los (helemaal los jalalalalalajalalala) En het was druk! Echt druk. Niet normaal! We zagen de gele buurmannen in de verte al aankomen. Maar toen duurde het nog heel lang voordat ze zich door de drukte naar ons toe geworsteld hadden. Wij stonden wel op een mooi plekje. Het trapje van het havenkantoor. Met prachtig uitzicht over de drukte en met vriendelijke bediening vanuit het café. We hadden het maar goed voor elkaar!
We konden alleen niet meer op onze benen staan, we verlangden naar onze heerlijke stoeltjes op het terras en naar een gezellig praatje met GI-Joe en de (andere helft van de) gele buurmannen. Voor het noodweer los kon barsten ben ik naar bed gegaan. Ik heb de burenklucht, de gluurders, de briljante opmerking over gras en koeien en het eind van de kermis helaas gemist. Ik ben duidelijk geen Volendammer. Ik ben een Jas. En Volendammers houden dan niet van Jassen, maar deze Jas houdt wel van Volendam! Het huisje voor de kermis van 2012 is al geboekt en ik ga gewoon weer mee! |
|
|
|
Zwieren, zwaaien, rondjes draaien!
Vakantie/Weekendje-weg | Op stap met Clau
|
01 September 2011 | 22:54:10
|
 Dagen van tevoren begon het te kriebelen: "Mama, het is al bijna Adrillntje (= Allerheiligenmarkt) hè? Dan is er toch ook altijd kermis? Mag ik dan ook weer in de vliegtuigjes En gaat papa dan ook weer mee???" En als het dan eindelijk zo ver was, wilde ik elke dag wel. In de vliegtuigjes, in de Hobbel-in-de-geit, de Rups, in de Cake-walk, in het Spiegeldoolhof (En ja, ook ik trapte elke keer weer in die portemonnee met geld!) Touwtje trekken en paardje rennen. In het begin ging paps vaak mee in de attracties, maar toen ik de snellere dingen leuk begon te vinden, toen was mijn moeder meestal de klos. iIk sleepte haar vooral mee in de Hully-Gully, in de Calypso, in de Octopus, en in de Tropical Trip (of hoe die dingen ook allemaal maar mogen heten). Het liefst 5 keer achter elkaar... En dat ik dan soms smeer in mijn kleren kreeg, dat maakte me echt niet uit! Ik had toch niet mijn allernieuwste broek en jas aan... En dat mam het niet meer zo leuk vond, en dat ze een beetje misselijk werd? Ach, dat zei ze er vast maar om, omdat ze vond, dat het anders allemaal zo duur werd...
Later, toen ik zelf met vriendinnetjes naar de kermis mocht, ging ik altijd eerst langs opa's en oma's voor zakgeld. En natuurlijk had ik ook zelf al wat geld bij elkaar gespaard, zodat ik lekker kon genieten van de kermis. Voor de botsautootjes hadden we zelfs een briljante oplossing gevonden: We gingen aan de kant staan liften, en maar hopen, dat we bij de jongens in het karretje mochten, zodat we gratis konden botsen. En ook voor de knuffels hadden we zo'n oplossing: die lieten we voor ons winnen! Uren hingen we er rond...
De échte kermissen leerde ik kennen toen we op de camping in Julianadorp stonden. De Kermis van Den Helder. En we mochten er met een groepje op de fiets naar toe. Dat was wel andere koek dan bij ons in Winschoten. Dit was niet zomaar kermis. Dit was één groot feest en de hele stad deed mee!
Ook de kermissen in de stad Groningen waren weer heel anders. Daar was kermis maar bijzaak. Keiweek (introductieweek), Noorderzon, Bommenberend: Kermis. Gezelligheid, daar ging het om. En de kermis was daar niet zomaar om 11 uur 's avonds afgelopen. Die ging door tot de brunch de volgende dag. Zonder tussendoor te slapen natuurlijk....
De kermis van Groningen, daar houdt het bij mij wel ongeveer op. Ik vind er niet veel meer aan. Geschreeuw, harde muziek, veel te dure draaimolens en altijd druk. Nee, mij zie je tegenwoordig niet meer op de kermis. Die tijd heb ik wel gehad!
Totdat ik me vorig jaar september heb laten overhalen om het toch nog weer een keertje te proberen. En niet zomaar proberen, maar meteen goed te proberen. In Volendam. Want dat is nu eenmaal één van die dingen, die je ooit eens een keer moet hebben meegemaakt. Zeggen ze... Ik hoop dat ze gelijk hebben. Mijn tas staat klaar. En stiekem heb ik er toch wel erg veel zin in!
Wordt vervolgd... |
|
|
|
Lekker Ding!
Relaties/Familie | Clau en haar familie
|
01 September 2011 | 22:53:40
|
Hij is echt een charmeur, dat neefje van me. 2,5 jaar oud en hij weet al precies hoe hij me om de vingers moet winden. Ik noem hem altijd "mijn lekker ding!" Als ik hem zie is het: "Hallo Lekker Ding!" Of: "je bent tante Clau's lekker ding!" Laatst zei z'n moeder Lekker Ding! tegen hem. Hij keek haar aan en zei bloedserieus: "Ja, van tante Clau!"
Gisteren belde ik even naar mijn moeder. Neefje was daar op bezoek, omdat oma moest oppassen. Hij neemt de telefoon op. Op de achtergrond hoor ik mams zeggen: "Dan moet je wel iets zeggen!" Dus neefje zegt voorzichtig hallo. Ik antwoord: "Hallo Lekker Ding!" En hij meteen: "Hee, dat is tante Clau!" Ik vroeg hem of hij bij oma op bezoek was en of het gezellig was bij oma. Antwoordde hij: "Ja! Kom jij ook nog hierheen?" Ik kon het niet weigeren. Ben maar in de auto gestapt en even bij mams en neefje op bezoek gegaan.
Ik mocht niet meer weg. We moesten spelen, tekenen, stickers plakken en sinaasappels eten. Neefje kroop bij me op schoot, geeft mij kusjes: "jij bent lief!" Tja, hij heeft het nu al goed in de gaten...
Na een tijdje moest ik toch weer gaan, want Peet en ik moesten nog op verjaardag. Neefje zwaaide me uit en keek me na tot ik de hoek om was. We waren al bijna in Beilen toen mijn moeder SMS'te: Clau, je neefje denkt dat je nog weer terug komt. Je had je water niet opgedronken... En ik mocht het ook niet weggooien! Ik kon alleen maar terug sms'en: Ach, wat is het ook een lekker ding! |
|
|
|
Ingezoomd, aflevering I
Foto/Illustratief | Ingezoomd. Het verhaal achter de foto's...
|
24 Augustus 2011 | 18:17:26
|
Dat is een fléspompoen!
 De meestvoorkomende zoekterm op mijn weblog is al heel lang de flespompoen. Niet echt een alledaags woord en ook niet echt een alledaags ding. Het is een groentesoort. Familie van de pompoen. Volgens Jamie Oliver en Prinses Marlief kun je er erg lekkere soep van maken. Ik weet het niet, ik heb hem nog steeds nooit geproefd. Op de een of andere manier trekt het mij niet zo... Mij werkte de flespompoen vooral op de lachspieren. Vooral toen ik hem voor het eerst zag. Mijn puberale fantasie nam een loopje met me. Ik kon er echt niks aan doen. En ik kon er ook niks aan doen, dat ik er nog nooit van gehoord had en dat ik hem nog nooit eerder gezien had. Hoewel de "vriendelijke" bedrijfsleider mij geloof ik maar erg dom vond...
|
|
|
|
Zand tussen de tenen, versie 2011
Muziekfestivals | Op stap met Clau
|
21 Augustus 2011 | 22:25:46
|
|
Vorig jaar waren we erg vroeg. Dit jaar hoefden we niet vooraan te staan. Vanaf 3 uur zou het programma pas echt beginnen. Half 3 in Almere, was dus vroeg genoeg. En dan kun je tegen half 1 wel wegrijden. Dachten we. Het was mooi weer en we gingen er gewoon lekker van genieten. Er werd een plekje voor ons vrijgehouden, waar we ons handdoekje konden neerleggen, Ook daarvoor hoefden we ons dus niet echt te haasten... Maar dat betekent dus niet, dat we verwacht hadden, dat we overal heel lang moesten wachten. En dat wachten, dat begon al op de A6...
De auto moest natuurlijk weer in een grasveld geparkeerd worden. Helaas niet in hetzelfde veld als vorig jaar en helaas ook niet gratis... Een stukje verder lopen dan vorig jaar. Maar gelukkig niet zo ver als vorige week! En gelukkig had ik slippers aan. Vol goede moed liepen we richting de dijk. Eerst natuurlijk naar de verkeerde ingang, want die was het dichtst bij. Maar toen door naar de goede ingang. Het leek heel rustig. Totdat we bij de poortjes kwamen. Daar stond een enorme rij. En die rij leek ook echt alleen maar te staan. Er zat geen beweging in!
 Toen we eindelijk binnen waren, werd onze tas vluchtig gecontroleerd: " Heeft u ook flesjes of blikjes?" Nee natuurlijk niet! (volgende keer dus wel! Ik lever het dan wel in...) We baanden ons een weg door de mensenmassa, op zoek naar de voorste dranktent, links bij het water en dit bordje, want daar werd een plekje voor ons vrijgehouden. Het zou daar erg rustig zijn. Maar dat was voordat die enorme mensenmassa binnen was... Handdoeken uitgespreid. Het feest mocht wel beginnen!
Alain Clark was er, en Van Velzen, Eddy Zoey was er, maar waar was Jeroen van Koningsbrugge toch??? ( Zagen we Kees Tol daar nou door het beeld fietsen???) Toen kwam Kane en daarna was Blof, dus toen was het wel tijd om even naar de wc te gaan en om even iets te eten en te drinken. Éven naar de wc en éven iets eten en drinken... We hadden alleen geen rekening gehouden met de enorme rijen. We moesten wachten voor de toiletten (Waarvoor we eerder al 2 euro voor een stempel betaald hadden, om de hele dag te mogen plassen. Makkelijk verdiend, want 4 keer plassen red je toch niet met zulke rijen!) En we moesten wachten op ons het eten. Ik heb geloof ik nog nooit eerder zo lang op een hamburger moeten wachten... Het leek wel, alsof niemand Blof wilde zien. En hoewel ik toch echt heel goed kan wachten, word ik toch wel een beetje vals als mensen schreeuwen: " Niet zo duwen!" om vervolgens zelf enorm voor te dringen! Ik had daar toch bijna iemand een doos hamburgers uit de handen getikt... We waren maar net op tijd terug om het duet van Van Velzen en Blof te kunnen zien...
Wachten om naar binnen te mogen, wachten om te kunnen plassen, wachten  op drinken, wachten op eten, maar vooral, wachten op Guus! We hadden Guus nog maar één keer eerder live gezien, bij de Vrienden van Amstel, maar dit was anders. Buiten, met mooi weer en Guus speelde nu veel langer. Guus was echt helemaal geweldig. Helemaal feest. We zijn iets eerder naar de uitgang gegaan, om de mensenmassa een beetje voor te blijven, en omdat ik wel genoeg had van die dronken kerels die zich er zorgen over maakten of onze handdoeken wel weer schoon zouden worden. Maar ook buiten konden we Guus nog goed horen. Wij hebben weer een dagje genoten van heerlijk weer, lekkere muziek en goed gezelschap! En ondanks het vele wachten, stel ik dezelfde vraag als vorig jaar: Volgend jaar weer?
Net als vorige week bij Dutch Valley en net als vorig jaar, werden er ook nu weer hoedjes uitgedeeld. Maar omdat wij te laat waren, waren ze helaas al op. Gelukkig mocht ik er eentje lenen...
En voor iedereen die zich, net als de dronken kerels, afvraagt of onze handdoeken het overleefd hebben: we hebben het halve Almeerderstrand in de achtertuin liggen, maar na de grondige wasbeurt zijn ze gewoon weer als nieuw. Ze kunnen zo volgend jaar weer mee naar Zand! |
|
|
|
Ik Instagram! Instagram je mee???
Computer/Apple | Clau en Computers...
|
21 Augustus 2011 | 20:01:34
|
 Ik vind foto's maken erg leuk. Ik heb al vanaf dat ik jong was regelmatig een fototoestel in de hand (Hier op de boot naar Ameland, terwijl ik me beschermde tegen de zeemeeuwen) . Er hangt zelfs een fototoestelletje aan mijn bedelarmband. Op mijn Hyves krijg ik dan ook regelmatig de melding, dat ik mijn uploadlimiet bereikt heb. (Ik moet er toch eens aan denken, om de foto's te verkleinen voordat ik ze online zet). Gelukkig hebben we Facebook en Picasa nog. Soms lukken mijn foto's. Soms ook niet. Ik ben natuurlijk geen expert. En ik heb ook geen erg ingewikkelde fototoestellen. Ik moet ze wel gewoon zelf kunnen begrijpen en bedienen.
 Eerder bewerkte ik mijn foto's nooit. Geen idee hoe dat moest en hoe ik ze dan kon verbeteren. Sinds kort werk ik met eenvoudige fotobewerkprogramma's van Windows en van Picasa. Erg verslavend. Maar nog niet half zo verslavend als de apps op de iPad. Mijn absolute favoriet op dit moment is toch wel Instagram. Als een foto net te donker is, of juist net te licht, als het perspectief niet helemaal goed is, of de invalshoek niet perfect is, als hij niet mooi afgesneden is. Maar ook een gewoon mooie foto wordt soms nóg mooier...
Instagram heeft voor elk fotoprobleem wel een oplossing. Elke foto wordt zo een klein kunstwerkje. En het grootste voordeel: de foto wordt automatisch vierkant afgesneden. Heel handig als je ze wilt toevoegen aan je blogs. De tijd van passen en meten is eindelijk voorbij. Elke foto past perfect. Op dit moment heb ik dan ook alleen nog maar Instagramfoto's op mijn blog staan...
 En elke foto komt direct nadat je hem bewerkt hebt online op je eigen Instagramprofiel. (online te zien via Statigram of Webstagram) De bewerkte foto's kun je dan niet alleen op je iPad of iPhone opslaan, maar ook gewoon op je eigen computer. Je kunt zelfs andere instagrammers volgen en je kunt gevolgd worden. Elke foto vertelt natuurlijk een verhaal! Beetje puzzelen nog, maar voor een iNerd als ik toch weer een leuke nieuwe uitdaging! Helemaal leuk dat instagrammen. Ik kan er niet meer mee stoppen. Zelfs oude foto's moeten er aan geloven. Het enige nadeel: Je kunt je ge-instagramde foto's alleen maar via de iPad-app verwijderen als ze eenmaal online staan...
|
|
|
|
Toerist in eigen land, vervolg
Dieren | Op stap met Clau
|
19 Augustus 2011 | 13:26:23
|
Nee, niet typisch Hollands deze keer. Ook niet met vriendinnetje Alex uit Wales, maar gewoon het Dolfinarium, met schoonzus en nichtje. En even leek het er op dat het weer wel typisch Nederlands zou zijn. Toen we in de auto zaten miezerde het wat en ik had koude voeten. En dat was heel vervelend, want ik kon alleen maar slippers aan. Schoenen over mijn hakken was nog steeds heel pijnlijk. Toen we de auto geparkeerd hadden en op de Dolfinarium-express ( Ons vervoermiddel voor dit moment!) stonden te wachten, bleek gelukkig, dat het niet heel koud was.
 Het wachten op de trein, was nog maar het begin. We moesten wachten om naar binnen te mogen, wachten op een wc (of de Wzee, zoals ze in Harderwijk heten: " heb ik dat toch al die jaren verkeerd gespeld..."), wachten tot we naar binnen mochten bij de shows, wachten tot de shows zouden beginnen, wachten op de patat en de kroketten, wachten in de rij bij het winkeltje, wachten om op visite te mogen bij Orka Morgan. Ik kan heel goed wachten. Raak je wel in getraind als je regelmatig naar concerten gaat. Je leert dat je tijdens het wachten genoeg andere dingen kunt doen. Om je heen kijken bijvoorbeeld. Mensen kijken, naar gesprekken luisteren. Of gewoon foto's maken en twitteren: Kijk eens wat ik hier vind!
Het was al weer een tijdje geleden, dat ik voor het laatst in het Dolfinarium  geweest was, maar toen Peet twitterde of ik " Rupert en zijn bruinfissen (die helemaal niet bruin sijn) wel even de groeten wilde doen", schoot ik spontaan in de lach. Ik heb nichtje en schoonzus maar verteld, dat de bruinvissenshow geen show was en dat we beter maar direct naar de dolfijnen of de zeeleeuwen konden gaan. De zeeleeuwen dan maar, want de rij voor de dolfijnen was echt enorm. Gelukkig mochten we vrij snel naar binnen bij de zeeleeuwen, zodat we een zitplaatsje konden zoeken. En toen kreeg ik zin in koffie... Want tja, Waar kost de koffie nou tegenwoordig nog maar twee visjes dan???
 Na de zeeleeuwen en de lunch was het tijd om in de rij te gaan staan voor de dolfijnen. Daarna voor de walrussen (Mijn favorieten... Die beesten hebben echt enorm humor!). We hebben nog een klein stukje gezien van hoe de jonge dolfijnen getraind worden, maar door de drukte hebben we lang niet alles kunnen zien. Want natuurlijk moesten we ook nog even kijken bij Orka Morgan, want daar heeft toch al heel nederland een mening over. Een prachtig beest, dat vooral heen en weer zwemt in een bassin: Morgan zwom net weg... Maar gelukkig kwam ze toch nog weer terug!
We sloten het Dolfinarium af met een bezoekje aan de blacklight voorstelling. Erg interessant: Gekleurde poppen waar je geen foto van mocht maken. (En dat doe ik dan ook braaf niet...) Veel gezien, veel gelachen, veel gewacht en veel getwitterd. Geen wonder ook, dat mijn telefoon aan het eind van de dag bijna leeg was... Mijn laatste tweet van de Dolfinariumdag: En natuurlijk sluiten we de dag in stijl af:
|
|
|
|
Wat je niet moet vergeten als je in Nederland naar een festival gaat...
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Op stap met Clau
|
15 Augustus 2011 | 17:37:59
|
En omdat ik dit jaar nog niet genoeg kaarten had gewonnen voor verschillende festivals, heb ik ook nog maar weer eens meegedaan aan de twitteractie van @geheimvanalmere, waarbij je door een bericht te retweeten 2 kaartjes kon winnen voor Strandfestival Zand Almere. Je moet toch een keer geluk hebben. Ik moest dan ook heel hard lachen toen ik vanochtend een mailtje kreeg met daarin de mededeling dat ik twee kaarten had gewonnen. Ik moest nog harder lachen, toen ik hoorde, dat ook Peet zo'n mailtje gekregen had! Onze teller staat hiermee inmiddels op tweeëntwintig kaarten verdeeld over zes verschillende feestjes...
Strandfestival Zand stond al een tijdje op mijn zomervakantiefestivalverlanglijstje (mooi woord voor scrabble of galgje!), want ondanks dat er dit jaar niks Volendams komt, vond ik het vorig jaar toch wel een erg leuk festival! En deze keer met van Velzen en Kane. En met Guus Meeuwis als afsluiter, dus ook dit jaar wordt het vast een mooi feest! Helemaal nu we met z'n vieren kunnen gaan. En nee, doe geen moeite, zoals het er nu uitziet gaan ze deze keer wél gewoon mee! (Gelukkig hoor ik van veel verschillende mensen, dat ze ook gewonnen hebben, dus nee, ik voel me niet schuldig!) En het wordt echt weer een dolle boel!
Van Dutch Valley heb ik vorige week toch weer een hoop geleerd. Of nee, dat zeg ik verkeerd. Ik werd herinnerd aan veel dingen die ik eigenlijk al wel wist. Poncho's meenemen bijvoorbeeld. Het kan namelijk altijd gaan regenen... Of een vuilniszak, kun je tenminste ergens op zitten. Laagjes aan, dan kun je nog eens iets uit doen. En natuurlijk droge kleren in de kofferbak! Ik heb alles maar even op een rijtje gezet, zodat ik zeker weet, dat ik er zaterdag wél aan denk!
Spullen die onmisbaar zijn als je in Nederland naar een festival gaat:
-
Entreekaartje! (anders moet je nog weer bij iemand anders vragen, of nog een kaartje kopen)
-
Poncho (Want het kan altijd gaan regenen in Nederland)
-
Vuilniszak (kun je tenminste ergens op zitten, ook te gebruiken als paraplu of als vervanger van je gescheurde poncho)
-
Handdoek (kun je op zitten als het droog is, en je mee afdrogen als het regent)
-
Waterdichte schoenen (erg fijn als er veel modder is! Wel uitkijken voor blaren...)
-
Slippers (voor als het warm genoeg is om die waterdichte schoenen uit te gooien)
-
Droge kleren en schoenen (anders wordt de bekleding van je auto zo smerig!)
-
Zonnebrandcrème (want het kan in Nederland ook per ongeluk wel mooi weer zijn...)
-
Zonnebril (voor als je even niet herkend wilt worden. Of voor als de zon schijnt natuurlijk!)
-
Pakje water (is géén flesje of blikje!)
-
Dopje van een Spa-blauwfles of van een Chaudfontaine fles (flesjes mogen niet mee naar binnen, maar over dopjes wordt niks gezegd... En soms verkopen ze wel flesjes. Zonder dop!)
-
Biggen (absoluut onmisbaar!)
-
Papieren zakdoekjes (Het wc-papier in de Dixies is snel op!)
-
Geld (Je wilt natuurlijk niet verhongeren en verdorsten, en zo'n festival wil ook nog wel graag iets aan je verdienen. Vooral als je gratis kaarten hebt gewonnen)
-
Een telefoon (voor als je elkaar per ongeluk kwijtraakt of gewoon voor als je iemand zoekt, en natuurlijk om een live-verslag te kunnen twitteren!)
-
En natuurlijk een fototoestel (Zodat iedereen kan zien hoe beeldig je er uitzag in je poncho met je hoedje, maar vooral zodat iedereen kan zien wat ze gemist hebben! )
Strandfestival Zand, wij zijn er wel klaar voor! Tot zaterdag! |
|
|
|
Regen, modder, koeienpoep en blaren
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Mooi Volendams...
|
14 Augustus 2011 | 16:45:49
|
We hadden dus kaarten voor Dutch Valley gewonnen. En als je kaarten wint, dan moet je gaan! Een dagje op stap met Peet. Niet voor het hoofdpodium hangen, maar gewoon een beetje rondkijken wat er is. Wat eten, wat drinken, wat genieten en ons vooral niet de hele dag nat laten regenen. Er zijn toch tenten genoeg! Dat was het plan. En omdat we lang genoeg in de auto zouden zitten, mochten de biggen ook weer mee! Het wordt al bijna traditie!
Om 1 uur waren we in Spaarnwoude. Mooi op tijd. Konden we mooi Miss Montreal of Jacqueline Govaert nog even meepikken. Wisten wij veel, dat we midden in een modderig  weiland moesten parkeren (Peet zei al: "ik hoop maar, dat ze hier ook trekkers hebben...") en dat we daarna toch zeker ruim een half uur moesten lopen voordat we eindelijk op het terrein waren? En dat het daarna nog een kwartier zou duren, voordat we door de (strenge) controle waren? Tot onze verbazing kwamen we er toen achter, dat er toch nog heel veel mensen waren die wél gewoon een kaartje gekocht hadden! En omdat we toen toch al laat waren, zijn we toen ook nog eerst maar gaan plassen (op een Dixie in de blubber...) en onder het mom van "een mens moet toch eten en drinken" hebben we ook nog maar (veel te dure) munten gekocht! Het was 2 uur en toen waren we er ein-de-lijk helemaal klaar voor. Maar toen was Miss Montreal al ongeveer afgelopen. En Jacqueline ook bijna. (of andersom) En het begon nog te regenen ook! Gelukkig waren er ook tenten. Met piratenmuziek (want, tja, ik houd van het MPF!) of après-ski muziek. En daar was het wel ongeveer weer voor.... We waren inmiddels al wel erg blij, dat we onze oudste schoenen aangetrokken hadden!
Tot ongeveer half 5 hebben we allerlei verschillende artiesten gezien. Van een afstandje, maar dat maakte ons niet uit. We stonden meestal droog en het was erg gezellig. We zagen onder andere Caro Emerald, Helemaal Hollands, De Sjonnies, Django Wagner, Peter Beense, en we dansten op de fictieve tafels met de jarige René Karst. Eigenlijk hadden we (Lees: had Peet) Monique Smit ook nog wel even willen zien, maar die trad ongeveer tegelijk op met Jan Smit, en Jan, die wilden we allebei wel even zien. In de regen...
Na Jan Smit was het tijd voor 3JS. En die wilde ik best van dichtbij bekijken. Peet niet, die bleef liever op dat heuveltje staan. Ik ben even naar voren geweest. Stond recht voor het podium. Kon even grijnzen naar Dulles en toen bedacht ik me, dat ik het sneu voor Peet vond, dat hij daar alleen in de regen stond. Voor mij. En ik bedacht me ook, dat ik de Jees een andere keer wel weer van dichtbij kon bekijken. En dat ik het bij hem toch wel gezelliger vond. Dus ik ben ook maar weer terug gegaan naar dat heuveltje. Van waar je het op zich prima kon zien en horen... (En verbeeldde ik het me nou? Of keek JD tóch nog mijn kant op???) Toen ik ook nog eens hoorde, dat de nieuwe clip daar misschien wel opgenomen zou worden, was ik helemaal blij, dat ik eens een keer NIET met met mijn neus vooraan stond... (Achteraf dus onterechte camera-angst omdat de beelden toch niet gebruikt worden...)
 We waren koud en nat en we hadden wel zin in iets warms en in een beetje drinken. Dus liepen we langzaam weer terug. Door de modder. We konden nog net even het laatste stukje van Mooi Wark ( In de blote kont!) meepikken. Gelukkig stonden we, met een drankje in de hand, ver genoeg weg, om niet door de rondvliegende modder geraakt te worden! (modder, logisch, want dat was stukken goedkoper dan bier. En er was nog eens heel veel van ook!)
Na het eten hadden we het nog steeds koud en waren we nog steeds nat. En we hadden zere voeten. Eigenlijk vonden we het gewoon wel mooi geweest. Jammer dan, geen Ilse de Lange, geen Van Velzen, geen Nacht van de natte zakdoek, geen Gebroeders Ko, en geen Kane meer voor ons. We wilden alleen nog maar naar de auto! Ik wilde niet eens eerst meer naar de modderige Dixies. We zouden langs de snelweg wel even stoppen om te plassen. Ik was helaas wel even vergeten waar de auto helemaal stond... Drie keer heb ik onderweg op het punt gestaan om in de bosjes te gaan zitten. Eén keer heb ik zelfs heel vriendelijk gevraagd of ik op die ene Dixie mocht die langs de weg stond (mocht natuurlijk niet). Nog maar even volhouden dus.
In de auto hadden we gelukkig droge truien. En droge sokken en schoenen. Daar hadden we dus wél aan gedacht. Toen ik mijn schoenen uittrok kwam ik er achter, dat ik een blaar op mijn hak had, die niet zou misstaan bij een vierdaagsewandelaar. (Of eigenlijk was het al geen blaar meer, maar een opengeschuurde blaar. ) Geen wonder dat ik zere voeten had!
We waren wel snel uit de blubber (zonder dat we daarbij een trekker nodig hadden!) en we vonden al vlot een benzinepomp, zodat ik eindelijk echt naar de wc kon! En die WC rook stukken frisser dan hoe het in onze auto rook. Ik weet zeker, dat er eergisteren nog koeien over die modderige parkeerplaatsen liepen!
Natuurlijk hadden ook Peet en ik zo'n leuk rood hoedje!
|
|
|
|
Hashtag #metvrienden
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Op stap met Clau
|
10 Augustus 2011 | 13:33:03
|
Ik won al kaartjes voor de 3JS in Roden, ik won kaartjes voor het "LIEF"- Lifestile- event en kaartjes voor Votown Allstars. Dus toen Lays met een actie kwam waarbij je je eenmalig moest aanmelden op de site, om vervolgens op Twitter alleen maar #metvrienden aan je tweets toe hoefde te voegen leek het me niet meer dan logisch, dat ik ook een gokje zou wagen. Ik ben dit jaar toch in de winning mood... En als je eenmaal in die flow zit...
Natuurlijk twitterde ik me helemaal suf. Iedereen werd langzaam knettergek van de hashtag #metvrienden. Overal zette ik het achter. In willekeurige volgorde: Vanavond barbecuen #metvrienden; nakijken, cijfers invoeren, ouders bellen. Alleen, dus niet #metvrienden; Spullen kopen voor school, vergaderen, nakijken, cijfers invoeren. drukdrukdruk, geen tijd om leuke dingen te doen #metvrienden; Weblog gepimpt, staat nu helemaal vol met foto's van familie en ik #metvrienden; Ik ben er wel klaar voor #metvrienden; Naar Helden van Amstel #metvrienden; Naar het MPF #metvrienden; Ik ga zo weg! #metvrienden; Op verjaardag #metvrienden; Wat een heerlijk luie dag. Helemaal niks doen. In mijn eentje, dus niet #metvrienden; Vanavond Clauspotten op het MPF- Arnhem #metvrienden; Groningen onveilig maken.... In de regen? #metvrienden; Dat was een heerlijk dagje "toerist uithangen" in Volendam en Marken #metvrienden; Foute muziek op de memorystick voor in de auto aan het zetten. Kunnen we vast meeschreeuwen #MPF #metvrienden; En dit wordt mijn allerlaatste tweet #metvrienden! Ik denk, dat zelfs @sannebijlays helemaal gek van me werd...
En al vrij snel viel ik in de prijzen. @cgrvn: Hoeraaaaa je wint vier kaarten voor DutchValley! ... Ik kon mijn geluk niet op! Vol trots vertelde ik het aan mijn klas: "Jullie mogen drie keer raden wie kaartjes heeft gewonnen voor Dutch Valley!" Mijn klas gelooft inmiddels al niet meer in toeval. En meer mensen om me heen ook niet. We weten het bijna zeker! De 3JS willen gewoon graag zeker weten dat ik er bij ben!
Maar DutchValley, daar wilde ik toch echt wel heel graag naar toe. Vooral omdat het zo'n mooi uitgebreid programma was. En natuurlijk ook wel, omdat de 3JS er zouden zijn. Peet wilde zelfs wel mee! Wij dus meteen maar iedereen vragen of ze mee wilden. Maar: Die had vakantie, en die kon juist geen vrij krijgen en die wilde wel, maar moest even kijken of hij wel kon enz. En doordat er toen ineens allerlei verdrietige dingen tussendoor kwamen, hadden wij eigenlijk nooit echt meer aan de kaarten gedacht. Het was immers nog lang niet zo ver? En ach, die kaarten raken we heus wel kwijt, want wie wil nu niet gratis naar Dutch Valley?
Deze week won ik nog eens twee kaarten, via een mailactie. Dus ook meteen maar een mailtje gestuurd voor Peet. En ja hoor, die won ook gewoon nog twee kaarten. Bij elkaar dus acht kaarten. Maar: Die heeft vakantie, en die kan juist geen vrij krijgen, en die wil wel, maar vindt het te ver rijden en die heeft gewoon geen zin. En die wel wilden, konden én zin hadden.... die hadden allemaal zélf al kaarten gewonnen! Via Lays, of via de mailactie. Iedereen die ik hoorde (en die ik anders de kaarten had gegeven), die ging inmiddels al! Het wordt een gezellige boel daar in Spaarnwoude, met een hoop bekenden. Alleen nu zitten wij wel mooi nog met een paar kaarten...
Dus: Als je zin hebt, vrij bent, en het niet te ver rijden vindt, dan mag je nog met ons mee! |
|
|
|
Op verjaardag in De Lier
Muziekfestivals | Mooi Volendams...
|
07 Augustus 2011 | 21:49:32
|
Mooi dat ik geen 3,5 uur ga rijden om Nick en Simon of de Jees te kunnen zien. Echt niet! Ik snap niet hoe sommige mensen zo gek kunnen zijn... 2,5 uur, dat is echt wel lang genoeg! Maar toen twittervriendinnetje Y. ons uitnodigde om op haar verjaardag te komen hoefde ik daar eigenlijk niet zo heel lang over na te denken. Ik had toch vakantie. Best leuk zo'n dagje weg! En toen nog meer twittervriendinnetjes ja zeiden én de 3JS ook nog eens zouden komen optreden, toen leek 3,5 uur rijden ineens niet zo heel ver meer...
Via Groningen naar Drachten (nee, deze keer ging de rotonde wel in één keer goed!) vervolgens door naar Sneek. Vriendinnetje T. wist de weg: " De afslag na de houten brug, dan rechtsaf en daarna de rotonde driekwart, dan doorrijden tot je niet verder kunt en dan de tweede weg rechts. Niet die met die paaltjes, want dat is geen weg...." Duidelijk aanwijzingen van een vrouwelijke TienTien! (Ingefluisterd door SabSab?)
Met de biggen tussen ons in en de radio gezellig op de achtergrond. " Hee, je hebt hier ook Jan Smit tussen staan...", waren we zo de Afsluitdijk over. "En ach, maak je niet te veel zorgen, er staan niet zo heel veel liedjes van Jan Smit tussen hoor!" We kakelden er vrolijk op los en voor we het doorhadden, zaten we al in de "rimboe" van het Westland. En hee, BoemBoemBailando, daar hadden we Jan al weer! En hoe dichter we bij onze eindbestemming kwamen, des te uitgelatener we werden. We toeterden naar voorbijgangers (die de dag van hun leven hadden) en we zwaaiden naar de boten die over het water voeren. Even dachten we dat we midden in de GayPride terechtgekomen waren. Het bleek de Gondelvaart van De Lier te zijn.
Mijn eigen TomTom bleek minder handig te zijn dan TienTien/SabSab. Hij leidde me naar de Hoofdstraat. Maar die was natuurlijk afgesloten. Want daar was de braderie waar we naar toe zouden gaan. We reden een rondje en we vonden (na enig niet nader te noemen gehannes) een prachtig parkeerplekje midden in een woonwijk. En net als in Arnhem hebben we nu in De Lier ook "familie" waar we zo altijd even op bezoek kunnen...
We wandelden rustig over de braderie en we vonden onze jarige vriendin  op een bankje in de zon, aan het eind van de Hoofdstraat. Naast een grote witte tent. We dronken wat, kletsten gezellig bij, vertelden haar, dat ze voor haar cadeautje nog even mee moest naar de auto, want dat leek ons niet handig om de hele tijd mee te slepen. Ze wist al een klein beetje wat ze zou krijgen. Ik had namelijk per ongeluk een foto op twitter gegooid. Niet echt handig. Ze had echt niet gekeken. Ze wist alleen maar, dat er nog een foto in moest. Deze misschien een idee?
 Toen kwam het volgende probleem. De 3JS zouden optreden. Maar was dat nou om 4 uur? Of toch om 5 uur. Ach maakt niet uit, wij zoeken gewoon een leuk plekje voor bij het podium en we hangen daar lekker wat. Pakken er, net als in Roden gewoon een statafel bij, zodat we onze spullen rustig neer kunnen leggen en wat kunnen leunen. Wel een beetje jammer, dat hij vreselijk stonk. Dus hoe leuk het idee ook was, hij moest echt weer weg!
Vijf uur dus. En het was een heerlijk zwoel optreden. De Jees hadden plezier en wij ook. Maar dat kon natuurlijk ook al snel met zo'n 5 uur voorpret. Toeteren, rotondes, Jan Smit, statafels en Biggen...
Na afloop hebben we nog even iets gedronken en gegeten en toen werd het toch tijd om weer in de auto te stappen. Want we moesten natuurlijk ook nog 3,5 uur terug. 3,5 uur dikke napret. En hee, daar hadden we Jan Smit al weer. Mijn passagiers geloofden al niet eens meer dat er echt maar een paar nummers van Jan op mijn Mp3-speler stonden. Vlak voorbij Amsterdam hadden we toch eigenlijk nog best een beetje trek en dorst  en dan was het nog wel zo gezellig om nog even samen iets te eten. Voor de zekerheid moest er dan ook nog maar even getankt worden. Want anders moest ik straks vlak voor huis nog een keer stoppen om te tanken. En ik heb dus echt een tankfobie. (Volgens mij was ik niet de enige in de auto. Toch?) Gelukkig is Tien niet alleen een goede TienTien, ze kan ook nog eens geweldig tanken. Wederom mijn reddende engel! Sab twitterde nog naar Peet: " @cgrvn weet wel hoe ze iemand voor haar karretje moet spannen..." Zijn gortdroge antwoord: "Ja hallo! Jullie zijn gek! Zo leert @cgrvn het ook nooit!" ( Foto: "TankTien", door: Sabbiedeflap)
Na ons uitgebreide diner (bamischijven en kroketten met melk) waren we al snel weer aan de andere kant van het IJsselmeer en kon ik mijn passagiers weer thuis afzetten. Maar niet voordat Jan Smit vlak voor Drachten nog één keer van zich liet horen: "Als de morgen is gekooooooohomen" Uiteraard zongen wij nog een keer uit volle borst mee: "Als ik jou zo zie klinkt een symfonie...." En nee echt, er staan heus maar een paar nummers van Jan Smit op mijn MP3-speler!
En zo met Nick en Simon, de Jees, Jan Smit, biggen én drie gezellige passagiers in de auto, kun je heus prima 3,5 uur rijden voor een verjaardag in De Lier! Helemaal als de 3JS daar dan ook nog eens optreden! |
|
|
|
Toerist in eigen land
Nederlandweerleuk/Dagje-weg | Op stap met Clau
|
07 Augustus 2011 | 17:03:40
|
Ik heb Alex al een hoop laten zien. Amsterdam en Groningen, Den Helder, Julianadorp, Callantsoog, de Dierentuin, het bronnenbad. En natuurlijk het Klokkengieterijmuseum en Bourtange (okee, even eerlijk, dat was met school...) Ik had haar zelfs al eens meegenomen naar Duitsland. Ik had alleen nog nooit de toerist met haar uitgehangen in Volendam, Marken en de Zaanse Schans. En dat terwijl dat toch is, waar de meeste toeristen mee beginnen... Vroeger was Volendam echt niet hip. Je wilde er niet gezien worden en je wilde je al hellemaal niet schamen. Tegenwoordig mag Volendam weer (of zou dat dan toch ook een beetje door de muziek komen?) Een goede reden dus, om Alex mee te slepen naar dé toeristische trekpleisters van Nederland.
Zondagavond kwam ze aan op Schiphol. Ze had iets kleins gegeten in het vliegtuig, dus ze had niet meteen trek. We konden beter eerst doorrijden naar het hotel en in Volendam ergens gaan eten. Prima, helemaal mijn idee! Snel inchecken, opfrissen, beetje tutten en toen snel de dijk op. Helaas ben ik zelf ook niet heel bekend in Volendam, dus een echt goede gids was ik niet. Maar dat maakte ook niet uit, want we vonden al snel een mooi plekje op de Dijk, in De Dijk. Vooral de knappe obers stonden ons wel aan. We waren al aan de late kant, maar we mochten nog wel een hoofdgerecht. Of we alvast iets wilden drinken. Natuurlijk! Rode wijn graag. Of ach, doe eigenlijk ook maar een hele fles... Niet alleen de obers waren erg leuk, ook het eten was er bijna goddelijk. En dan vooral het toetje. We konden niet kiezen, dus we namen gewoon twee verschillende chocoladetoetjes om die vervolgens met z'n tweeën door elkaar op te eten. De perfecte chocoladedroom! Bijna besloten we om de hele nacht daar te blijven en niet meer terug te gaan naar het hotel. De ober vond dat prima!
Na een paar glazen wijn, had ik Alex voorzichtig voorbereid op mijn plannen voor de volgende dag. Ik wilde namelijk graag een klederdrachtfoto samen met haar. Tot mijn verbazing was ze meteen enthousiast! Per slot van rekening staan we wel vaker maf samen op de foto! Ik was door het dolle heen, Peet wil zoiets namelijk nooit met mij! ("Ik trek toch zeker niet zo'n apepakkie aan? Dat kun je vergeten!") Ik sleepte Alex mee langs de verschillende etalages om te laten zien wat ik bedoelde. Ik ben bang dat we half Volendam wakker gelachen hebben. Lieve Volendammers: Sorry daarvoor!
 's Ochtends na het ontbijt zijn we meteen weer de Dijk opgegaan. En we hadden geluk, het was prachtig weer en het was rustig op de Dijk. We waren meteen aan de beurt bij de fotograaf en een half uur later konden we het resultaat al ophalen. Hoog tijd om met de Jan Smit naar Marken te varen. Weer zoiets wat Peet dus echt niet wil ("Ik ga toch zeker niet ergens met een boot naar toe, als ik er ook gewoon met de auto kan komen?") Rondgewandeld, foto's gemaakt kibbeling gegeten (had Alex nog nooit gehad, maar vond ze erg lekker) en weer terug naar Volendam. Het weer werd iets minder en dat was voor ons tijd om richting huis te gaan.
Dinsdags winkelen in Winschoten en Wokken in Groningen, Woensdags barbecuen, donderdags winkelen in Groningen en vrijdags weer winkelen in Winschoten. Winkelen is iets waar Alex en ik nooit genoeg van krijgen. Vooral Groningen is favoriet bij ons. Meestal gaan we met de trein, omdat we vroeger zo vaak met de trein gingen en omdat we dan allebei een biertje of een wijntje kunnen nemen. Nu gingen we dus ook met de trein en het was bloedheet. Dus slippers aan, dunne broek, zonnebril op. We waren er klaar voor. Alleen Groningen was niet klaar voor ons. Het regende. Maar we konden ergens goedkoop (lelijke) schoenen op de kop tikken, want we wilden natuurlijk geen natte voeten! Gelukkig begon de zon later wel weer te schijnen en was het alsof het nooit geregend had. Zodat wij onder de toren konden genieten van een witbiertje en een welverdiende bitterbal! (Die Alex toch een stuk minder lekker vond dan de kibbelingen)
 Zaterdags moest Alex alweer naar huis. En toen moest Peet toch ook geloven aan onze nieuwe hobby: toeristje spelen. Na een bezoekje en een uitgebreide lunch in Joure, was het tijd om ook de Zaanse Schans met een bezoekje te vereren. Peet was zo onder de indruk, dat hij maar bleef twitteren: " Ach kijk nou! De dames doen net alsof ze nog nooit eerder een windmolen gezien hebben!" Of iets verderop bij de oudste AH van Nederland: "Je moet hier wel in de rij staan, maar je kunt niet eens Jokers plakken of Superdieren sparen!" Duidelijk, Peet genoot met volle teugen...
Mijn weekje Alex eindigde op de zelfde plek als waar hij begon. In Volendam. Nu met Peet. Heerlijk op het terras bij De Dijk gegeten en in een hotelletje overnacht. De volgende dag direct na het ontbijt terug naar huis. Want toen was er tenminste nog geen fotograaf open... |
|
|
|
"Are you sure, you still want me to come over?"
Sentimentele trut
|
07 Augustus 2011 | 15:24:22
|
Ik belde haar met het slechte nieuws. Ze schrok, wist niet wat ze moest zeggen... Are you sure you still want me to come over??? Natuurlijk wilde ik dat. Heel graag zelfs. Ze is toch een beetje mijn zusje. En het is niet alsof we nog niet genoeg samen meegemaakt hadden!
Vanaf het eerste moment dat ze me belde, halverwege september 1992, wisten we al, dat het zou klikken. En toen ze uit die trein stapte, met die bloemetjesbroek, de DocMartens en het hoedje, wisten we het helemaal zeker. DM's had ik ook. Bloemetjesbroek en hoedje niet, maar die trok ik gewoon van haar aan. Zij vond mijn kleren toch leuker! Twee weken lang deelden we alles. We poolden, we lachten, huilden, we aten pannenkoeken en we sloopten mijn fiets (per ongeluk natuurlijk). We mochten van Alex' lerares niet ploppen met onze "Chewing Gums" en we mochten al helemaal geen "sweeties aannemen van strangers"! Haar maffe hoedje heb ik twee weken lang opgehad. Ik mocht hem houden en ik heb hem nog steeds ergens!
De eerste keer dat we afscheid van elkaar moesten nemen, was een drama. We hebben allebei de hele dag keihard tranen met tuiten gehuild. Zelfs de rolschaatsavond van een ander vriendinnetje kon dat toen niet goed maken. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten tot ze weer kwam. Ze kwam net na Kerst. En dat ik moest werken, vond ze helemaal niet erg. Ze ging gewoon met me mee! Dat was ook de keer, dat we probeerden om Nederlandse scheldwoorden in het Engels te vertalen. En dat was nog knap lastig. Vooral als je dat letterlijk probeert te doen!
Toen was het mijn beurt om naar Cardiff te gaan. Een hele ervaring, want ik vierde er mijn eerste verjaardag zonder familie en vrienden. Mijn achttiende verjaardag nog wel! Gelukkig had Alex er alles aan gedaan om het een dag om nooit te vergeten te maken! En omdat Alex en ik nog steeds geen genoeg van elkaar konden krijgen, ging ik in de zomervakantie weer naar haar toe. Met paps, mams en broertje. De "Tour de France" was in Dover en wij wilden net terug met de boot. Natuurlijk wilden we proberen om met de auto zo dicht mogelijk bij te komen. Dat mocht alleen niet. Een boze Engelse politieman stuurde ons terug. Paps zette zijn onschuldige toeristengezicht op en probeerde de politieman in zijn beste Engels duidelijk te maken, dat we de haven zochten: " I want to go to the heaven!" Het Engels van mijn broertje en mij was alleen iets beter. Wij rolden van de achterbank van het lachen.
Een jaar later kwam Alex in de zomervakantie naar ons toe. We mochten met een tent en  een caravan op de camping staan. Samen met Duitse en Nederlandse vrienden, met een man of acht in een vierpersoons tent. Zonder slaapcabines, want het was toch warm genoeg. Zelf ons prakkie koken, naar de Disco als wij daar zin in hadden (om vier uur 's middags bijvoorbeeld) zwemmen in zee met de kleren aan. Broertje moest toen nog op Alex' "schoudervullling"/ BH-vulling passen. Het arme joch wist niet wat hem overkwam! Met die zelfde natte kleren aan het zwembad in. Nachten op het strand zitten te kletsen. 's Ochtends wakker worden omdat iemand keihard (met een enorm Duits accent) I Swear, by the moon and the stars in the Sky begint te zingen. Naar het Seksmuseum in Amsterdam. In zo'n ranzige cabine ("don't touch the walls! You never know what they've done in here!")
Weer een jaar later ging ik met twee Duitse vrienden naar Wales en met z'n vieren maakten we een rondreis door Zuid Engeland en Wales. We sliepen op het strand of in de auto en in een klein tentje, op plekken waar dat eigenlijk helemaal niet mocht. We aten brood met kaas en chips, we dronken bier en cola en we namen de glazen mee. We liepen op blote voeten door Londen en we "zwommen" in de fontein op Trafalgar Square. We maakten een enorme zooi van de auto en we voelden ons onverslaanbaar en vrij.
Elk jaar zagen we elkaar. Ze logeerde bij mij, terwijl mijn ouders op vakantie waren. Toen ik studeerde kwam ze naar Groningen, ze ging mee naar studentenfeestjes. Toen mijn vader ziek werd, ging ze mee naar het ziekenhuis, toen het iets beter met hem ging, vloog ik naar haar toe. Toen mijn ouders 25 jaar getrouwd waren, was ze er, en toen mijn vader overleed was ze er ook. Toen ik Peet had leren kennen, ging hij mee naar Wales en toen zij trouwde, was ik getuige. Ze kwam hier met haar man en altijd aten we pannenkoeken of gingen we ergens lunchen. En altijd kreeg ik de nieuwste Harry Potter cadeau. We gingen winkelen in Groningen, we hingen de toerist uit in Amsterdam of we gingen naar de dierentuin in Emmen. Zij kreeg een zoontje en ik ging op kraamvisite. We zien elkaar regelmatig (meestal in de zomer of met Oud en Nieuw) en we hebben veel samen meegemaakt. We lijken op elkaar en we noemen ons zussen. Ze maakt zelfs dankbaar gebruik van de scheldwoorden die ik haar ooit heb geleerd...
En dan vraagt ze me nog, of ik wel zeker weet, dat ze mag komen in deze verdrietige tijd. Natuurlijk! Ik heb toch juist iemand nodig die me weer even laat lachen?
|
|
|
|
De tijd van afscheid nemen...
Onderwijs/Middelbaar | Onderwijs, elke dag anders!
|
23 Juli 2011 | 10:33:38
|
En weer is er een schooljaar voorbij. Eén schooljaar. Twee mentorjaren. Ze komen bij mij binnen als verlegen brugklassers, maar na twee jaar Mevrouw Greven, weten ze het verschil tussen plagen en pesten en staan ze ondertussen iets steviger in hun schoenen. Het zijn kleine monstertjes, maar toch zijn ze ook erg lief. Ik hoop na twee jaar altijd, dat ze op de juiste plek terechtkomen. Ik vind het na twee jaar altijd weer jammer om ze aan hun nieuwe mentor over te dragen, maar ik vind het toch ook altijd weer erg leuk om een nieuwe klas te krijgen. Dan begint het hele verhaal opnieuw...
 Mijn klas en ik sluiten de twee jaar eigenlijk altijd op een gezellige manier af. Meestal met een barbecue. Altijd is er wel weer iemand die genoeg ruimte bij het huis heeft. Ik heb al een hoop mooie tuinfeestjes meegemaakt. Op een boerderij, in een grote tuin (met schommelbank), achter in een tuin (maar het regende zo, dat we naar binnen moesten, en daar was een perfecte ruimte!) in de paardenbak en nu weer in een tuin. Mijn schatjes verrasten mij na het eten met een erg mooie grote kaart met daarop de tekst: "Ein kleines Dankeschön....... Danke!" Er zat zelfs muziek in de kaart. En sentimentele trut als ik ben...
Na het eten en na het krijgen van deze kaart, zijn we naar de kelder gegaan. Een echte "kroegkelder". Met bar én met poolbiljart. Toch wel heel erg handig als je twee grote broers hebt! (Van wie ik in een ver verleden ook mentor geweest ben!) "Mevrouw, wij hebben toen zo'n mooi feestje gehad, wij hebben nu een klein beetje gesponsord. Want mijn zusje moest natuurlijk wél net zo'n mooi feestje hebben als wij toen!"
Het feestje zou om 10 uur afgelopen zijn. Maar toen werd het dus net gezellig. Niet zo gek, die kelder, ik was er jaloers op! Dat wil ik ook wel. Om 11 uur wilde ik toch echt wel graag naar huis. Ik moest de volgende dag vergaderen. De hele dag. Gelukkig waren daar weer de lieve broers: "Mevrouw, u kunt rustig gaan hoor, wij passen wel een beetje op ze. En we zorgen er wel voor, dat alles hier opgeruimd wordt! Prettige vakantie!" |
|
|
|
Ik vind je toff!
Persoonlijk | Een kleine ode
|
22 Juli 2011 | 20:38:54
|
Waar jij verscheen
scheen de zon met je mee
Geen tijd voor verdriet
Maar elke dag omarmd
En altijd vrolijk
Hoe jij dat voor elkaar kreeg..
.. met oneindig veel moed
Leven is niet fair
Jij hield van lekker eten en van snoepen. Lekker eten deden we vaak met de hele familie. Gezellig met een wijntje erbij en een Irish Coffee na. De bonbons verdwenen dan meestal bij schoonma in de tas, om thuis weer op tafel gezet te kunnen worden. Niet omdat we zelf geen bonbons konden kopen, maar het was leuker om ze zo mee te nemen.
Jij hield wel van chocola en zoetigheid. Vooral van gevulde koeken. Toen je in het ziekenhuis lag zei je nog: oh een gevulde koek bij de koffie, ook lekker
En als gevolg daarvan hebben wij nu al het hele weekend gevulde koeken moeten eten. Zelfs ik begin ze langzaam een beetje te waarderen
Toen jij in Haren was om te revalideren, kochten we samen een zakje Chokotoffs. Ik nam er een paar uit, en stopte ze in mijn tasje, net als schoonma dat altijd doet met bonbons
Jij at de rest op. Toen je later in Groningen lag, had je wel weer zin in een Chokotoff en laat ik er nou nog net eentje in mijn tasje gehad hebben! Uiteraard mocht jij die van mij hebben, want jij deelde zelf ook altijd alles met iedereen. De keer daarna kochten Peet en ik een doosje Chocotoffs voor je Ik vind je Toff! stond er op. En nee, we mochten hem niet meteen openmaken. Die bewaarde je voor thuus. Ook zwager mocht ze niet openmaken: Nee, die hek van Clau kreegn, die bunt veur thuus!
Ben, tot aan thuis heeft niemand ze open durven te maken. Ze zijn nog steeds dicht. Neem ze mee, deel ze uit en geniet er nog even van. En geef die van mij maar aan mijn vader! Ik koop wel een nieuw zakje Chokotoffs. En dan neem ik er elke dag eentje. Denk ik elke dag toch even weer aan je. Ook al is het dan maar tien minuten.
Want lieve Ben
. IK VIND JE TOFF! |
|
|
|
"Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben!"
Persoonlijk | Een kleine ode
|
22 Juli 2011 | 20:38:46
|
Ik heb de laatste tijd vaak aan je gedacht. Heel vaak. Ik denk altijd nog vaak aan je, maar meestal alleen maar aan de mooie dingen. De afgelopen tijd kwam je even weer heel hard binnen. En het is dan ook niet voor niks, dat ik normaal juist in deze periode vaak even vlucht. Naar Frankrijk, of ergens anders naar toe. Weg van thuis, weg van alles en iedereen, weg van de computer en weg van alle herinneringen.
Een paar weken geleden. Op bezoek in het UMCG. Helemaal achter in het ziekenhuis. Golfkarretjes. Aan het eind van de "Fonteinstraat". Ik was daar in al die jaren nog nooit weer geweest. Eten in het restaurant voor in de hal, eten in het personeelsrestaurant. Even terug in de tijd. Alsof er niks veranderd was... Ik heb nog heel even gekeken of ik die verlegen broedertjes van toen nog zag.
Twee weken geleden op het MPF, Jacques Herb zette het slavenkoor uit Nabucco in. Jalaaalaaaaaaalajalalala...
Die "Vallende Ster"...
Vorige week vrijdag was het de Nacht van Winschoten. Peet zei nog: "Het is erg mooi weer voor de Nacht!" 12 jaar geleden was het ook de Nacht van Winschoten. De eerste Nacht van Winschoten die ik ooit miste....
Mijn gouden kettinkje, dat ik voor mijn P. kreeg. Niet voor mijn Bul, zoals eigenlijk je bedoeling was. "Misschien bin ik der den wel noit meer..."
"Geen bloemstukken. Doe maar een gift voor het KWF..."
De glazen rode wijn... (Allemaal voor het goede doel!)
Herinneringen. Je kunt er helemaal niet voor vluchten. Die sleep je overal mee naar toe!
Lieve pap, ik heb veel herinneringen aan je. Mooie en verdrietige. Soms komen ze onverwacht even boven en soms komen ze even heel hard aan. Maar vandaag, precies twaalf jaar later, ben ik blij dat ik je niet vergeten ben!
|
|
|
|
"Hejahejahooo"
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Mooi Volendams...
|
22 Juli 2011 | 20:37:29
|
Het moet gewoon gezellig zijn...
Mijn feestje is het niet. Al die mafkezen die een beetje meehossen op foute muziek. Nee, ik heb daar niks te zoeken. Tenminste, dat riep ik altijd heel stoer. Totdat Peet me twee jaar geleden meesleepte naar Onstwedde.... Na Onstwedde volgde het MPF in Arnhem, een jaar later nog een keer Onstwedde (helaas niet over geblogd vorig jaar...) en wederom het afsluitende feestje in Arnhem. Ik denk dat ik gewoon eerlijk moet zijn: Ik houd van het MPF!
Vandaar ook, dat ik het erg jammer vond, dat het dit jaar niet weer in Onstwedde was. En nog vervelender, Peet kon niet mee en er ging ook geen bus vol Winschoters die kant op. Gelukkig wilde M. (die ook al met mee meegeweest was naar de 3JS in Roden) wel mee, met haar twee kids. Ook heel gezellig! En toen ook Sab van de partij bleek te zijn, werd het helemaal gezellig! We gingen lekker vooraan staan, want veel drinken hoefden we toch niet en ach, het had de hele dag geregend, dus echt warm zou het ook wel niet worden. Dachten we... (Het is maar goed, dat ze daar water uitdeelden!)
Het begon al goed. RadioNL deelde T-shirts uit. "Leuk voor Peet", dacht ik nog.  Helaas lukte het me niet om er eentje te bemachtigen. Ik kreeg wel twee stickers. Maar wat moet je nou weer met twee stickers dan? En daar hebben ze de rest van de avond gezeten. Nou ja, tot aan de 3JS. Want ik wilde me natuurlijk niet schamen...
Veel tijd om het publiek op te warmen, had RadioNL niet, want Jannes moest zijn nieuwe clip opnemen. Weer zo'n briljante Jannes-tekst. Nanananananana. Hejahejaho het moet gewoon gezellig zijn. Logisch dus, dat wij deze tekst vrij snel mee konden schreeuwen. Krijsen. Keihard. Boven de muziek uit. Als de clip nou niet gelukt is, dan is dat misschien wel een heel klein beetje onze schuld...
Om half acht barstte het feest echt helemaal los. Toen Jacques Herb "het slavenkoor van  Nabucco" inzette, moest ik heel even slikken, maar aan de andere kant, dat hoort er een beetje bij als we het dan toch hebben over het levenslied! En na Jacques Herb was het dan eindelijk tijd voor alle bekende en minder bekende Piraten. Aukje, Peter (ik- ben- altijd- bang- dat- ie- van- het- podium- valt-) Beense. Die werd zelfs nog even aangemoedigd door Britt en Ymke. Lucas en Gea (ik heb me even omgedraaid), Jan Leliveld (Nu is het gewoon een lekker wijf!) René Karst (Helaas niet "op de tafel dansen") De gebroeders Ko (ook met een nieuwe clip) De Dikdakkers, De Sjonnies. Marianne Weber. Dieptepunt volgde op dieptepunt. Met als absoluut unaniem verkozen erger dan erg moment: De uit de broek gescheurde Evert Baptist...
Nadat we dan ruim drie uur lang meegekrijst hadden met absolute bagger kon het volgens ons echt niet erger worden. Maar toen kwam Burdy. (Zou hij echt zo heten?) Sabs mond viel bijna tot haar knieën open. "Dit kan écht niet. Die man is fouter dan fout!" Ik klapte letterlijk dubbel van het lachen. Dat gezicht van haar. Dat was nog grappiger dan alle Everts en Sjonnies bij elkaar! En het werd nog grappiger toen ik refrein gewoon mee kon blèren: "Met mien oog'n dicht denk ik voak aan die... (Lekker bloudmooi wief!)" Helaas hebben we geen foto van deze man. We waren te zeer onder de indruk van zijn verschijning!
Gelukkig kwam daar dan eindelijk de redding. In de vorm van Thomas Berge. Normaal ben ik helemaal geen fan van hem, maar wat zette hij de tent op zijn kop! Hij sprong zelfs midden tussen het publiek! Echt super. Een aantal eigen nummers, maar vooral de covers van Robbie Williams. Wow! Ik denk dat dit gezien kan worden als open sollicitatie voor Helden van Amstel live voor volgend seizoen!
En toen was het dan EINDELIJK tijd voor dat waar ik eigenlijk voor gekomen was. De 3JS. Ze begonnen met De Stroom en daarna hadden ze maar meer tijd voor één liedje. Ze keken Sab en mij verontschuldigend aan. Ze konden er echt niets aan doen, het MPF had een strak programma. Natuurlijk zijn jullie excuses aanvaard mannen. Jullie kunnen er ook niks aan doen, dat wij van al die andere bagger hebben moeten genieten. Dat hebben we allemaal voor jullie over! En ach, we hebben natuurlijk wel een hysterisch grappige avond gehad!
De afsluiter van de avond waren Nick en Simon. En volgens mijn medefeestgangers, is het bewijs nu echt geleverd. Nick kijkt écht steeds "mijn" kant op. Zelfs M en dochter, die achter in de tent stonden, konden dit op het grote scherm heel goed zien. Hij flirtte aan een stuk door! Kijk zelf maar. De beelden zeggen wel genoeg dacht ik...
De hele avond een camera in ons gezicht gehad. Net als in Arnhem trouwens. Dat feestje wordt op 22 juli en op 29 juli uitgezonden. Half 10, op Nederland 1! Later dit jaar wordt MPF van Groningen op tv uitgezonden. Ben bang dat het knalrode hoofd en die stickers van mij dan duidelijk in beeld zullen zijn....
Het MPF, misschien toch stiekem wél mijn feestje? Gezellig, dat was het in ieder geval wel! |
|
|
|
Oké, ik beken... Ik ben een NERD!
Onderwijs/Middelbaar | Clau en Computers...
|
22 Juni 2011 | 22:14:17
|
Ik studeerde nog maar net, toen ik de wereld van de computers ontdekte. College computervaardigheden heette dat toen geloof ik nog. Knoeien met Wordperfect 5.1. Absoluut onmisbaar voor de vele werkstukken die we moesten gaan maken. Niet heel interessant. Slechts een hulpmiddel. Interessant werd het, toen e-mail (pegasusmail) en Internet (toen nog met een hoofdletter, en via de netscape browser) geïntroduceerd werden. Ik ontdekte hotmail en dankzij een handige vriend konden we ook nog eens interne berichtjes sturen via het LAN-netwerk. Uren was ik te vinden op de eerste verdieping van de Harmonie of in de kelder van de letterenbieb. Vooral chatten in de Heinekenbar (samen met Woeke, 3-House, Dreamer en Bob) was een van mijn favoriete bezigheden. Onvoorstelbaar als je bedenkt hoe vreselijk traag dat toen allemaal nog ging.
Daarna kwam een periode dat ik computers bijna vervloekte. Ik had ze hard nodig om af te kunnen studeren, maar dit afstuderen was zo'n eenzame bezigheid, dat ik in een soort sociaal isolement raakte. Het had niet veel gescheeld, of ik had echt een hekel aan het ding gekregen. Ik had het gevoel dat ik niks leuks meer deed. De enige afleiding tussen het scriptieschrijven door, was een nogal verslavend spelletje RahJongg. Waarschijnlijk de enige reden waarom ik de laptop toen niet van het balkon gegooid heb. En dat is maar goed ook...
Want wat je tegenwoordig allemaal met computers kunt... Ik weet zeker, dat als dat tijdens mijn middelbare schooltijd of tijdens mijn studie ook had gekund, ik nooit, maar dan ook nooit ook maar een diploma gehaald zou hebben. Het begon in 2005 met "spacen" een begrip, dat nu waarschijnlijk al niemand meer kent... tegenwoordig hyve ik, ik twitter, ik facebook, ik blog en ik geef daarbij ook nog eens digitale opdrachten op aan mijn leerlingen! De eerste keer dat ik ik mijn leerlingen aan een webquest liet werken, waren ze diep onder de indruk: "Wow, heeft u dat zelf gemaakt???" Nu bedenk ik weblogopdrachten, filmpjes, tijdbalken, presentatietools, en alle andere mogelijke toepassingen van web 2.0 in mijn lessen. Tot groot plezier van mijn leerlingen, maar ook van mij!
Mijn leerlingen weten, dat ik best handig ben met computers. Ze respecteren ook, dat ik sommige dingen niet met ze deel, en andere dingen wel. Mijn hyves en mijn facebook zijn afgesloten voor leerlingen. Gaat ze niks aan, welke contacten ik allemaal onderhoud. Mijn weblog heb ik jarenlang geheim weten te houden. Niet heel lang geleden, hebben leerlingen hem ontdekt. "Wow, u heeft een eigen website!" En ook mijn twitter is inmiddels per ongeluk ontdekt. Maar dat maakt niet uit, want daar staat toch niks op, wat mijn leerlingen niet al lang van me weten! Vandaag was de verbazing helemaal compleet. Ik liet ze het Youtube filmpje van Hey Jude van afgelopen zaterdag zien: "Huh, heeft u een eigen Youtubekanaal??? En is dit uw eigen filmpje? Heeft u die echt zelf gemaakt??? Maar dan kijkt Nick steeds in uw camera!" Ja hèhè, duh, natuurlijk kijkt hij in mijn camera! "WOW!"
En natuurlijk is het dan logisch, dat ik bij ons op school een aangewezen persoon ben om me bezig te houden met digitale leermiddelen, digitale schoolborden en digitale leeromgevingen en noem maar op. Ik weet wat er speelt bij leerlingen, ik weet wat ze leuk vinden, en ik weet wanneer internet interessant is en wanneer niet. En ik vind het gewoon leuk! Ik weet dus ook welke vragen ik moet stellen tijden een presentatie. En dat heb ik dus gisteren ook uitvoerig gedaan tijdens de presentatie van een eventuele nieuwe Electronische Leeromgeving (IT's Learning):
"Is het mogelijk om de digitale content direct te koppelen aan uw ELO? Is er een mogelijkheid tot selfenrollment? Wordt er gewerkt met vaste formats? Kun je via de ELO met collega's van andere locaties communiceren? Bevat de ELO een dropbox? Kunnen leerlingen samenwerken in een WIKI? Is de mappenstructuur te beperken, zodat er weinig doorgeklikt hoeft te worden? Kun je filmpjes embedden? Bestaat er een mogelijkheid, dat leerlingen zelf ook filmpjes en geluidsfragmenten uploaden in een digitaal portfolio? Kun je in de studiewijzer alleen maar XML bestanden toevoegen? Kun je gerbuik maken van widgets? Kun je complete courses en delen daarvan exporteren naar andere courses?
Oké ik beken. Ik ben een NERD... |
|
|
|
Helden!
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Mooi Volendams...
|
19 Juni 2011 | 19:01:31
|
 Natuurlijk houd ik ook wel van andere muziek! Van Radiohead, Portishead, Coldplay, Jewel, Garbage, The Cardigans, Eels, Tory Amos, Kula Shaker, Imani Coppola, The Smashing Pumpkins, Crowded House, en The Manic Streetpreachers bijvoorbeeld. Maar ook The Beatles, Simon en Garfunkel. U2, Sting, Sheryl Crow, Wham, Queen, Robbie Williams en Bon Jovi kan ik erg waarderen. Toen we dan ook hoorden, dat Vrienden van Amstel bedacht had om bekende Nederlandse artiesten als "Helden van Amstel" liedjes zou laten zingen van hun grote voorbeelden en dat dit feest ook in Groningen zou komen, waren kaarten al snel gekocht! Dat Nick en Simon een deel van de nummers voor hun rekening zou nemen, was daarbij alleen maar mooi meegenomen!
In februari al vier kaarten besteld, betaald en een bevestigingsmail met klantnummer ontvangen. Alleen geen kaarten. Maar ach, op de site stond ook, dat die uiterlijk zeven dagen voor het eind van het evenement opgestuurd zouden worden. Toen ze er afgelopen dinsdag nog niet waren, ben ik toch maar eens gaan bellen. Bleek dat ze in maart al opgestuurd waren. Ik moest de bevestigingsmail maar meenemen en me met legitimatiebewijs melden bij de kassa. En nee, opnieuw opsturen, of E-tickets sturen, was absoluut onmogelijk. De oorspronkelijke tickets zouden ongeldig gemaakt worden. Een beetje verbaasd was ik dus wel, toen ik vrijdag ineens toch vier tickets via de mail toegestuurd kreeg. En ze deden het nog gewoon ook! Ben ik toch wel heel benieuwd waar de oorspronkelijke tickets gebleven zijn en of iemand nog geprobeerd heeft om met die kaarten naar binnen te komen...
Om zeven uur zou de tent open gaan en wij waren mooi op tijd. Eigenlijk hadden we van te voren bedacht, dat we gewoon een mooi rustig plekje zouden zoeken, niet persé vooraan, maar gewoon een plekje waar zwanger vriendinnetje ook rustig kon staan. We konden langs de zijkant mooi doorlopen tot voor in de tent. Maar toen konden we ineens niet verder. Er stonden dranghekken. En het podium was nog heel ver weg! Je mocht alleen verder als je een blauw of een oranje bandje had. En die hadden we dus niet. Er zat niks anders op, we zouden van een afstandje moeten kijken. Gelukkig konden we wel lekker leunen tegen de hekken... Maar toen de een na de ander ineens wel blauwe bandjes had, begon het ook bij ons te kriebelen. Wij wilden ook daar staan. Vooraan, aan de zijkant, want daar was nog alle ruimte en daar konden we het nóg beter zien. En dat was wel zo prettig voor ons niet al te grote, zwangere vriendinnetje.
En toen ineens begon de meneer van de beveiliging zelf blauwe bandjes uit te delen. En dat terwijl hij daarvoor nog iedereen zonder bandje weggestuurd had... Natuurlijk zeggen wij dan ook geen nee tegen een blauw bandje en een beter plekje! Mooi vooraan, beetje aan de zijkant, maar lekker tegen het hek. Zomaar ineens waren we VIPS! Beter kon ons feestje niet beginnen!
Groot voordeel van de blauwe bandjes was wel, dat je legaal gratis mocht plassen. Zonder blauwe bandje kostte een  plaspauze 50 eurocent. Beetje belachelijk, als je bedenkt, dat je entree hebt betaald voor een evenement en dat de muntjes voor drinken al 2,50 kosten. Dan mag je toch verwachten, dat de plaskosten daarbij inzitten? 50 cent! En dan moet je nog op een Dixie ook... Nu was ik aan het begin van de avond al (gratis) naar de wc geweest, want toen had ik geen geld mee en ik was dus echt niet van plan om helemaal door die tent weer terug te gaan om geld te halen! Ik had de wc-bewaakster wel braaf beloofd, dat ik de volgende keer dat ik zou komen plassen netjes een euro zou betalen. Maar dat hoefde dus niet meer, want met om mijn arm een blauwe bandje en met een stalen gezicht, mocht ik zo doorlopen. Al had niet iedereen dat door!
Spetterende optredens van de Edwin Evers Band, Miss Montreal, Van Velzen en Nick en Simon. Echt geweldige weergaven van hun grote helden. Sting, Bon Jovi, Sheryl Crow, Robbie Williams, Wham, Simon and Garfunkel en de Beatles. Allemaal nummers die in elk repertoire van de onbekende coverbandjes voorkomen. Maar zo bijzonder om ze ook eens gespeeld te zien door bekénde Nederlandse artiesten! En wat deden ze het goed en enthousiast! Puur genieten. Klapper was toch wel de grote finale door Van Velzen en Miss Montreal. Samen gingen ze de volle acht minuten los op Paradise by the Dashboardlights vanMeat Loaf. Toch wel een van mijn favoriete "schorre- keel- liedjes" ooit!
Beetje jammer alleen wel, dat Nick en Simon er voor de finale alweer vandoor moesten. Het had me zo leuk geleken om alle artiesten nog een keer samen op te zien treden. Ik had me nog wel zo verheugd op Nick in zijn Elvispakje. Ik was er echt van overtuigd dat hij die in de grote finale aan zou hebben...
***
Let vooral ook op het gesprek tussen vriendinnetje en mij aan het eind van Hey Jude:
Zij: "Is dit nu Nicks sexy blik? Want dan haak ik af!
Ik: "Mwoh, bij mij werkt ie wel!" |
|
|
|
Een (twitter)feestje op de Delfzijlse Dijk
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Mooi Volendams...
|
15 Juni 2011 | 22:46:47
|
|
@10eke1 hoe laat gaan we maandag naar Delfzijl?
@cgrvn, @kimmoss89 en ik gaan tegen 11 uur weg uit Groningen, dan zijn we om half 12 op het station
@10eke1 oh dan zorg ik ook wel, dat ik tegen half 12 op het station ben
@10eke1 weet je zeker dat we dan vroeg genoeg zijn???
@cgrvn vorig jaar moest om die tijd het podium nog opgebouwd worden...
Het liep iets anders. Ik was keurig om half 12 in Delfzijl, maar op het station kwam ik niet. De weg waar TomTom mij langs leidde, was inmiddels afgezet. De verkeermeneren vertelden me, dat ik nog wel langs de haven kon rijden en dat ik zo wel op het station uit zou komen. De auto in de achteruit en verder in de richting die de meneer me aanwees. Maar: ook daar kon ik niet verder. Ook daar stond een vriendelijke verkeermeneer die me terugstuurde. Ik moest het maar in de haven proberen. En dat lukte. Ik vond een prachtig plekje, en nog lekker dichtbij ook! Vriendinnetjes dus maar gebeld, dat ze beter mijn kant op konden komen, scheelde mij een behoorlijke wandeling. En dat was maar goed ook, want ik was de parkeerplaats nog niet af, of het hengsel van mijn tas knapte. Tas (heel charmant) onder de arm genomen (in de auto laten was geen optie) en vriendinnetjes opgezocht.
We liepen richting het podium (dat nu al wel klaar stond) en we konden het niet laten om te twitteren: "Het is hier al lekker druk... #pfd11 http://twitpic.com/5aydbh" Oftewel: Er stond wel één vriendelijke meneer met een lichtgeel Zwitsal T-shirtje en een fles sinas onder zijn arm. Hij moedigde ons zelfs aan, om maar snel een mooi plekje te zoeken!
Vuilniszak uitgespreid op de grond, flesjes drinken en lunchpakketjes tevoorschijn getoverd en uitgebreid met onze ruggen tegen de hekken aan genoten van het prachtige uitzicht: "Prima uitzicht ook... http://twitpic.com/5ayjws"
Gelukkig was het best lekker weer, was er meer dan genoeg te zien en verkeerden we in uitstekend gezelschap: elkaar, de meneer in zijn gele Zwitsalshirt en zijn fles sinas, en de beveiliginsmeneren. En op het strand was meer dan genoeg spektakel: "Wat is dit dan??? http://twitpic.com/5az3zl"
Langzaam liep het vol. Heel veel mensen met foto en filmapparatuur, die allemaal bij ons in de buurt kwamen staan. En om twee uur kon het feestje dan eindelijk echt beginnen. Met de Hazeskids. En nee, ik zeg hier niks over de gulp van Roxanne die open stond. Ik heb er zelfs niet over getwitterd en ook een foto maken vond ik erg sneu. Gelukkig heeft ze het met een grap opgelost en daarna kon het feest echt beginnen. Ik geloof, dat ik die meneer die achter me stond te filmen weggejaagd heb door per ongeluk heel enthousiast met mijn armen voor zijn camera te zwaaien...
Na Roxanne en Dré was het tijd voor de Gebroeders Ko (toeters op waterscooters, helicopters, sleutels van voordeuren en natuurlijk de boot, de hele mooie splinternieuwe boot: http://twitpic.com/5c15vh ) Geluidsman Jasper ging helemaal uit zijn dak. NOT: "@driejs wij genieten hier van rasentertainer Jasper!"
En toen was het dan eindelijk tijd voor dat waarvoor wij gekomen waren. En ineens stonden er nog meer twitter-3JS-fans om ons heen. Wij genoten met volle teugen en natuurlijk ging dit mooie optreden veel te snel voorbij. Even hoopten we nog, dat de Jees terug zouden komen om Watermensen te spelen, want tja, Delfzijl, water, logisch toch? Maar helaas, het was echt over. Ik geloof, dat we zelfs best een beetje beteuterd keken. Want nee, we kunnen echt, echt echt, geen genoeg van ze krijgen!
Dankzij ons enthousiasme, hebben we zelfs de internetsite van 112groningen én de lokale krant gehaald... |
|
|
|
"Als hij kijkt"
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Mooi Volendams...
|
14 Juni 2011 | 22:44:00
|
Kijken, staren, flirten. Vroeger op school deed ik het al. Stiekem gluren naar die jongen die ik leuk vond. Ik schreef schriften vol met spreuken als: Liefde is: "Kijken of hij kijkt, en als hij kijkt, gauw niet kijken!" Iets later deed ik dat al minder stiekem. Ik bleef brutaal terugkijken: Als hij kijkt? Terugkijken! Zodat hij niet weet waar hij kijken moet! En nog later, tijdens mijn studie, flirtte ik er vrolijk op los. Indringend of met pretoogjes. In de letterenbieb, in de kantine, in de kroeg, op feestjes, tijdens colleges, echt overal! Maar als ik dan reactie kreeg, dan was het gevolg toch bijna altijd een rood hoofd...
Nu heb ik een lieve vriend. Nu hoef ik niet meer te flirten. Maar zo af en toe begint het dan toch te kriebelen. Dan krijg ik spontaan de behoefte om te flirten. Het gaat helemaal vanzelf. Ik staar, ik grijns en ik blijf kijken en dom grijnzen. Op een afstandje, helemaal veilig... Bij Nick en Simon bijvoorbeeld. Of bij de 3JS. En als ik geluk heb bij beide op één avond. Zoals afgelopen zaterdag in de feesttent in Westerbork.
De hele zaterdag rennen en vliegen, gezellig eten in Beilen en daarna samen door naar de tent. Ik stond te popelen als die puber die op zaterdagavond op stap gaat. Ik kon niet wachten tot het eindelijk kwart voor 9 was en we eindelijk naar de feesttent konden. Clau mocht vooraan staan, en de rest zou zich ergens anders in de tent wel vermaken met bier en met elkaar. We kwamen aan, het leek al langzaam druk te worden, maar zonder enige moeite kon ik doorwandelen naar voren, waar mijn lieve twittervriendinnetjes al een mooi plekje voor me vrijgehouden hadden! Alle zorgen voor niets! Nick en Simon mochten wel beginnen, wij waren er helemaal klaar voor!
 En dat hebben we geweten. We merkten al snel, dat vooral Nick echt helemaal los was. Hij had alleen maar oog voor ons. En ook Simon kon zijn ogen niet van ons afhouden. En toen deed Nick, wat ik vroeger altijd in de kantlijn van mijn schriftjes schreef. Maar dan andersom: terugkijken, zodat zij niet weet waar ze kijken moet... Hij keek. Nee hij staarde. Hij hield mijn (én die van vriendinnetje T) in één blik gevangen. Ik kon niet wegkijken (Zij ook niet). Hij keek ook niet weg. Bleef op zijn gitaar spelen en bleef maar kijken. Wij gaapten hem aan, konden ons lachen niet meer inhouden en hij ook niet. Hij stond ons aan te grijnzen. En wij, wij werden ouderwets rood. Niet een beetje rood, maar vuurrood. Ik wist niet hoe ik het had. Ik wist niet wat me overkwam. Ik verlies dat spelletje nooit! Ik ben altijd degene die terugkijkt, zodat hij niet weet waar hij kijken moet. Maar nu dus niet. Ik kon me zelfs niet verschuilen achter mijn fototoestel. Ik kreeg het gewoon niet voor elkaar om foto's te maken. Simon vond het geloof ik ook allemaal wel erg amusant... En Nick, dat rode hoofd van mij, en die brede grijns, zijn de rest van de avond gebleven!
En toen was het wachten op de 3JS. Lang wachten. Gelukkig hadden we live-entertainment om het leed te verzachten. Tijdens Monique Smit heeft Peet zich zelfs nog voor bij het podium gewaagd... Verder was er een feestband, maar die raakte langzaam door het repertoir heen. Het wachten op de Jees duurde dan ook ruim een uur langer dan dat we verwacht hadden. En de band speelde maar door. Alleen toen ze overgingen tot de "Kabouterdans" met een dronken meneer uit het publiek als Kabouter PLOP, werd het ons toch bijna teveel. We twitterden de Jees of ze ons niet alsjeblieft konden redden. Geen idee of ze onze noodkreet gelezen hebben, maar gelukkig duurde het toen niet heel lang meer.
De 3JS maakten er een geweldig feest van. En dat lukt natuurlijk al snel met zo'n gezellig en zeer goed opgewarmd publiek! de 3JS, zij waren "het wachten wel waard"
Ook door JD en JK werden we goed in de gaten gehouden. Een lieve, indringende blik, een vlugge zwaai. (of was die voor die superfan achter mij bedoeld? Welneeeeee) en vooral een mooie set en een uitzinnig publiek.
Ik heb enorm genoten van een gezellige avond. En ik kon niet wachten tot maandag, want dan zou ik de 3JS eíndelijk weer zien! Helaas zijn echt alle foto's mislukt. Slecht licht, binnen bijna net zo mistig als buiten, slecht fototoestel en vooral, een erg afgeleide fotografe.... |
|
|
|
Lunchen op de dijk, flirten met de camera en een rolletje in een clip
Muziekfestivals/Vaneigenbodem | Mooi Volendams...
|
12 Juni 2011 | 22:20:02
|
Sorry, ik kan er echt niks aan doen. Waar het hart vol van is, loopt de mond van over. Of in mijn geval: lopen de blogs van over...
 Ik zou echt niet naar Volendam, naar Votown Allstars. Het was op een zondag en ik moest op de maandag gewoon weer werken. Heel verstandig vond ik zelf. Totdat ik op facebook uitgenodigd werd voor een actie waarbij ik alleen maar even op LIKE hoefde te klikken en een paar vrienden hoefde uit te nodigen. Kleine moeite. Heel groot plezier. Want ik won zomaar even vijf (5) kaarten voor dit geweldige evenement! En tja, als je dan toch gratis kaarten hebt, dan moet je eigenlijk wel. Gelukkig vond ik al snel 4 "slachtoffers" die net als ik eigenlijk heel erg twijfelden omdat het toch wel een latertje zou worden. Maar met gratis kaarten, ach, dan kun je ook rustig aan doen en iets eerder weer naar huis gaan. Toen ik mijn leerlingen vol trots vertelde, dat ik 5 kaarten had gewonnen voor Votown en dat ik het weekend naar Volendam zou gaan keken ze me aan en vroegen: "Wat gaat u daar doen dan? Palingvissen?" Tja, zo zou je het bijna kunnen noemen...
Zondagochtend eerst tante opgehaald en samen dwars door het slechte weer. Reden we vol goede moed de afsluitdijk over. Want: "Alles wat nu valt, valt vanmiddag niet meer". En zo was het! Aan de andere kant van de dijk was het droog. We reden met alle gemak op Volendam af. (Het was toch al weer heel lang geleden dat we daar voor het laatst geweest waren) Zonder problemen vonden we een parkeerplekje. Natuurlijk hadden we geen idee welke kant we op moesten en wat de snelste weg was, maar gelukkig was daar die hele vriendelijke parkeermeneer. Ik vroeg waar we naar toe moesten, want het was toch echt al heel lang geleden dat ik voor het laatst geweest was. Ik was achttien of zo. De lieve meneer keek me aan: "Dat kan dan nooit langer dan een jaar of 4 à 5 geleden zijn!" Ik kon niet anders dan in de lach schieten. De charmeur. Volgens mij krijgen ze dat daar in Volendam met de paplepel ingegoten...
We wandelden richting de dijk, en we besloten de rest van de gelukkige kaartjeskrijgers te bellen. Aan de andere kant wordt de telefoon opgenomen: Joehoe, hier, achter je!" Ik ben ook echt zo'n kip zonder kop! Nog een paar vriendinnetjes bij de ingang van het stadion begroet om vervolgens nog eens in Volendam te kijken. De Dijk op. Het begon toch nog weer te regenen, dus wij snel een restaurantje naar binnen. Schuilen voor de regen en ondertussen genieten van kibbeling, patat en cola. Want tja, we hadden natuurlijk wel een bodem nodig. Geen idee hoe lang het verder allemaal nog ging duren...
Om half 4 zijn we toch maar rustig naar het stadion vertrokken, mooi plekje gevonden, niet al  te ver van het podium. En wat een verrassing, we kregen nog gezelschap ook! Heerlijk genoten van Nick en Simon (die ons zélfs van die afstand nog gespot hebben. Nick blijft toch een schatje!) Rustig wat gedronken tijdens Monique, Tim en Racoon. Onze mannen sms'ten ons nog (zo goed als gelijktijdig), dat het thuis noodweer was. Ze gebruikten daarvoor zelfs de zelfde tekst: "Moi, 't is hier noodweer!" Volgens mij was dat een soort van leedvermaak? Bij ons was het droog. Wij hebben de hele dag heerlijk in het zonnetje gestaan! Dolblij, dat het noodweer aan de andere kant van de Afsluitdijk gebleven was!
 En toen was het dan eindelijk tijd waar we eigenlijk voor gekomen waren: de 3JS. (Die ons toch ook vrij snel wisten te spotten en meer dan eens recht in mijn lens keken! Volgens mij kon Dulles zelfs aan mijn gezicht zien, of een foto gelukt was...) Het is wat mij betreft echt meer dan terecht, dat Metro deze Jees de toppers van het concert noemt! Want wat waren ze geweldig. Vooral de clipopname van het nieuwe nummer De Stroom was erg bijzonder. Een erg mooi idee, dat je daar ergens tussen die hossende en feestende mensenmassa mee staat te genieten. Gelukkig gaat het allemaal zo snel, dat ik mezelf nog niet heb kunnen spotten. Ik houd het er dan ook gewoon maar mooi op, dat ik ongeveer daar stond, waar Dulles naar toe wijst...
Natuurlijk vertel ik dit ook allemaal enthousiast aan mijn leerlingen. Het enige dat zij daarop te zeggen hebben: "Mevrouw, daar staan 11000 man, en u gelooft echt dat hij dan naar u zou wijzen? U spoort niet. U heeft te veel fantasie!" Uiteraard hebben ze daar gelijk in! Maar dat neemt niet weg, dat ik weer een mooie dag heb gehad. Eentje waar ik nog lang van kan nagenieten! Al was het alleen maar door naar de geweldige videoclip te kijken...
Apfelkorn, Votown Allstars, lieve vriendinnetjes én lieve tante, erg bedankt voor alles! |
|
|
|
Blogblock
Mijn eigenste mening
|
12 Juni 2011 | 20:23:16
|
Dat in een behoorlijke tijd niet geblogd heb, betekent niet, dat ik alleen maar achter de geraniums heb gezeten. Ik heb niet eens geraniums. Oh jawel toch wel, maar dan alleen in een bloembak achter in de tuin... Dat ik een tijd niet geblogd heb, betekent eerder, dat ik daar de tijd en de rust niet voor had. Geen tijd omdat ik weinig thuis geweest ben. Geen rust, omdat ik als ik thuis was, geen zin meer had in bloggen. En als ik dan misschien zo af en toe wel eens zin had om te bloggen, dan wist ik niet waar ik moest beginnen. Leeg en inspiratieloos.... Schrijvers noemen zoiets wel een "writersblock". Het gaat mij te ver om het zo te noemen. Maar een "blogblock" vind ik wel een mooi woord. Ja, laat ik het een "blogblock" noemen!
De blogblock begon dit jaar al in april. Vlak na mijn dosis vitamine J. Midden in een periode waarin de verjaardagen en andere feestjes elkaar in hoog tempo opvolgden. Zo had ik bijvoorbeeld kunnen bloggen over Peet en mijn gecombineerde verjaardagsfeestje op 23 april. Prachtig weer en veel gezellige mensen. We begonnen 's middags al op tijd en we gingen door tot in de late uurtjes. Zelfs de buren kwamen nog even langs. Ze kwamen niet via de voordeur, ook niet via de schuttingdeur achter het huis, nee, ze maakten een spectaculaire entree via de schutting. Precies zoals MacGyver altijd thuiskomt...
Normaal schrijf ik nog wel eens over de schooldisco van de vierde klassers en de daaropvolgende laatste schooldag. Een dag van chaos in de school. Dit jaar kwam dat er niet van, omdat we direct aansluitend op vakantie gingen. Natuurlijk was het chaos alom: Lokaalwijzigingen (waardoor iedereen kriskras door de school liep), ouderwets gezellige spelletjes (ik moest met één hand een doos tissues leegtrekken), sumoworstelen (en ik hoefde deze keer niet in het pak!), en een heerlijke lunch.
Ook had ik natuurlijk kunnen bloggen over een heerlijk weekje meivakantie. Lekker Decadent, Centerparcs Medebach, Park Hochsauerland. Het was prachtig weer. De boodschappen stonden klaar bij aankomst, broodjes en bubbels werden 's ochtends aan de deur gehangen, we hadden een privésauna en natuurlijk erg goed gezelschap. Ook het eten op het park was meer dan prima. Sterker nog, het eten en de service waren misschien wel zo ongeveer perfect. (en dat is echt wel eens anders geweest. In Overijssel bijvoorbeeld. Of in Buttjadingen...) Helaas moesten we onze vakantie vroegtijdig afbreken, iets wat dan weer een blog op zich had kunnen worden.
Brandweerwedstrijden. Wederom heerlijk weer, en een lekker etentje en een klein feestje achteraf. Ook goed voor een mooi verhaal en leuke foto's. Brandweermannen zijn goed gezelschap en ze houden wel van een feestje. Helaas werden ze allerlaatste, dus misschien is het maar beter ook, dat ik daar niet over geblogd heb.
En toen was het al halverwege mei. Won ik kaarten voor het LIEF! lifestile-event, met onder andere de 3JS of Nick en Simon, waar ik zelf helaas niet bij kon zijn. De kaart heb ik maar weggegeven. Begin mei klikte ik vervolgens op de LIKE knop van de Apfelkornsite op facebook en prompt win ik vijf (5!) kaarten voor het Votown Allstars concert. En als je dan bedenkt, dat ik in februari ook al kaarten won voor de 3JS, zou je toch bijna denken, dat ze mij er wel erg graag bij willen hebben... Ik zou niet gaan, maar ach, met een gratis kaart wilde ik dat ritje wel wagen. En dat ik nog vier anderen met mijn kaarten blij kon maken, was helemaal mooi meegenomen!
Gisteren had ik een Volendams feestje in de feesttent in Westerbork. Ook stof genoeg voor een blog. En morgen wordt het Delfzijl met de Jees. Misschien moet ik die Volendamse avonturen dan maar verzamelen in één blog.
Toen ik deze blog begon, had ik nog geen idee waar ik zou eindigen. Nu is het duidelijk: Bij vandaag. Ik moest ook nodig weer een blog schrijven. Ik kan natuurlijk moeilijk mijn leerlingen een dagboekopdracht geven, en zelf mijn weblog niet bijhouden!
Wordt vervolgd...
|
|
|
|
"Als je die tinteling voelt, weet je precies, wat ik bedoel..."
Muziek/Songfestival | Mooi Volendams...
|
10 April 2011 | 15:58:03
|
|
Vergeet je me niet zometeen
ik heb m'n best gedaan
neem m'n woorden met je mee...
(3JS, Tinteling)
Eigenlijk wilde ik er deze keer niets over schrijven. Elke derde blog van mij gaat tegenwoordig immers al over mijn favoriete Volendamse mannen. Deze keer zou gewoon een leuk optreden zijn. Deze keer zou ik me gedragen en gewoon lekker genieten van de muziek. Dat laatste is goed gelukt. Dat eerste iets minder...
Keurig om acht uur mochten we de zaal naar binnen (Gelukkig hadden ze daar voor bij deur een plekje voor me vrijgehouden, want ik was nogal laat...). Rennen was nauwelijks nodig, want we kwamen toch wel voor het podium terecht. Bijna op het podium zelfs. Totdat de beveiliging er achter kwam, dat ze vergeten waren om de dranghekken te plaatsen. We moesten nog even een stukje naar achteren, zodat de dranghekken er alsnog tussen konden. Want tja, (en de beveiligingsmeneren keken er bloedserieus bij) stel je voor dat we flauw zouden vallen... Het voordeel was alleen wel, dat we zo nog beter midden voor het podium uitkwamen, en een beter plekje hadden om foto's te maken, dus ach, zo erg was het ook nog weer niet.
 Tijdens de warming-up van Tim Douwsma, ontdekten wij op de setlist van de 3JS, dat ze mijn favoriete nummer "Tinteling" zouden spelen. Ik ging helemaal uit mijn dak. De arme jongen snapte er niks van... Dit werd mijn avond. Toen wist ik het zeker!
Het optreden van de Jees was echt fantastisch. De setlist was gevarieerd en ze speelden veel nummers die ik al een tijd niet meer gehoord had. Met als hoogtepunt de extra lange versie van "Tinteling" mét de uitgebreide mondharmonicasolo van JD. Mijn fantasie nam echt een loopje met me. Ik kon dan wel niet opspringen uit mijn stoel, maar het gevoel herkende ik zeker. Of kwam het omdat JD vaak mijn kant uitkeek, zodat het ook echt voelde alsof de Jees het nummer speciaal voor mij speelden? in een woord: WOW!
Na afloop hebben we nog snel een paar hebbedingen van het podium gegrist (2 flesjes water van JD en de setlist met voetstap) en vervolgens zijn we naar de achterdeur gegaan voor de "afterparty". JK werd ingezet als afleidingsmanoeuvre. Hij nam breed lachend alle lieve cadeautjes en felicitaties in ontvangst om vervolgens vol trots over zijn twee prachtige vrouwen te vertellen. Toen ik hem wilde feliciteren zei hij: "Dat doen we even zo!" Liet zich door me omhelzen en liet me hem drie klapzoenen geven. Even was ik met stomheid geslagen om er vervolgens uit te flappen: "Dat heb ik nou altijd al willen doen!" Hij moest er wel om lachen...
Het duurde even, en toen reed JD de bolide voor. Alleen kon JK zich nog niet  losmaken van de enthousiaste schare vrouwen. JD gaf zich over en stapte ook maar uit de auto om nog even gezellig een praatje met ons te maken. Hij kletste honderduit over snelheidsovertredingen en bekeuringen, over al die songfestival mensen die ze uitgenodigd hadden in Volendam, Ook bekende hij ons, dat hij eigenlijk niks met het Songfestival had en dat hij niet veel liedjes leuk vond. Wij begrepen dat volkomen... Na een tijdje durfde ik hem eindelijk te vragen, of ik misschien ook nog met hem op de foto mocht. En dat ik het ook wel begreep, dat hij daar geen zin meer in had. Zijn antwoord (en hij zei het echt!): "Ik wil juist heel graag met je op de foto!" Mijn avond kon nu echt niet meer stuk!
Hierdoor aangemoedigd heb ik hem later ook nog mijn veroverde flesje laten signeren (met de stift die ik een paar maanden geleden meegenomen heb uit de Mediamarkt) Ook zijn andere flesje moest natuurlijk gesigneerd worden: Hij was verbaasd: "Ik had toch maar één flesje?" Wij antwoordden, dat hij er wel twee had, maar dat hij er maar uit één gedronken had. Na het eten van een overheerlijke brownie vroeg hij: "Mag ik dan misschien nog een slokje water uit mijn eigen flesje?" Uiteraard Jan, wat denk je zelf???
 Toen iemand verklapte, dat ik zelfs playlist met voetstappen had meegenomen, schoot Dulles helemaal in de lach en ik bloosde tot ver over mijn oren. Ik stamelde: " Stiekem verzamel ik voetstappen. Ben maar met die van jou begonnen..." Verder bekende ik, dat ik thuis, door vriendje, door familie en door mijn leerlingen, ook regelmatig voor gek verklaard werd en dat ik daar dus wel aan gewend was...
Maar lieve JD, wees gerust, ik heb gelukkig niet op de bank hoeven slapen... |
|
|
|
|
|
.jpg)
